Dragende kracht

Foto: Ezel met een grotere draaglast dan draagkracht.

De column Draagkracht gaf wat reacties op Twitter die teleurgesteld klonken. Men vond mijn uitingen over lange doeken negatief. Dat mag iedereen natuurlijk vinden, het was echter niet mijn bedoeling. Mijn bedoeling was om een beetje de opkomende monopolie positie van de lange draagdoeken wat te temperen en meer aandacht te geven aan andere mogelijkheden. Ik hoop dat degenen die moeite met het stuk hadden dat ook eens hier willen komen zeggen (inmiddels is er een reactie te lezen), zodat de lezers van dit blog aan hoor en wederhoor kunnen doen. Voor ik verder ga met het stuk van vandaag wil ik nog wel benadrukken dat ik vrijwel alle vormen van dragen toejuich, ook de soorten die mij minder handig lijken. Zolang het de nabijheid van moeder en kind bevordert, het kind geen kwaad doet en de borstvoeding wordt beschermd: draag zoals je wilt, maar draag! Als moeder (en ook als vader, maar dan zonder de melkgevende borsten) ben je de dagende kracht voor het groeien en ontwikkelen van je kind.

Draagkracht gaat natuurlijk verder dan de puur fysiek benodigde kracht om een kind te dragen. Ook het hele voeden, verzorgen en koesteren vergen draagkracht. De draagkracht die daarvoor nodig is gaat om de hoeveelheid inzet van zichzelf die een mens kan opbrengen. Voor sommigen kan alles en voor anderen is het gevoel zichzelf volledig in te leveren te sterk. Wij maken het onszelf daarin ook niet gemakkelijk door van vrouwen te eisen dat zij met of zonder kind identiek in het sociale en werkende leven staan. De draagkracht die van een vrouw als moeder wordt geëist is dubbel zo groot als die van een man als vader wordt gevraagd. Aan mannen die aankondigen vader te worden wordt eigenlijk nooit gevraagd hoe zij denken hun werk en vader zijn te gaan combineren. Aan vrouwen is het de eerste vraag zo ongeveer.

Draagkracht heeft ook wel te maken met verwachtingen, voorbereidingen en verdeling. Verwachtingen bepalen voor een groot deel wat je ervaart. (Lees hier over wat ik eerder schreef over realistische verwachtingen.) Als je iets heel moeilijks en zwaars verwacht, kan het zomaar meevallen, terwijl dezelfde draaglast erg kan tegenvallen als er iets makkelijks werd verwacht. Een realistische verwachting zorgt ervoor dat je de nodige draagkracht mobiliseert, zodat er een evenwicht komt tussen draaglast en draagkracht. Je karretje kiept dan niet om, zodat jij niet met je benen omhoog ligt te stuntelen zoals de ezel in de illustratie. Vooral als je op tijd voorbereidingen treft en een werkverdeling maakt tussen alle partners in de onderneming.

Sommige dingen bij die voorbereiding liggen vast. De drager voor het ongeboren kind zit in het moederlijf en de borsten voor de melk zitten daar ook aan vast. De drager voor het geboren kind kan op vader en moeder allebei worden gebonden en met wat improvisatie kan het aanleveren van de melk ook worden gedeeld, hoewel dat niet de meest praktische taakverdeling is. De draagkracht voor de moeder wordt beter gebruikt als er van haar draaglast wat wordt afgenomen. De vader kan wat van die afgenomen draaglast overnemen, want hij heeft nog wel wat draagkracht over na het niet hoeven dragen van het ongeboren en het niet hoeven voeden van het geboren kind.

De draaglast van betaald werk kan ook worden verdeeld over beide ouders zodat hun beider draagkracht wat evenrediger wordt aangesproken. Door de draaglast van zowel het werk buitenshuis als van de zorg voor kinderen op te tellen en eerlijk te verdelen is de draagkracht beter verdeeld en meer waarschijnlijk toereikend. Hieraan meer tijd en aandacht geven tijdens de zwangerschap is profijtelijker dan het eeuwig doen over het uitzoeken van de babykamer, de uitzet en de geboortekaartjes. Overigens kan dragen, op welke manier dan ook die de handen vrij geeft, ervoor zorgen dat de draaglast van ouderschap minder wordt en de combinatie van ouderschap en sociaal leven en betaalde arbeid makkelijker maakt.

Draagkracht

Foto: Alex O'Loughlin als Steve McGarrett draagt het kindje van zijn zus terwijl hij moorden onderzoekt in Hawaii Five-0: S4, E7 Ua Nalohia (8 Nov. 2013). Met  Scott Caan als Danny 'Danno' Williams  

Ik heb het, meen ik, al wel eens een keer gehad over het feit dat mensen dragers zijn. Onder de vele soorten zoogdieren zijn er soorten die hun enige jong goed verstoppen en er maar af en toe naar toe gaan om te voeden. Dat maakt de jongen veilig voor de speurende zintuigen van roofdieren. Andere soorten laten hun jongen samen met die van andere moeders van dezelfde soort in een grote groep op een veilige plaats achter om zelf te kunnen jagen. Dan zijn er de soorten die hun jongen bij elkaar in een warm, veilig verscholen nest achterlaten en ze daar om de zoveel uur komen zogen. Dat zijn allemaal soorten van verstoppers. Er zijn  ook zoogdiersoorten, meestal kuddedieren, waarvan de jongen na de geboorte direct kunnen staan en vrij snel ook kunnen lopen en rennen; zij gaan kort na de geboorte mee met de kudde en daar in die grote groep zijn ze relatief veilig voor roofdieren. De soorten die niet vallen onder hen die de jongen achterlaten, verstoppen of met zich laten meelopen zijn de dragers (een paar zijn de winterslapers, maar die lijken als ze niet winterslapen in zorggedrag sterk op de dragers).

Bij die laatste groep, de dragers, horen wij dus ook, samen met de andere primaten. Dragers hebben hun jongen voortdurende tegen hun lijf aan, dag in, dag uit, dag en nacht, 7 dagen per week. De jongen van dragers zijn in hun eerste meest kwetsbare periode nooit zonder lichamelijk contact met een ander dier van hun groep, bij voorkeur hun moeder. Zowel de moeder als het jong hebben allerlei instincten en gereedschappen om te zogen dat dat kan en niet te veel moeite en energie kost, dat dragen en gedragen worden. Wij menselijke dragers hebben die instincten ook, maar de gereedschappen, die zijn voor een deel weg-geëvolueerd. We hebben voornamelijk nog haar op ons hoofd en de mannelijke exemplaren ook op hun gezicht. En verspreid over het lichaam, op vaak wat onhandige plaatsen (onhandig wat betreft vastgrijpen door een jong) nog hier en daar een plukje. Daarbij hebben we in onze cultuur de gewoonte om het beetje haar dat we op ons lijf hebben rigoureus te verwijderen, zodat we een spiegelglad oppervlak rondom ons lichaam hebben. We doen er dan weer wel textiel omheen, maar meestal willen we daar liever geen kinderknuistje aan die zich erin vasthaken.

Vanwege dat gebrek aan een vacht om te gebruiken als draaghulpmiddel, zijn mensen sinds het begin der haarloze tijden op zoek geweest naar andere draaghulpen. De uitkomsten van die zoektochten zijn net zo gevarieerd en veelzijdig als de mens zelf. De ene al wat handiger dan de andere, de ene al wat ergonomischer dan de andere. Sommige draaghulpen haalden het kind en de moeder uitelkaar, zoals de ophangplankjes van sommige Native American stammen. De draaghulpen op wielen zijn met name de laatste handvol generaties in de westerse culturen erg populair. Maar de meeste draagsystemen dragen het kind dicht tegen een lichaam  aan, vaak met veel huidcontact. sommige toestellen hangen aan het hoofd van de drager, andere zijn om de romp heen gewikkeld (torso dragers), anderen dragen hun kind op de heup, de rug of de buik. Vrijwel alle traditionele draagsystemen laten het kind naar de drager gekeerd zitten.

Zoals zwangerschap, baring en borstvoeding is nu ook het dragen geprofessionaliseerd. Het dragen van een kind is een echte wetenschap geworden. De draagsystemen worden bijbehorend ingewikkeld en de lengte van de doeken komt soms dicht in de buurt van een traploper. Kindjes zitten goed stevig tegen de drager aan, in een mooie, ergonomisch verantwoorde houding en die ergonomie geldt ook voor de dragende persoon. Er zijn ook allerlei soorten voorgevormde dragers, waarbij ook gezorgd is voor een goede houding voor het kind en comfort voor de drager. In al deze systemen zitten de kinderen naar de drager gericht op de buik of op de rug. De meeste kindjes vinden het heerlijk en laten zich graag meedragen en in slaap wiegen.

Deze manieren van dragen, zoals ze tegenwoordig in onze contreien worden gepropageerd door draagspecialisten zijn prachtig en ergonomisch verantwoord voor drager en gedragen kind. Ze hebben wat mij betreft één heel groot nadeel. Ze zijn niet praktisch. Het aandoen van zo’n meterslange doek, het knopen en fatsoeneren ervan doet denken aan het kleden van een vrouw in traditionele Zeeuwse klederdracht. Er is een cursus of uitgebreid persoonlijk consult nodig om het te leren en even gauw het kind in de doek doen is er niet bij. En door die ingewikkeldheid is het mijns inziens ook een belemmering voor voeden op verzoek. Ik wil daarom een lans breken voor de korte doeken die in een handomdraai aan en uit kunnen en even eenvoudig kunnen worden versteld.

Een pleidooi voor de slendang en de ringsling. In zijn eenvoudigste vorm een simpele, dunne lap geweven stof van pak-em-beet 1 bij 2 meter (of 90 bij 210 centimeter) die over een schouder wordt gehangen en op de tegenoverliggende heup met een simpele platte knoop gesloten. Knoop naar de rug, kind rechtop erin, met de beentjes wijd gespreid et voila: klaar. Beetje prutsen met de reep die over de schouder ligt, zodat de spanning rond het kind goed wordt en de doek over een zo breed mogelijk deel van de schouder wordt gedragen. En even bedenken of kindlief op de buik, de heup of de rug gaat. De ringsling gebruikt twee ringen in plaats van een knoop en is daarmee nog eenvoudiger aan te passen aan wat er op een bepaald moment nodig is.

Grote voordeel van dit makkelijke aan en uitdoen is dat borstvoeding geven geen enkel probleem is. Bij een meer ingewikkelde doek kan voeden makkelijk worden uitgesteld omdat het zo’n gedoe is. Met een slendang of ringsling is het een kwestie van de borst vrijmaken en eventueel de doek iets losser te maken zodat het kind wat lager zit. Een klein nadeel is dat het voor de drager ietwat minder ergonomisch is om asymmetrisch te dragen. Dit kan worden ondervangen door afwisselend op de rechter en de linker schouder te dragen.

 

Filmpje: Dragen. De kwaliteit is niet grandioos, maar het geeft een aardig overzicht van dragen in allerlei tijden en plaatsen.

http://www.youtube.com/watch?v=ktHblIKS_yo
Nog een heel simpele manier om een slendang te knopen, met een slipknoop om eenvoudig te kunnen verstellen. Het is niet erg als je de taal niet verstaat, als je goed kijkt zie je precies hoe het moet. De ''pouch'' gebruik je niet of alleen als boodschappentas.

Vreemd apparaat

Foto: John Hurt als Quentin Crisp in An Englishman in New York (2009)

Ik laat u even meegenieten van de vreemde kronkelwerking van mijn geest. Terwijl ik begin aan de voorbereiding van dit stukje, over vreemde apparaten die worden aangeboden voor gebruik in de verzorging en het voeden van baby’s, hoor ik op de achtergrond op Radio2 het refrein ‘’Strange apparatus, You've never seen, Strange apparatus, even stranger theme’’ spelen. Een perfect themaliedje dus. Gelijk even zoeken wat de precieze titel is en wie het ook al weer ten gehore brengt. Leuk, Godley&Creme met An Englishman In New York. Maar al verder zoekend, om er een leuk plaatje bij te vinden, kom ik een verwijzing tegen naar een nummer van Sting met dezelfde titel, wat dan weer gelieerd is aan een film met dezelfde titel met een van mijn favoriete acteurs in de hoofdrol. Vandaar dus John Hurt als illustratie. Heeft niets met het thema te maken, eigenlijk, maar hij is zo geweldig, dat ik elke smoes aangrijp om hem nog eens te etaleren. Maar goed, vreemde apparaten, dus, voor de baby.

Afgelopen week werd mijn aandacht gevestigd op een paar zeer vreemd apparaten, een houder om een baby te dragen op de arm zonder hem vast te houden en van de zelfde fabrikant een soort koffiezetapparaat* maar dan voor poedermelk, een zwembandje waarin de baby wel heel bijzonder ronddobbert, en iets voor de geboorte van de baby. Om met die laatste te beginnen. Wat ik beschrijven ga is een pas uitgevonden apparaatje dat in de laatste testfase schijnt te zijn, niet een Middeleeuws martelwerktuig, ook geen modern geheime dienst foltergereedschap. Nee, het is een obstetrisch instrument om de vagina op te rekken tijdens de vroege ontsluitingsfase. Ja, u leest het goed en nee ik zet er geen plaatje bij. In de begeleidende, wervende tekst op de verkoopsite wordt begonnen met het volgende statement: 

Bevallingen gaan gepaard met enorme hoeveelheden trauma bij moeders. Meer dan 80% van alle vrouwen die vaginaal bevallen vertonen zichtbare vaginale scheurtjes en nog eens 20-30% lopen irreparabele schade op waarbij de bekkenspieren van de bekkenbotten worden afgescheurd. Onmiddellijke consequenties hiervan zijn langdurige pijn en lange hersteltijd terwijl de moeder voor haar baby probeert te zorgen, seksuele dysfunctie en permanente schade.

Dat is niet mis. Je snapt niet dat de mensheid niet al lang en breed is uitgestorven als voortplanten zo’n risicovolle en smartelijke bedoening is. Een weldenkend mens (iemand die zijn eigen gezonde verstand gebruikt zonder beïnvloeding en indoctrinatie met voorgeschreven denkpatronen) zou toch beginnen met zich achter de oren te krabben en zich terdege af te vragen hoe dat mogelijk is. En waarom dat alleen bij mensen gebeurt en waarom er nog steeds kinderen worden geboren. Maar nee, deze luitjes gaan gewoon een apparaat ontwerpen om te proberen de schade te verminderen. Mij lijkt dit een beetje op een medicijn voor het bestrijden van de bijwerkingen van een medicijn ter verlichting van de bijwerkingen van een medicijn voor een niet goed gediagnosticeerde aandoening. Want, zeg nou zelf, hoe logisch is het dat het normaal is dat meer dan 80% van de normaal bevallende vrouwen daar meer of minder ernstig geschonden uit komt. Voor een volkomen normale fysiologische functie. Een volkomen normale fysiologische functie die bij geen enkel ander zoogdier, ook geen enkele andere primaat, zoveel problemen geeft. Natuurlijk gaat er wel eens mis en zelfs goed mis, net als bij alle lichaamsfuncties, maar, kom op, meer dan 80%? Laat naar je kijken als je dat echt gelooft. 

Maar zoom eens even in op die drie woorden een paar regels hierboven: ~~normaal bevallende vrouwen~~. Daar zit het. Normaal bevallen is tegenwoordig iets heel erg alternatiefs. Er wordt in vrouwen geprikt en gepord, aan gemeten en getimed, over de baas gespeeld en beslist. Het moet sneller, het moet op een tevoren bepaalde tijd en in een voor de dokter handige houding en de vrouw zou liefst volkomen stil zijn, geen wensen uiten en al helemaal geen persgeluiden maken. Als door dat hele circus de vagina beschadigd raakt (en misschien ook wel door alle gewroet met vingers en apparaten tijdens de ontsluiting en uitdrijving) dan maken we a strange apparatus you’ve never seen om de vagina en de bekkenbodem gecontroleerd op te rekken. Ik weet nog wel een ander uitgangskanaal of twee die de ontwerpers eens mogen proberen op te rekken en een apparaatje dat erin wordt gestoken en dan steeds wijder wordt. Overigens, de organisatie die dit ding op de markt brengt bestaat uit 3 medisch en designontwerpers, 1 research ontwikkelaar, 1 arts, 3 juridische mensen en een groep investeerders. Nou, ja, tot zover dit apparatus.

Dan hebben we nog de fabrikant van het kunstvoedingzetapparaat (en miniatuur keukenmachines voor maxiprijzen om babyprutjes te fabriceren) die ook op de markt komt met een, geloof het of niet, houder om je kind mee op je arm te dragen of de fles te geven. Een soort van schelpachtig ding, net zoiets als de zitting van een autostoeltje, maar dan kleiner, waar het arme wurm in ligt en dat de moeder of de voeder op de arm draagt. Ik heb me het hoofd gebroken over de vraag voor wie een degelijk strange apparatus you’ve never seen nuttig zou kunnen zijn. Niet voor de baby, die ligt liever op een arm van vlees en bloed. Niet voor degene die draagt, want die heeft alleen maar meer gewicht te dragen en nog een stug gewicht op de koop toe. Blijft over degene die het fabriekt en verkoopt. Tja. Als hij er voldoende mensen van kan overtuigen dat ze dit echt waar zeker weten absoluut nodig hebben, ja dan kan het voor zijn portemonnee uitermate nuttig zijn.

Als klap op de vuurpijl het babyzwembandje. Leuk een babyzwembandje, zult u denken, fijn lekker samen zwemmen. Helemaal mijn idee. Ja. Tot dat je dit zwembandje ziet; het wordt niet bij de baby om het lijfje gebonden; het zijn geen vleugeltjes om de armen, het is geen zwemvestje. Neen, lees, kijk en huiver: het is een zwembandje wat het arme wicht om de nek geknoopt krijgt. Werkelijk waar en het wordt gepromoot als een ding waarmee kindlief de baarmoeder experience nog eens kan nabeleven. Nu, het kan zijn dat ik wel eens niet zo goed oplette tijdens de biologielessen, maar ik had er nog nooit van gehoord dat kinderen, of enig ander zoogdieren embryo, of enig embryo van enige soort, met een band om de nek in het vruchtwater dobbert. 

*) over een dergelijk apparaat van een ander merk had ik het al eerder in dit blog 

Materna Medical

Baby Brezza: automatische poedermelkmaker
BabyBrezza Cuddle Cradle – een houder om de baby op te leggen als je hem op de arm draagt/voedt
Baby Swimmer

Family business

Foto: (vlnr) Liam Hemsworth als Gale Hawthorne  in  The Hunger Games (2012),  Chris Hemsworth als Thor  in  Thor (2011) en  Luke Hemsworth als Shadow in  Bikie Wars: Brothers in Arms (2012– )

Bij het zoeken naar jarige acteurs voor de zomerspecial kwam ik regelmatig acteurs-families tegen en gelijk daarmee uiteraard het idee daar ook eens iets mee te doen. Vandaar een paar afleveringen family business na elkaar. Borstvoeding is duidelijk ook een gezinsaangelegenheid, het hele gezin wordt erdoor beïnvloed, beïnvloedt het en werkt eraan mee. Natuurlijk kan een moeder ook alleen met haar borstkindje bezig zijn, maar dat zal een gezin niet functioneler maken. Door iedereen te betrekken wordt een gezin hechter, buitensluiten geeft jaloezie. Een weekje familie dus.

Van mijn vijf kinderen werd vaak gezegd dat ze zo op elkaar lijken. Natuurlijk zie ik ook bepaalde familietrekjes, zoals die ook in de broers Hemsworth (afbeelding) te zien zijn. Een bepaalde oog- of haarkleur, de vorm van de ogen en de mond, de lichaamsverhoudingen, zijn zo van die kenmerken die je in families ziet terugkomen. Zo zijn de kinderen van mijn man (blond, blauwogig) en mij (blond en grijs-blauwogig) allemaal, surprise-surprise, blond met blauwe ogen. Maar het blond varieert van witblonde baby’s tot donkerblonde volwassenen, soms met een rossige gloed. Qua huidskleur is goed te zien dat ze twee verschillende grootvaders hebben: de meesten kleuren in de zon vrij eenvoudig naar een rood-bruine tint, fijne erfenis van de ene opa, maar eentje is spierwit (roomblank mag ook), verbrandt en is vervolgens weer spierwit. Erfenis van de andere opa, net als de rossige gloed in het haar. Die gelijkenis valt dus ook wel weer mee. Ik vond mijn kinderen altijd allemaal vooral sterk op zichzelf lijken. Vijf kinderen, vijf zwangerschappen, vijf baringen en vijf keer borstvoeding en allemaal verschillend. Bij mijn kleinzoons zie ik dan weer wel duidelijke trekken van mijn kinderen terug en die zijn niet noodzakelijk te vinden bij de eigen ouders van de jochies. De een heeft wel net zo veel praatjes als zijn pappa, maar de ander heeft exact dezelfde sterretjes in zijn ogen als zijn ene oom. De een heeft precies de lichaamsbouw van zijn oom, de ander lijkt sprekend op zijn moeder op dezelfde leeftijd.

Het is niet het op elkaar lijken dat het ouderschap over meerdere kinderen moeilijk maakt, maar juist het niet op elkaar lijken. Omdat men verwacht dat kinderen op elkaar lijken en min of meer het zelfde soort gedrag zullen vertonen, kunnen ouder lelijk in de problemen komen. Want wat voor de een volstrekt normaal is, is voor de ander vreemd. Ik heb al mijn kinderen gedragen, behalve de middelste, die wilde dat niet. Die wilde ook niet samen slapen en ook geen troostborst. Eentje droeg ik tot ze bijna drie was en voor haar was de doek er alleen maar om andere mensen niet zenuwachtig te maken, want zij zat als een aapje tegen me aangeplakt. Toen ik dat van het volgende kind ook verwachtte kwam ik van een koude kermis thuis. Hem kon ik niet jarenlang dragen, want hij wilde rechtop en zelfstandig zitten en kukelde af en toe bijna uit de draagdoek en legde zijn zwaartepunt veel te ver bij me vandaan. Twee zijn fervente duimers geweest, eentje stak zijn eigen ogen uit toen hij het probeerde en eentje wilde lange tijd enkel een borst in de mond. Eentje wilde zijn voedingen op min of meer gezette tijden, een ander wilde van de eerste tot de laatste dag vaak een beetje.

Nee, geen twee hetzelfde, maar wel gelijke trekjes. Een manier van lachen, een manier van kijken. En karakters die uiteindelijk heel sterk overeen blijken te komen. De koppels die het meeste ruzie maakten, zijn degenen die het meest op elkaar lijken en onveranderlijk ondanks de ruzie naar elkaar blijven toe trekken, ook nu ze allemaal volwassen zijn. Het familie bedrijf is nog sterk hier, ook al wonen ze allemaal zelfstandig. Wel, drie wonen in hetzelfde huis, dat dan weer wel, maar dat zijn niet degenen die veel op elkaar lijken. Degenen die sterk op elkaar lijken 'meugen niet ván elkaar, maar deugen niet bíj elkaar'. Ze blijven naar elkaar toe trekken, maar kunnen niet onder één dak leven.

Deze bijdrage is opgedragen aan mijn kinderen, die van mij de mens, de moeder en de lactatiekundige maakten die ik werd.

Rustig

Foto: collage van dragende dieren.

Opeens duikt er dan zo’n leuke foto op op Facebook (het linkerdeel van de illustratie hiernaast) met een link naar een onderzoek via een artikel met de titel ‘’Waarom worden baby’s rustig als ze gedragen worden?’’. Het gaat over een onderzoek door Esposito et al (2013) naar fysieke response in de baby als de moeder hem draagt bij muizen en mensen. Dragen, dat wil in dit onderzoek zeggen: er mee rondlopen, niet enkel optillen of op de arm houden. Zij zien in deze kennis een manier om kindermishandeling te voorkomen. “Such proper understanding of infants would reduce frustration of parents and be beneficial, because unsoothable crying is major risk factor for child abuse,” zegt Kuroda, een van de onderzoekers, daarover. Het lijkt mij een zinniger advies aan ouders van huilbaby’s dan de gangbare adviezen om het kind wakker en eventueel ingebakerd in bed te leggen en hem zichzelf maar in slaap te laten huilen.

In het artikel beschrijven de onderzoekers hoe de muisjes die werden onderzocht direct als ze door de moeder werden opgepakt en gedragen volkomen relaxed werden (ook meetbaar aan het ieniemienie ECG’tje dat werd gebruikt). Ze spierspanning werd laag en de pootjes werden losjes gebogen; de pups namen een soort foetushouding aan. De moeder kon hierdoor gelijk ook makkelijker lopen, ondanks haar soms grote last. Het gedrag en de houding van de jongen werd herkend als lijkend op dat van andere dierenjongen als ze door de moeder worden rondgedragen, zoals, aldus het artikel, katten en leeuwen. Op de linkerhelft van de illustratie is dat goed te zien. Maar wacht eens, kijk eens goed wat voor soort dieren voor die afbeelding zijn gekozen.

Juist, allemaal nestblijvertjes, die om een of andere reden verplaatst moeten worden. Geen dieren die normaliter worden gedragen, maar dieren in een soort van noodsituatie. De collage aan de rechterkant, die ik erbij maakte, laat dieren zien voor wie het dragen van de jongen normaal, dagelijks gedrag is, net als bij de mens. Je ziet dat die jongen niet die foetushouding aannemen en zich niet slap houden. Zij houden zich vast en hebben een veel actiever ogende houding (nu ja, het mensenkindje niet, die is zo relaxed dat hij in slaap gevallen is). Maar wel rustig, dat wel. Waarschijnlijk is hun hartslag inderdaad ook rustig.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij met wetenschappelijk onderzoek dat aantoont dar dragen van kinderen een goed idee is, voor zowel de moeder (of de vader) als het kind. Ik zal onder geen beding dit onderzoek afkatten, integendeel zelfs. Maar ik wil natuurlijk wel gezegd hebben dat de redenering niet helemaal klopt. De muizen en katten die hun jong dragen doen dit uit tijdelijke noodzaak om hun jong te verhuizen. Om die operatie zo goed mogelijk te laten verlopen is het noodzakelijk dat het jong ontspannen is en niet beweegt. Dus verslappen zijn spieren wat en slaat zijn hart rustiger. Hij gaat in een soort stand-bymodus. Dat loopt voor de moeder beter en voorkomt stress bij het jong. Bij jongen van dragers is gedragen worden de natuurlijk modus en uiteraard zijn die jongen dan rustig, want de wereld is precies zoals hij zijn moet.

Een aardig (wellicht niet helemaal diervriendelijk) omgekeerd onderzoek zou kunnen zijn om bij dieren die normaliter dragen, het jong van de moeder weg te nemen en ergens neer te leggen. Wat gebeurt er dan met de hartslag en de stresssignalen? Dat is nu precies waarom de argumentatie in het hierboven besproken onderzoek niet klopt: het dragen is voor dragers geen interventie, maar het neerleggen is dat wel.

Mensenkindjes zijn bedoeld om te worden gedragen, dan zijn ze in hun meest relaxte staat. Het zou dus niet nodig moeten zijn om ouders te adviseren hun baby op te nemen en te dragen, ze hadden hem om te beginnen niet neer moeten leggen. Maar zolang kinderen vaker wel dan niet ergens worden neergelegd of -gezet (bed, wieg, box, kinderwagen, autostoeltje, wipstoeltje, …), is het wel een goed idee om ouders te adviseren om bij elk teken van onrust of stress de baby op te pakken en te dragen. Bij gebrek aan vacht waaraan onze kindjes zich goed kunnen vasthouden kunnen wij een draagdoek of draagsysteem gebruiken. Dat loopt voor ons dan weer wat makkelijker, net als voor moederkat lopen makkelijk is met haar kitten aan zijn nekvel in haar bek.

Gianluca Esposito, Sachine Yoshida, Ryuko Ohnishi, Yousuke Tsuneoka, Maria del Carmen Rostagno, Susumu Yokota, Shota Okabe, Kazusaku Kamiya, Mikio Hoshino, Masaki Shimizu, Paola Venuti, Takefumi Kikusui, Tadafumi Kato and Kumi O. Kuroda. "Infant calming responses during maternal carrying in humans and mice". Current Biology, 2013.doi：10.1016/j.cub.2013.03.041

Nat

Foto: Gene Kelly als Don Lockwood in  Singin' in the Rain (1952)

Het is alles bij elkaar maar een natte bedoening geweest de laatste tijd. Mijn tuin vaart er wel bij, hoewel de planten zich min of meer verliezen in groot groeien en groei worden en vergeten dat er ook bloemen moeten komen. Het groen van de planten zingt in de regen en danst door de regen, maar de bloemen hebben het er niet zo op, die wachten met smart op zon, licht en warmte. De kleine driekleurige viooltjes en de verlegen lichtblauwe vergeet-me-nietjes doen dapper hun best, maar voor de rest is de tuin één groot groen en groener oerwoud. Niks mis met groen, groen is goed, maar ik zie toch ook wel graag wat meer kleuren. De tijm en de bieslook, waar ik liever geen bloemen in zie, vouwen hun lila bloempjes dan weer wel open. Nat, natter, natst. Maar ik klaag niet, nat is goed, het leven op aarde bestaat voor het grootste deel uit water. Ook mensen. Ook mensenmelk.

Moedermelk is nat, heel erg nat. Als je alle vaste delen uit moedermelk weghaalt, houdt je van elke deciliter nog bijna 90 milliliter water over. (Ter vergelijking: bij de melk van een zadelrob vind je per deciliter melk maar een halve deciliter water.) Water is daarmee het belangrijkste bestanddeel van moedermelk. Natuurlijk is het water de drager van de andere nutriënten, maar het water zelf is ook essentieel. Water is nodig voor de spijsvertering en voor het afvoeren van afvalstoffen. Die afvalstoffen zitten in de ontlasting, in de urine, in de uitgeademde lucht en in zweet. Een zuigeling heeft daarvoor gemiddeld ¾ tot 1 liter water per dag nodig. Bij warm weer is dat wat meer, omdat dan de verdamping via de huid sterker is.

Mensen zijn geneigd ervan uit te gaan dat dat extra uitgedampte water met kraanwater (of flessenwater) moet worden aangevuld. Voor kinderen die kunstvoeding krijgen kan dit waar zijn, want alsmaar meer kunstvoeding geven heeft zeker nadelen op korte en lange termijn. Kindjes die borstvoeding krijgen, hebben bij warm weer meer borstvoeding nodig. Ze krijgen daarmee behalve het zuivere water ook de extra verloren gegane mineralen (zouten) terug. Een tekort aan mineralen is potentieel gevaarlijk voor een zuigeling, in wiens lichaam de verhoudingen nog veel gevoeliger liggen dan in een volwassen lijf.

De borstvoedingcampagne van Kenniscentrum Borstvoeding heeft deze maand als thema ‘’Geen water bij hogere temperaturen’’. En hoewel het er nu nog niet zo uitziet, ook deze zomer zullen er dagen van extra warm weer zijn. Maar ook in andere omstandigheden kan de temperatuur bij kinderen voor extra vochtverlies zorgen. Denk aan stress waarbij een kindje zich helemaal opfokt, en ziekte met koorts. Kindjes worden ook regelmatig te warm gekleed en te warm te slapen gelegd. Let bijvoorbeeld ook eens op hoeveel lagen stof een, dicht tegen het warme moederlijf, gedragen baby in een lange draagdoek heeft (paar laagjes kleren en een paar laagjes doek). Een extra slok aan de borst kan dan geen overbodige luxe zijn.

Campagne 'Borstvoeding is de norm': Geen water bij hogere temperaturen
Eurolac Flits! met label of zoekterm water, dragen, warmte. Deze links leiden elk naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.

Feest

Foto: Feest in een warm bad.
Gisteren was ik als standhouder op de Ouders Natuurlijk Beurs in Doorwerth. Het was een feest. Het feest zat hem in de mensen: Stefan Kleintjes en zijn charmante assistentes van Kenniscentrum Borstvoeding met wie ik de stand deelde. Al die geweldige collega-standhouders. De organisatie, de mensen achter de beurs die het feest mogelijk maakten. Alle mensen die van Twitter, Facebook of de winkel al bekend waren en die nu even een gezicht erbij gaven. Oude bekenden die ik alleen maar op dit soort dagen nog zie.  Maar vooral de kinderen. Ik had tegen het einde van de dag het gevoel dat ik mijn mond niet meer in een neutrale stand kon krijgen, omdat ik de hele dag met een grote glimlach op mijn gezicht naar al die kinderen stond te kijken. Dat was het ware feest: als die kinderen. Kinderen in buggy's, bij vaders en moeders op de buik en op de rug, op de arm en zelf lopend, spelend en slokjes veiligheid bij mama halend.
Kinderen zijn een feest en de kinderen vonden het zelf ook een feest. Geen onvertogen woord, geen gehuil of geschreeuw, de hele dag in alle drukte bleven de kinderen vrolijk en gezellig. (Pas helemaal aan het eind van de dag, na de beurs, in de eetzaal werd het een paar kleintjes allemaal te veel en gaven daar, geheel begrijpelijk, luidkeels uiting aan.)
Zou het komen door de gezamenlijk uitgeademde sfeer van vrede en sympathie of zou het komen door de grote gemene deler van de meerderheid van de bezoekers van deze beurs? Want dit publiek is niet je doorsnee Nederlandse of Vlaamse ouder. Dit zijn ouders die om te beginnen eens een keertje extra hebben nagedacht over hoe ze met hun kinderen willen omgaan en wat hun opvoedingsdoel is. Ouders die niet de grote kudde van mainstream ouderschap volgen, maar een eigen menig hebben of vormen over wat zij gezond vinden voor hun kind in lichamelijk en psychisch-emotioneel opzicht.
Een feest dus, voor ouders, kinderen, standhouders en de organisatie. Een feest om met vreugde op terug te zien en met verlangen uit de zien naar de volgende editie. Nog maar een jaartje wachten.

Dragen

Foto: Michael Caine als Dr. Henry Jekyll / Mr. Edward Hyde in Jekyll & Hyde

‘’De eisen die natuurlijk moederschap en borstvoeding aan een moeder stellen zijn in onze westerse samenleving haast niet op te brengen.’’ Dat is een klacht die ik vaak hoor als ik weer eens aankom met mijn ‘’om de haverklap voeden en dan nog eens’’ en mijn benadrukking van de grote wederzijdse behoefte aan lichamelijke nabijheid die moeder en kind hebben. Men vindt dat allemaal goed en wel, maar soms moet je ook nog eens wat productiefs doen, je kan niet zomaar hele dagen met je kind zitten rondtuttelen. Nou, ik heb goed nieuws: ik verwacht van geen enkele moeder dat ze maar hele dagen met haar kind zit aan te prutsen (hoewel ik het veel meer moeders van harte zou gunnen om daar eens aan toe te kunnen geven). Vrouwen hebben door de hele geschiedenis heen gewerkt, hard gewerkt en over de hele wereld werken de meeste vrouwen ook nu nog heel hard. Met kinderen of zonder kinderen. Als vrouwen niet werken komt er in het grootste deel van de wereld geen brood op de plank, als er al een plank is. Wanneer we het grote plaatje overzien, is het duidelijk dat de wereldeconomie en het overleven van gemeenschappen draait op de arbeid van vrouwen. Met en zonder kinderen.
Het probleem met ons deel van de wereld is dat we alles opdelen in losse onderdelen. Wij zijn analytische denkers, geen synthetiserende denkers: wij halen uit elkaar en zetten niet in elkaar. Niet alleen concepten en dingen, maar ook mensen. We zien mensen liever als individuen dan als componenten van een relatie of een gemeenschap. En zelfs de mens delen we op in lichaam en geest en dat lichaam en die geest ook nog in verschillende, apart te bestuderen onderdelen. En zo krijgen we mensen die over een enkel klein onderdeeltje vrijwel alles weten wat er te weten valt, maar geen enkel idee hebben hoe dat deel in het grote geheel past en functioneert. En we halen het leven uit elkaar. Wonen, werken, eten, slapen, recreëren, samenzijn, … het zijn allemaal aparte zaken die in aparte ruimten en plaatsen thuishoren. Zo zeer uit elkaar geplaatst dat we haast allemaal meervoudige persoonlijkheden zijn. In elke rol zijn we een ander mens, een compleet ander personage. Zo zeer dat als we de tandartsassistente in de winkel tegenkomen, we elkaar niet herkennen.
Bijzonder schrijnend is het uit elkaar halen van moeders en kinderen. Want moeders en kinderen uit elkaar halen werkt gewoon niet lekker. Beide functioneren minder goed dan ze zouden doen als ze samen waren. Zonder de vrijwel voortdurende nabijheid van zijn moeder is het voor een kind onnodig hard werken om gezond naar lichaam en geest op te groeien en er komen zo makkelijk allerlei foutjes in het patroon. Kleine foutjes, die meestal niet eens erg opvallen, maar toch. En moeders worden gedwongen tot het maken van keuzes die ze misschien eigenlijk niet willen maken. En die ze niet zouden hoeven maken in de meeste gevallen, wanneer moeders en kinderen ook in onze contreien zouden worden gezien als de eenheid die ze zijn. Het vergt wel enig omdenken, natuurlijk, om je te kunnen voorstellen dat er plotseling in allerlei werkomgevingen kinderen zouden zijn. Vanzelfsprekend zijn er beroepen waarbij een kind niet zo’n goed idee is, voor het kind of het werk. Maar heel vaak zou het best kunnen en op zijn minst kan er een opvang* heel dicht in de buurt kunnen zijn.

In culturen waar kinderen niet stelselmatig van hun moeder worden gescheiden, worden kinderen veel gedragen. Toegegeven, niet alleen door de moeder, maar wel vrijwel altijd gedragen. Dragen is een species-specifieke manier van zorg. Mensen horen bij de zoogdieren die hun jongen dragen. De meeste soorten die dat doen hebben ingebouwde gereedschappen om dat dragen makkelijk te maken. Met name de vacht waaraan de jongen zich kunnen vasthouden met hun aangeboren sterke grijpreflex is daarbij belangrijk. Het dragende dier, meestal de moeder, heeft dan de voorste ledematen vrij om zich te voort te bewegen of voedsel te zoeken. Want het leven gaat gewoon door en ook een gorillamoeder moet werken voor de kost, net als een mensenmoeder. Bij een mens was het evolutionair voordeliger om de vacht af te schaffen en dus is er weinig houvast meer voor de baby, afgezien van moeders hoofdhaar. Daarom ontwikkelden mensenmoeders andere draagsystemen.
Over de hele wereld en door de hele geschiedenis hebben moeders hulpmiddelen gebruikt om hun kinderen te dragen**, want de hele dag zo’n kind op je arm is niet praktisch. Moeders gebruiken repen leer, buidels, doeken en lappen, netten en draagmanden. Vandaag ga ik meedoen aan een workshop waar moeders een aantal manieren om te dragen in langere en kortere doeken op de buik en de rug kunnen leren. Misschien dat dat helpt bij een begin van een omslag om moeders en kinderen bij elkaar te houden en moeders aan het werk te houden.

 
Eurolac Flits! met label dragen, draagling, moeder-en-kind-nabijheid, werkende moeder. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.
*) En die opvang, daar zou ook nog een en ander te verbeteren zijn aangaande het bieden van soort-specifieke zorg. Als we het belangrijk vinden dat varken, kippen en mestkalveren worden gehouden en verzorgd op een manier die overeenkomt met hun biologische behoeften, dan toch zeker voor mensenkindjes.

**) Op deze pagina van dit blog vind je, een beetje omlaag scrollend een compilage van dragen door tijd en ruimte.

Time-lapse

Foto: Katie Salidas auteur van onder andere de Immortalis serie
Omdat ik naast het schrijven over moeders, kinderen en borstvoeding ok aspiraties heb om fictie te schrijven, lees ik naast blogs over moeders, kinderen en borstvoeding ook graag over schrijvers. Zo viel mijn  ook op een gastblog van schrijfster Katie Salidas (auteur van volwassen vampiers en ander nachtelijk gespuis romans) Ze beschrijft hoe ze het schrijfsterschap combineert met het moederschap. Ze geeft een heel treffende beschrijving van een dag in het leven van een moeder van een schoolgaand kind en een kleine baby. De dag is opgedeeld in brokjes van halve uren, met voeden, spelen en snelle dutjes van de baby. Haar conclusie ‘’ It’s so funny how quickly the day disappears when a cute little baby occupies your day. That little smile and those squeaky giggles are worth getting behind on your work and enduring the sleepless nights.’’ zal veel moeder’s herkennend doen glimlachen.  Haar overzicht van een normale dag deed mij onmiddellijk denken aan het verschijnsel timelapse. Dat is een filmtechniek waarbij een langzaam proces versneld wordt afgedraaid, gecomprimeerd tot een kort, vloeiend proces. Leven met een baby kan voor moeders een timelapse ervaring lijken. Vanaf dat je je ogen opent (in reactie op het wakker worden van de baby waarschijnlijk) in de zeer vroege ochtend totdat je ze (samen met die van de baby) laat in de avond weer sluit word je meegenomen in een ononderbroken stroom van kleine gebeurtenissen waarvan je doodmoe wordt. Als het dan avond is en je afgewerkt in de bank hangt heb je geen idee waar je zo moe van bent, want er is geen afgemaakt stuk werk uit je handen gekomen. Maar is dat wel zo? Afgemeten aan de manier waarop werk en waarde in onze maatschappij worden gemeten misschien wel. Maar anders bekeken heb je als moeder in zo’n timelapse dag wel degelijk hard gewerkt. Je hebt gebouwd aan de toekomst. Je hebt je baby gevoed. Zijn maag gevoed met de voeding die speciaal voor hem op maat is gemaakt. Met alles wat hij nodig heeft om zijn lichaam te laten groeien op precies die manier die daarvoor ontworpen is. Je hebt zijn brein gevoed met diezelfde melk en met je stimulerende nabijheid. En je hebt zijn ziel gevoed. En nu begeef ik me wellicht voor sommige lezers op glad ijs. Maar weest gerust, dit wordt geen vaag-zwevende preek. Met ziel bedoel ik dat deel van een mens dat niet fysiek aan te wijzen is, maar wat als het Ik, het Zelf wordt ervaren. Dat is wat die timelapsedagen met de baby voeden. Het Ik van het kind. Voeden, slapen, spelen op verzoek is voedsel voor de ziel. Het leert een kind dat het geliefd en gewenst is en waard om in de nabijheid te zijn. Het leert een kind dat hij het waard is om op zijn vraag antwoord te krijgen. Het leert een kind respect door respect te krijgen. Het vult een kind met liefde die hij later zelf kan schenken. Borstvoeding helpt moeders om dit belangrijke werk te doen door het hoog houden van hormoonspiegels die maken dat moeders dit graag willen doen. Moeders die kunstvoeding geven moeten daar harder voor werken en zullen waarschijnlijk nog vermoeider zijn en ze krijgen niet de endorfinen als beloning voor hun inspanningen. Ze krijgen wel, net als moeders die borstvoeding geven, de eeuwigdurende dank en liefde van hun kind ervoor terug. Als je je dat bedenkt aan het einde van weer een timelapsedag lijkt het toch minder dat je nergens aan teo gekomen bent.
Tip voor moeders die dit allemaal leuk en aardig vinden maar toch ook nog iets anders gedaan willen  krijgen behalve een gelukkig mens groot brengen: draag je kind. Koop een goede draagdoek, laat je goed uitleggen hoe het werkt en doe je ding terwijl je kind dicht bij je is. En een tip voor moeders die alle slaap uit een nacht willen halen die er inzit: slaap met je kind. Veilig samen slapen is een levensredder voor moeders.
Salidas K: Managing writing, marketing, & blogging with a new baby in the house. Op het weblog Murder, Suspense & Musings, 6 mei 2012
Eurolac Flits met label dragen, samen slapen, hechting

Communicatie, nabijheid en veiligheid

Huilende baby's zijn onderwerp van verhitte discussies en allerlei onderzoeken van medische, sociologische en pedagogische aard. Baby's die veel huilen worden in Nederland 'huilbaby's' genoemd, in België en Engelssprekende landen hebben ze koliek. Beide termen zijn inadequaat. Een baby die huilt communiceert. Een huilende baby vertelt dat er ergens iets niet goed is: baby is alleen, moe, vies, ziek of heeft honger, dorst pijn. Huilen is een late, vaak radeloze communicatie, nadat de minder luide pogingen geen resultaat hadden. In samenlevingen waar moeder en kind nabijheid en het dragen van kinderen norm is, hoor je veel minder, eigenlijk nauwelijks, huilende baby's. Onderzoek heeft ook meermaals aangetoond dat kinderen die veel worden gedragen, waarop direct en sensitief wordt gereageerd (ook op vroege, non-verbale communicatie-uitingen) en op verzoek borstvoeding krijgen minder huilen. Niet alleen het gedrag en emotionele welzijn van baby’s verbetert door menselijke nabijheid, maar ook de lichamelijke gezondheid en veiligheid. Voor te klein en te vroeg geboren kinderen is dichte lichamelijke nabijheid in direct huidcontact met de moeder of de vader van kritiek belang: alle vitale functies zijn beter bij een baby wanneer hij in huidcontact met een mens is dan wanneer hij in de meest geavanceerde couveuse ligt. Voor alle baby’s is directe lichamelijke nabijheid veiliger dan alleen in een bedje of in een stoeltje zittend. Dit laatste is alleen veilig voor vervoer in een auto en zou tot een minimum beperkt moeten worden. Door de manier van zitten wordt er verkeerde druk op de borstkas uitgeoefend en kan de ademhaling gevaar lopen. Kinderen die het overgrote deel van elk etmaal plat op de rug liggen krijgen vervormingen aan de schedel en hebben een grote kans op vertragingen in de lichamelijke en mentale ontwikkeling. Miller JE, Phillips HL: Long-Term Effects of Infant Colic: A Survey Comparison of Chiropractic Treatment and Nontreatment Groups. Journal of manipulative and physiological therapeutics, 2009, 32(8):635-638
Bleah DA, Ellett ML: Infant Crying Among Recent African Immigrants. Health Care for Women International 2010, 31(7):652-663
Kitzinger S: Letter from Europe: A Quick Fix for Crying? Birth 2009, 36(1):86-87
Bergman NJ, Linley LL, Fawcus SR. Randomized controlled trial of maternal-infant skin-to-skin contact from birth versus conventional incubator for physiological stabilization in 1200g to 2199g newborns. Acta Paediatr 2004; 93: 779-785. Stockholm. ISSN 0803-5253

Congres ´´Bescherming en ondersteuning van borstvoeding´´, eerste dag: vooruitblik

De eerste dag van dit toonaangevende congres bestaat uit allemaal plenaire sessies. De onderwerpen die achtereenvolgens worden besproken zijn ´De Internationale Code in de dagelijkse praktijk´, ´Zuigelingenvoeding en het overleven van kinderen´, ´De economische waarde van borstvoeding voor werkgevers´, ´Huidcontact en de psychische gezondheid van de moeder´, ´De staat van de wetenschap en praktische implementatie´ en ´Counseling with both ´I´ ´s open´, een door de woordspeling niet te vertalen titel, die mij heel erg intrigeert. De Nieuwsflits van morgen zal enkele van deze onderwerpen bespreken. Door op de tags te klikken, kom je bij eerdere nieuwsflitsen die deze onderwerpen ook benoemden.

Huilende baby

Baby's die veel huilen worden in Nederland 'huilbaby's' genoemd, in België en Engelssprekende landen hebben ze koliek. Beide termen zijn inadequaat. Een baby die huilt communiceert. Een huilende baby vertelt dat er ergens iets niet goed is: baby is alleen, moe, vies, ziek of heeft honger, dorst pijn. Huilen is een late, vaak radeloze communicatie, nadat de minder luide pogingen geen resultaat hadden. In samenlevingen waar moeder en kind nabijheid en het dragen van kinderen norm is, hoor je veel minder, eigenlijk nauwelijks, huilende baby's. In de methodes die worden geboden om het huilen van kinderen te verminderen wordt meestal vooral aan symptoombestrijding gedaan, zonder ouders te leren te kijken en luisteren naar hun kinderen, zorg te bieden die de noodzaak tot huilen vermindert en te zoeken naar oorzaken van huilen. Soms kan het nodig zijn over te gaan tot behandeling door een professional omdat er een lichamelijke oorzaak is voor het huilen, bijvoorbeeld pijn door geboortetrauma.
Miller JE, Phillips HL: Long-Term Effects of Infant Colic: A Survey Comparison of Chiropractic Treatment and Nontreatment Groups. Journal of manipulative and physiological therapeutics, 2009, 32(8):635-638
Bleah DA, Ellett ML: Infant Crying Among Recent African Immigrants. Health Care for Women International 2010, 31(7):652-663
Kitzinger S: Letter from Europe: A Quick Fix for Crying? Birth 2009, 36(1):86-87

Aandacht voor huilende baby's

Huilende baby's zijn onderwerp van verhitte discussies en allerlei onderzoeken van medische, sociologische en pedagogische aard. Veel tijd en energie wordt gestoken in manieren om het huilen te laten stoppen. De meeste met weinig effect, wanneer goed wetenschappelijk onderzocht. McRury et al vonden bijvoorbeeld nauwelijks effect van een project met video training voor ouders over omgang met huilende baby's.
Onderzoekers van de Universiteit van Leiden vonden dat de manier van reageren op huilende baby's niet (alleen) een opvoedingskeuze is, maar positief wordt beïnvloed door het oxytocine receptor gen en negatief door symptomen van depressie. Het OXTR GG genotype verhoogt sensitief reageren op het huilen van baby's. Depressie onderdrukt hiervan echter de werking.
Vroegere onderzoeken hebben aangetoond dat kinderen die veel worden gedragen, waarop direct en sensitief wordt gereageerd en op verzoek borstvoeding krijgen minder huilen
Riem MME, Pieper S, Out D, Bakermans-Kranenburg MJ, van IJzendoorn MH: Oxytocin receptor gene and depressive symptoms associated with physiological reactivity to infant crying.  Soc Cogn Affect Neurosci (2010) First published online: April 16, 2010
McRury JM, Zolotor AJ: A Randomized, Controlled Trial of a Behavioral Intervention to Reduce Crying among Infants. J Am Board Fam Med. 2010;23(3):315-322.

Kleine pasgeborenen doen het beter op moeder dan in de couveuse

Nils Bergman, de grote Kangaroo Mother Care pionier, onderzocht het verschil tussen eerste zorgverlening na de geboorte van kleine pasgeborenen (1200-2000gram)  bloot op bloot op het lichaam van de moeder of in de couveuse.  Kinderen bij de moeder waren waren stabieler en hadden betere vitale functies dan kinderen die dezelfde zorg kregen in een couveuse. De onstabiliteit van hartfunctie en ademhaling die in de eerte 6 uur na de geboorte wordt gezien bij kinderen in de couveuse vertoont zeer sterke overeenkomsten met het ''protest-despair''-gedrag van zoogdierjongen die direct na de geboorte van hun moeder worden gescheiden. Bergmans conclusie luidt dan ook: pasgeborenen moeten niet worden gescheiden van hun moeder.
Bergman NJ, Linley LL, Fawcus SR. Randomized controlled trial of maternal-infant skin-to-skin contact from birth versus conventional incubator for physiological stabilization in 1200g to 2199g newborns. Acta Paediatr 2004; 93: 779-785. Stockholm. ISSN 0803-5253

Meer informatie over KMC (Kangaroo Mother Care)

KMC filmpjes

Autostoeltjes onveilig als stoel of slaapplaats

Diverse onderzoeken in meerdere landen, onder andere van Shital et al in Ohio, USA, 2010, Kornhause Cerar et al, 2009 in Slovenië en de USA en A Côté A et al, 2008 in Montreal, Canada, wijzen uit dat jonge baby's die voor langere tijd in autostoeltjes zitten en daar ook slapen een verhoogd risico hebben om in zuurstofnood te raken en daaraan eventueel te overlijden. De half-rechtop-zittende, wat in elkaar gezakte houding met zeer beperkte bewegingsmogelijkheden in zo'n stoeltje zorgt er in combinatie met het van nature relatief zware hoofd van de baby en het ontspannen van de ademhalingsspieren tijdens de slaap voor dat de ademhalingswegen erg krap worden en het kind maar moeilijk lucht krijgt. Niet in deze onderzoeken meegenomen is of dit gevaar ook bestaat voor kinderen die inde komma- of banaanhouding in een draagdoek worden gedragen, maar dit is niet uit te sluiten. Het verdient daarom aanbeveling om jonge baby's niet in autostoeltjes en daarop lijkende stoeltjes te laten zitten anders dan om ze veilig per auto te vervoeren en om jonge baby's die gedragen worden in een verticale positie dicht tegen het volwassen lichaam aan te dragen, zodat de luchtwegen vrij blijven.
Shital N. Parikh, MD, Lindsay Wilson, BA, CCRP: Hazardous Use of Car Seats Outside the Car in the United States, 2003–2007. PEDIATRICS Vol. 126 No. 2 August 2010, pp. 352-357
Kornhauser Cerar L, Scirica CV, Stucin Gantar I, Osredkar D, Neubauer D,  Kinane TB: A Comparison of Respiratory Patterns in Healthy Term Infants Placed in Car Safety Seats and Beds. PEDIATRICS Vol. 124 No. 3 September 2009, pp. e396-e402 s limited by lack of documentation of sleep stage. Therefore, these safety devices should only be used for protection during travel and not as replacements for cribs.
A Côté A, Bairam A, Deschenes M, Hatzakis G: Sudden infant deaths in sitting devices. Arch Dis Child  2008;93:384-389