Feit

Foto: vlnr: feitenzoekers David Krumholtz als Charlie Eppes in Numb3rs, Emily Deschanel als Dr. Temperance Brennan in Bones, Matthew Gray Gubler als Dr. Spencer Reid in Criminal Minds en Pauley Perrette als Abby Sciuto  in NCIS: Naval Criminal Investigative Service
‘’In het tijdperk van informatica is onwetendheid een keuze.’’ of ‘’In een kennismaatschappij is onwetendheid een keuze.’’ Dat betekent zoveel als dat je je het niet meer kan permitteren ergens iets niets van af te weten als alle kennis die bestaat voor iedereen bereikbaar is. Aan de ene kant is dat waar, want wie weet hoe een zoekmachine werkt, kan in principe elk stukje informatie dat ooit het digitale licht heeft gezien terugvinden. Maar hetzelfde had gezegd kunnen worden in de tijd dat alle beschikbare kennis op papieren bronnen stond, alleen was het zoeken toen lastiger en veel tijdrovender. Het is ook helemaal niet waar, want ten eerste is niet iedereen in staat zich die kennis eigen te maken, maar het is voor een flink deel van de gebruikers van het internet een hele klus, voor velen een onuitvoerbare klus, om uit die overweldigende hoeveelheid weetjes de feiten te halen. Het internet is één grote brei van weetjes, feiten, meningen, ideeën, opvattingen en gekkigheid. Het vinden van informatie is een makkie, het vinden van feiten een nerds-klus.
Gelukkig ben ik nogal een nerd, wat dat betreft. Ik ben niet snel tevreden met wat me voorgeschoteld wordt, met wat de grootste koppen krijgt of de meeste hits. Wie het hardste schreeuwt heeft voor mij niet altijd gelijk, evenmin als wie het meest wordt nagepraat. Binnen mijn vakgebied is het de laatste tijd weer aardig raak met harde schreeuwers en kuddes vol  napraters.
Vandaag mag ik een grote groep verloskundigen les gaan geven over onder andere de nieuwste ontwikkelingen in de borstvoeding wereld. Ik ben daarvoor de afgelopen dagen hard in de weer geweest om bronnen te zoeken en na te kijken, te analyseren en waarderen. Ik heb me verwonderd, verbaasd en kwaad gemaakt. Al die berichten over allergie, vroeger beginnen met bijvoeding, dik worden of niet door  juist wel of geen borstvoeding en het demoniseren van een goed werkend relatief veilig medicijn. Ik kwam erachter dat er veel wetenschappelijk ogend gepraat in feite geklets is, dat veel van de cijfertjes niet kloppen, dat er veel bijbedoelingen zijn en dat, net als je denkt dat je het vreemdste hebt gezien, er iets nog idioters op komt.
Feit is, dat tussen al die rommel ook de goede informatie te vinden is voor het maken van geïnformeerde keuzes. Maar soms is het zo goed verstopt dat je een profiler nodig hebt, die zelf ook zo zijn issues heeft, een wetenschapper die enkel waarneembare feiten meetelt, maar goed is in verbanden zien, een opgefokte weirdo die de kleinste inconsequentie eruit haalt en een getallenbezweerder die statistiek tot kunst verheft om uit die hele brei van informatie de werkelijke feiten te halen. De waarheid is daar ergens.
Alle feiten op een rijtje zettend, kan ik toch wel concluderen dat ik wel een heel boeiend vak heb.
Eurolac Flits! met label onderzoek, methode. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.

Hoed

Foto: Cam Gigandet als Jack met een hoed als handelsmerk  in  Burlesque (2010)
Een hoed is een hoofddeksel. Van oorsprong naar ik aanneem letterlijk een deksel voor het hoofd: een bescherming tegen weersinvloeden of kosmische straling. Een extra stevige hoed kan een bescherming tegen stoten en slagen zijn, het heet dan een helm. Een hoed van dikker zacht materiaal, die wat nauwer het hoofd omsluit, beschermt het hoofd tegen verlies van warmte en kan ook een muts genoemd worden. Een hoed met een brede rand beschermt niet alleen het hoofd, maar ook de ogen en het gezicht tegen zonnestralen of regen; als die brede rand allen aan de voorkant zit heet de hoed pet. Hoeden kunnen ook functies buiten functionaliteit hebben. Een hoed kan een statement zijn of een machtssymbool. Een kok en een politieagent kun je herkennen aan het hoofddeksel en voor Koningin Beatrix is de Hoed een soort kroon. En dan zijn er de hoeden voor andere lichaamsdelen, zoals de vingerhoed en de tepelhoed.
Tepelhoedjes* horen bij de oudst bekende hulpmiddelen bij borstvoeding. Gedurende het overgrote deel van die historie hebben ze meer kwaad dan goed gedaan. Een tepelhoed hoort bij de beschermende soorten hoeden: het heet de tepel te beschermen tegen de vernietigende krachten van het drinkende kind, die barracuda zonder tanden, die allesverslindende demon. De oudst bekende tepelhoeden waren, net als vingerhoeden, van harde materialen zoals been, hout, zilver, tin en lood. Daar zou een kind, als hij ze al had, zijn tanden op breken. Nog afgezien van de giftige uitwerking van tin en lood, moet je ook niet denken aan de invloed van zo een hard ding tegen het kwetsbare borstweefsel. Er is geen bewijs voor, maar ik heb visioenen van borstontstekingen en abcessen. Ik neem mijn hoed af voor vrouwen die het met zulke martelwerktuigen voor elkaar kregen hun kind te voeden en het te overleven om hun verhaal te vertellen.
Modernere tepelhoedjes werden gemaakt van flexibeler materiaal, zoals rubber (eerst nog een rubber speen op een glazen schild, waardoor de mond van het kind zeker vijf centimeter van de borst verwijderd aan het drinken werd gezet), latex en uiteindelijk siliconen. Ook dik-rubberen flessenspenen met een extra groot gat werden ingezet als tepelhoed (ik kan erover meepraten, want ze probeerden dat mij ruim 30 jaar geleden ook aan te praten). Al dat dikke rubber en latex en die verwijdering deden niet veel goeds voor de transfer van melk naar de drinkende baby en de kapotte tepels werden er ook niet beter van. De melkproductie nam af tot het punt van onvoldoende voor de overleving van het kind. De dunne  en ultradunne siliconen tepelhoedjes bleken uiteindelijk wel te werken in de zin dat zij de melktransfer aanzienlijk minder tot niet meer belemmerden. Toch blijft het, in de meeste gevallen, een lapmiddel dat de onderliggen oorzaken niet aanpakt.
Eén soort gebruik van tepelhoedjes is goed onderzocht en aantoonbaar heilzaam. Prematuur geboren kinderen kunnen de borst nog niet goed vasthouden en vacuüm zuigen. Ze zijn nog zwak en hebben geen vetkussentjes in de wangen die helpen bij het drinken aan de borst. Bij hen leiden tepelhoedjes tot effectievere voedingen met meer melkoverdracht. Verder is er weinig onafhankelijk onderzoek gedaan naar de effectiviteit van tepelhoedjes bij verschillende gebruiksindicaties en naar de verschillende uitkomsten van verschillende maten en modellen hoedjes. Men moet eigenlijk afgaan op de claims die de fabrikanten hun producten meegeven. Informatie van de fabrikanten is niet noodzakelijkerwijs de beste informatie die er is. Tot er beter onderzoek is, zou ik eigenlijk tepelhoedjes zo min mogelijk willen gebruiken en alleen onder begeleiding van een deskundige en wanneer andere oplossingen gefaald hebben. 

Ondertussen zou ik zelf wel een klein onderzoekje willen opzetten. Puur een vergelijkend onderzoekje over wie waarom welke hoedjes waarvoor en hoe gebruiken. Daarvoor heb ik uw hulp nodig, lieve lezer. Ik wil een zo groot mogelijke verzameling foto’s aanleggen waarop kindjes aan de borst drinken met een tepelhoedje. Bij de foto komt de tekst ‘’Ik geef toestemming bijgaande foto te gebruiken voor studiedoeleinden.’’ en de volgende gegevens: leeftijd van het kind op de foto en bij het begin van het gebruik van het tepelhoedje; reden om met een tepelhoedje te voeden; merk, model en maat van het hoedje; manier van aanbrengen en verdere bijzonderheden. Toesturen per email naar onderzoek@eurolac.net
Ik ga met de hoed rond voor een bijdrage voor onderzoek.
*) van Veldhuizen-Staas CGA: Tepelhoedjes, 2012, online, eurolac.net. Inclusief verwijzingen naar meer bronnen en illustraties van antieke en moderne tepelhoedjes.

Interacties en puzzelen

Foto:  Robert Pattinson als Tyler Hawkins en Ruby Jerins als Caroline Hawkins in Remember Me

Gisteravond had ik braaf een stukje willen schrijven om u, mijn trouwe lezer, vandaag mee te verblijden. Ik had ook al een thema bedacht en een foto, maar het stukje wilde er niet uit. Het leek even te komen, maar het was een vals alarm, zeg maar, de baring was bij nader inzien nog niet aan de gang. In plaats daarvan bekeek ik het eerste half uur van Extremely Loud & Incredibly Close (met Tom Hanks als Thomas Schell en Sandra Bullock als Linda Schell, de ouders van de licht-autistische Oskar), een queeste verhaal rondom 9 september 2001, overwoog ook Remember Me (zie foto), eveneens een verhaal rond de gebeurtenissen van 11 september, maar veel meer over familie- en romantische relaties, nog eens te bekijken, of misschien nog een Twiligt Saga film, maar keek uiteindelijk naar twee afleveringen van Criminal Minds, een aflevering van Flash Point en een aflevering van Human Target en las vervolgens nog een paar hoofdstukken in A Game of Thrones van George RR Martin. In de pauzes van de series las ik overigens ook nog een paar hoofdstukken van Eragon. Wat een bizarre combinatie van films en verhalen. Welbeschouwd valt dat bizarre wel mee, want het gaat allemaal over mensen en hun onderlinge relaties of problemen met die relaties en de drijfveren voor het handelen zoals ze handelen. Alleen de settings zijn anders.
Wat een goed verhaal is of een goede film, daarover kun je discussiëren en dat doe ik dan ook graag, want naast het lezen van en kijken naar verhalen is ook praten een grote hobby van mij. Wat voor mij een verhaal of film goed maakt is, naast dat het onderhoudend is en mij op een of andere manier boeit, is dat het over mensen en hun interacties gaat of over raadsels die meten worden opgelost. Als raadsels oplossen en menselijke interacties tot een boeiend geheel worden samengevoegd ben ik helemaal gelukkig. Mijn dag kan niet meer stuk als de schrijf-, c.q. acteerstijl mij ook nog aanspreekt en humor een belangrijke plaats inneemt.
Die menselijke interactie is gelijk ook wat mijn beroep tussen de mooiste ter wereld plaatst. De interactie tussen een moeder en haar kind, tussen een vader en zijn kind, tussen ouders onderling en met hun kind. De interactie tussen zorgvrager en zorgbieder. Vaak voel ik me eerder een antropoloog dan een lactatiekundige. Het observeren van mensen, hun gedrag en hun interacties, ik zou het zonder ophouden kunnen doen. Maar soms voel ik me ook een detective of forensisch onderzoeker die raadsels op moet lossen. Zoeken in bewijsmateriaal, de kleinste en onooglijkste details onderzoeken en vergelijken, fragmenten analyseren, feiten ordenen, beoordelen en daar een oplossing uit deduceren. Soms een spectaculair ogende actie uitvoeren om een escalerende situatie te normaliseren.
Die menselijke interacties blijken in de praktijk in mijn vakgebied de belangrijkste variabele voor problemen en succes te zijn. Menselijke interacties worden gestuurd door soort-specifiek gedrag vanuit hormonen en evolutionair vastgelegde, aangeboren instincten en reflexen, cultuurgebonden invloeden en persoonlijke ervaringen. Borstvoeding gaat maar voor een klein deel over lichamelijke processen, simpele processen, prima georkestreerd, net als de bloedsomloop en de ademhaling, maar voor een groot deel over intermenselijke interacties. Die interacties betreffen niet alleen die tussen de moeder en haar kind, maar alle menselijke interacties van de moeder en van het kind en van die twee samen met alle andere mensen in hun omgeving, zelfs die uit het verleden en die op afstand. Ga er maar aanstaan om dan een probleem met borstvoeding eventjes op te lossen. Mijn lezen over en kijken naar menselijke acties, interacties en puzzels oplossen is geen vermaak, lieve lezer, het is gewoon research!
PS: en nu las ik ook nog eens over een onderzoek over multitasking: het lijkt erop dat het feit dat ik zoveel dingen tegelijk en naast elkaar doe helemaal niet betekent dat ik goed ben in multitasking, maar alleen maar denk dat ik daar goed in ben en sensatiezoekend overmoedig ben. Moet ik dat ook weer gaan onderzoeken en analyseren. 

Eurolac Flits! met label problemen, problemen oplossen, onderzoeken, ouder-kind-interactie, invloed. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.
Sanbonmatsu DM, Strayer DL, Medeiros-Ward N, Watson JM (2013) Who Multi-Tasks and Why? Multi-Tasking Ability, Perceived Multi-Tasking Ability, Impulsivity, and Sensation Seeking. PLoS ONE 8(1): e54402. doi:10.1371/journal.pone.0054402

Interview

Foto: Brad Pitt als vampier Louis de Pointe du Lac en Christian Slater als interviewer Daniel Malloy in Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles
Vorige week werd ik geïnterviewd door een verslaggever van een televisieprogramma. Het was niet het eerste interview dat ik gaf, maar wel het eerste voor een camera. Het hele interview duurde ongeveer een kwartier. De verslaggever stelde intelligente en ter zake doende vragen en ik gaf daarop naar beste weten antwoord. Het was leuk om te doen toen ik me eenmaal had bedacht dat het gewoon hetzelfde was als een lezing geven voor een hele zaal vol zorgverleners. Wat minder leuk was, was dat van dat hele gesprek van 15 minuten maar enkele zinnen werden gebruikt. Dat doet geen recht aan een zorgvuldig opgebouwd en genuanceerd verhaal.
Behalve interviews geven, neem ik ze ook af. Niet met de bedoeling er een radio of televisie programma van te maken, maar om de vraag van een moeder in een context te zetten. De enige publicatie van die interviews gebeurt in een dossier, waar het verder blijft. Een enkele keer worden delen ervan gebruikt om te communiceren met andere zorgverleners of, iets vaker, om de lessen aan leerling lactatiekundigen te illustreren en de studenten van oefenmateriaal te voorzien. In dat laatste geval wordt ook veel informatie niet voor publicatie gebruikt. Dat gebeurt dan niet om een interessanter verhaal te krijgen, maar om de privacy van moeder, kind en gezin te waarborgen.
Het interviewen van een moeder om het verhaal, het beeld, rondom haar vraag volledig te krijgen gebeurt vrij gestructureerd. Eerst wil ik het frame hebben waarin het beeld wordt gevat: naam, adres, gezinssamenstelling, woonomstandigheden, algemene gezondheidstoestand van moeder en kind. Veel van die gegevens zie ik zelf als ik bij de moeder binnenstap of heeft zij al van te voren op een formuliertje ingevuld. Dan begin ik aan de opzet van het beeld door de moeder zelf haar verhaal te laten doen: nog eens vertellen wat precies haar vraag aan mij is, wat ze zelf denkt, wat ze al zelf gedaan heeft, welke andere hulp er al gegeven is. Bij gebrek aan een cameraman probeer ik met een ander kanaal van mijn hersens de moeder, haar lichaamstaal en interactie met haar kind te registreren. Deze registraties helpen me met het invullen van de achtergrond en bieden vaak ook stof voor de richting waarin in verder ga vragen.
Het vrije verhaal van de moeder en de registraties van mijn andere kanaal leiden me naar de vervolg vragen. Ik wil bijvoorbeeld, als dat ter zake doet, meer weten over hoe de bevalling is verlopen en hoe moeder dat heeft ervaren, wat ze erbij en erna voelde. Lichamelijk, maar ook emotioneel. Als er sprake is van pijn wil ik precies weten waar de pijn zit, of die altijd op dezelfde plaats zit of juist niet, wat voor soort pijn het is, hoe ernstig en of het altijd even erg is of wisselend en wanneer en op welke manier het soms anders is. Ik vraag moeder ook naar haar kind en zijn gedrag. Maar ik interview de baby zelf ook. Natuurlijk niet in een woordelijk vraaggesprek, want veel gesproken woorden heeft de baby meestal nog niet. Maar baby heeft wel lichaamstaal en mimiek. Ik luister dus naar de baby en naar zijn communicatie met zijn moeder en ik vraag moeder of ik hem even mag vasthouden om te onderzoeken.
Voor mijn interview met de baby gebruik ik mijn stem, mijn oren, ogen, neus en handen. Mijn stem en mijn handen vragen en mijn oren, ogen en neus en ook mijn handen ontvangen de antwoorden. De vragen die ik baby stel met mijn stem gaan minder over de woorden die ik spreek, maar meer over toonhoogte en intonatie in combinatie met beweging en mimiek. Met mijn handen vraag ik naar de werking van zijn instincten en reflexen en naar zijn welbevinden. Zijn antwoorden geeft hij met geluiden, bewegingen en spierspanning. Soms vertelt de geur van een baby zelfs ook een deel van het verhaal.
Het werkelijke onderzoek van moeder’s borsten en baby’s mondje en het observeren van een borstvoeding vullen de details van het beeld in. Met het invullen van die laatste details, begint gelijk ook al de montage van alle opnames tot een zinnig en toonbaar geheel. In mijn geval is dat het construeren van een lactatiekundige diagnose als basis voor het opstellen van mogelijke handelplannen. In tegenstelling tot bij een televisie interview is degene die het interview gaf, de moeder, sterk betrokken bij deze montage. Ik leg moeder namelijk mijn conclusie en de opties voor verder handelen uit. Dan is zij degene die beslist op welke manier wordt verder gegaan. En de ene keer kiest de moeder voor een handelswijze die ook mijn voorkeur had; een andere keer ziet de moeder een heel ander einde aan gesprek. Een einde dat volkomen onverwacht kan zijn. Gelukkig is het voor mij nooit een zo desastreuze verrassing als voor de interviewer van de vampier.
Eurolac Flits! met label lactatiekundige, diagnose, communicatie

Weigeren

Foto: Sacha Baron Cohen als Ali G / Borat in de komische satire Ali G Indahouse waarin weigering te luisteren (''Talk to the hand'') wel degelijk een (beledigende) afwijzing van de persoon is.
Gisteren vertelde een moeder dat haar kindje geen borstvoeding meer wilde en dat ze daar best verdrietig om was. In het begin vond ze het maar niks die borstvoeding en nu wil ze nog niet stoppen. Haar kindje is nog geen jaar. Het is eerder uitzonderlijk dat kinderen voor de eerste verjaardag zelf besluiten dat het wel welletjes is geweest met die borst. Het is meestal niet zozeer dat zij klaar zijn met borstvoeding, maar dat zij om een of andere reden *nu* niet willen of kunnen drinken, maar daarvoor niet zelf kiezen. Dit heet borstweigeren, vroeger ook wel zuigelingenstaking genoemd. Bij het zoeken naar leesmateriaal voor deze moeder (ik vond van alles*) ontdekte ik tot mijn verbijstering dat ik er zelf helemaal nooit iets heb geschreven op mijn site of in dit blog (wel elders). Schande! Daar doen we wat aan en wel direct.
Wanneer een baby, van welke leeftijd ook, om welke reden ook, de borst weigert, voelt dat voor veel moeders aan alsof haar kind haarzelf afwijst. Dat is uitermate pijnlijk om te ondervinden. Gelukkig kan een moeder ervan overtuigd zijn (hoewel het soms moeilijk is haar ervan te overtuigen) dat haar kind zijn weigering niet persoonlijk bedoelt. Het is het drinken aan de borst wat niet lukt. Moeder blijft altijd moeder en die zal slechts in zeer uitzonderlijke omstandigheden door een kind worden afgewezen. Voor een jonge baby zijn zijn moeder en hijzelf namelijk nog één. Eén wezen in twee lichamen als het ware. Zijn moeder afwijzen zou hetzelfde zijn als zichzelf afwijzen. Het kind speelt op de bal, niet op de man. Nu ja, op de borst en niet op de vrouw, beter gezegd.
Borstweigeren is de naam die wordt gegeven aan het verschijnsel dat een kind plotseling een aantal keren achter elkaar de borst weigert en daarmee niet gelukkig is. Er kan onderscheid worden gemaakt tussen borstweigeren direct na de geboorte en in de eerste dagen of wanneer de borstvoeding al enige tijd goed op gang is. Bij een pasgeboren kind mag je er zonder meer van uit gaan dat wat eruit ziet als niet aan de borst willen altijd een kwestie is van niet aan de borst kunnen. Drinken en zuigen zijn zulke sterke ingeboren reflexen, instincten, noodzakelijkheden, dat ‘’niet willen’’ geen factor is. Als een pasgeboren kind of een baby in de eerste week de borst niet pakt, niet gaat drinken of na een enkele poging afhaakt kun je ervan verzekerd zijn dat er iets is dat het kind verhindert aan te happen, te gaan drinken en doordrinken. Die oorzaak kan liggen in een variatie in zijn eigen anatomie, een niet passen van moederlijke en kinderlijke anatomie, zuiggewoonten in de baarmoeder of verwarrende of negatieve ervaringen in het mondgebied rondom de geboorte en in de eerste uren of dagen erna.
Borstweigeren bij gevestigde lactatie kan ingewikkelder liggen. Er kan simpelweg sprake zijn van miscommunicatie tussen moeder en kind: moeder denkt dat het tijd is om te eten en kind niet. Of kind vindt veel eerder dat hij klaar is dan moeder. Of kind communiceert ‘’moe’’ en moeder interpreteert ‘’honger’’. Er kan ook sprake zijn van pijn: oorpijn, doorkomende tandjes, spruw. Of moeder smaakt of ruikt anders door andere lichaamsverzorgingsproducten, andere wasproducten, ander voedsel, menstruatie, zwangerschap. Of moeder heeft baby tijdens een voeding erg laten schrikken doordat zij hard riep naar een ander kind, of een zeer sterke vocale reactie gaf op het bijten van het kind aan de borst. Overigens vinden sommige kinderen de vocale reactie op geïntensiveerde prikkeling van de tepel bijzonder interessant en blijven zij uitproberen of deze reactie bij elke herhaling van de proef blijft optreden. Het kan dus enig detectivewerk vergen om erachter te komen wat het weigeren veroorzaakt.
Soms kan het zo zijn dat ergens in het laatste kwartaal van het eerste jaar de interesse in de borst langzaam afneemt. Dan kan het lijken alsof het kind inderdaad zelf zich van de borst afwent, gaat stoppen met borstvoeding. Dit zien we vaker bij kinderen die vanaf het begin de borst meer op schema dan op verzoek hebben gekregen en waarbij borstvoeding enkel of voornamelijk een manier was om perfect voedsel op een handige manier te geven. Als vervolgens het beginnen met vast voedsel voortvarend en met succes ter hand is genomen, wordt borstvoeding als voedselbron steeds minder belangrijk en steeds minder interessant. Moeders kunnen dit als gegeven accepteren, melk in een bekertje geven (gekolfde eigen melk of koemelk) en overgaan naar de volgende fase. Of moeder kan dit toch te vroeg vinden en door willen gaan met borstvoeding. Ze kan haar melk afkolven om de productie in stand te houden of op te voeren en haar kind de borst blijven aanbieden. Of ze kan, hoe rigoureus dat ook lijkt, tijdelijk het aanbieden van vast voedsel stoppen en heel vaak de borst aanbieden. Of een combinatie van beide.
Niets is definitief, alles is omkeerbaar en er zijn altijd keuzes. Bedenk dat je kind de borst weigert en niet zijn moeder afwijst. Wel of geen borstvoeding: voor een kind is zijn moeder de zon, de maan en de sterren. De liefde van een kind voor zijn moeder is onvoorwaardelijk, want zijn moeder is zijn hele bestaan. Voor wie niet alleen haar kind de geretourneerde liefde, maar ook haar borst wil laten aanvaarden zijn er in de artikelen hieronder allerlei tips te vinden om een kind terug naar de borst te coachen
*) Dossier onrust aan de borst en borstweigeren, Borstvoedingorganisatie LLL
*) Tips bij borstweigeren Aidulac
*) Zuigelingenstaking, een overzicht, borstvoeding.com
*) Borstweigeren, borstvoedingaardig.be
Van Veldhuizen-Staas G: Borstweigeren, oorzaken en oplossingen. In: Dossier borstweigeren, LLL. (De coverfoto van de brochure die hierbij hoort toont mijn eerste kindje)