Sponsor

Foto: Edie Falco als afkickende medicijnverslaafde verpleegkundige Jackie Peyton met Jake Cannavale als haar sponsor/buddy Charlie Cruz in  Nurse Jackie (2009– )

Met dank aan collega Marianne Vanderveen voor de inspiratie

De meest gebruikte betekenis van een sponsor is een financieel ondersteuner die daarvoor in ruil publiciteit krijgt. De gesponsorde kan zijn activiteit uitoefenen zonder dat het hem geld kost of te veel kost, mogelijk zelfs geld oplevert, en de sponsor streelt zijn ego en vergroot zijn naamsbekendheid en tegelijk zijn status. De sponsor helpt niet omdat hij zoveel hart heeft voor het goede doel, maar omdat het zijn eigen goede naam ondersteunt en vergroot. Sponsoring is een makkelijke en zeer effectieve vorm van reclame. Sponsoring zegt een beetje: ‘’Kijk eens waar ik achter sta’’, maar zegt vooral: ‘’Kijk eens hoe goed ik ben’’. Er zijn ook andere sponsoren die met hun steun zowel zichzelf als de ander in min of meer gelijke mate steunen. Dit zijn de sponsors die in sommige methoden voor afkicken gebruikt worden. Die sponsor is iemand die in hetzelfde proces zit, maar dan al een stukje verder dan degene die gesponsord wordt. Meer een soort ‘’buddy-systeem’’ dus. Er komt geen geld aan te pas, alleen een er voor elkaar zijn.

Baby’s kunnen uitstekend zonder de eerste soort, maar hebben de tweede soort hard nodig. Niet omdat ze afkickende junkies zijn, maar omdat ze een maatje nodig hebben in het proces wat ze doorlopen, het proces van opgroeien. Ieder mens is ooit een kind geweest en dus is ieder mens in principe geschikt voor de functie van maatje voor een beginnend mensje. Maar een moeder of een vader zijn deel van de reis van het kind en daarom bij uitstek geschikt als maatje. Wat een kind zoekt in zijn sponsor is iemand die hem onvoorwaardelijk accepteert, hem niet beoordeelt op zijn gedrag, maar hem onvoorwaardelijk liefheeft om wie hij is. Een sponsor die hem van haver tot gort en met hart en ziel kent. Een sponsor ook die zich kan inleven in zijn belevingswereld, die hem op waarde schat in baby’s eigen context. Kortom, een sponsor die niet zijn eigen belang vooraan zet, maar dat van de baby.

Die andere sponsoren leggen baby wensen en ideeën in de mond die niet vanuit de baby komen en nog minder zijn belang als uitgangspunt hebben. Die sponsoren hebben vooral hun eigen belang op het oog en zij gebruiken het door hen voorgestelde belang van de baby als instrument om er zelf beter van te worden. Ze hebben slinkse wegen en een fluwelen tong waarmee ze als een Sirene mensen om de tuin kunnen leiden en achter zich aan krijgen. Maar ik heb een fool-proof methode ontwikkeld om er zeker van te zijn of je een goede sponsor voor je hebt, een echt maatje, of iemand die vooral zichzelf wil sponsoren. De Sponsor-meter® :

Zet de paars-met-groene Sponsor-meter® als een bril op en bekijk de sponsor van alle kanten. Als er in al zijn praatjes en plaatjes iets voorkomt dat de baby verwijdert van zijn natuurlijke habitat (dat wil zeggen bij, tegen, op of aan zijn moeder of vader) dan zullen de glazen van de Sponsor-meter® signaalrood oplichten en een waarschuwingssignaal uit de ingebouwde luidsprekers laten horen. De Sponsor-meter® heeft een betrouwbaarheidsgraad van  minimaal 95% voor het identificeren van eigen-gewin-eerst sponsoren en zal echte sponsoren met een even grote zekerheid aanduiden met een zacht zoemend goudgeel aura. Twijfelgevallen krijgen een piepend modderbruin.

Eurolac Flits! met label of zoekterm fabrikanten, reclame, marketing. Deze links leiden elk naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.

Water

Foto: Nestlé -free zone.
Sommige toekomstdenkers voorspellen dat water het belangrijkste thema zal worden waaromheen conflicten tussen landen, staten en volkeren zullen ontstaan. Oorlogen zullen niet meer gaan om geld, macht of religie, maar om de beschikbaarheid van water. Hoewel onze planeet voor meer dan de helft bestaat uit water, is drinkwater voor plant, dier en mens niet overal even overvloedig beschikbaar, wat er is is voor een flink deel vervuild en wordt oneerlijk verdeeld. De VN heeft in 2010 zonder tegenstemmen* een resolutie aangenomen dat water en sanitaire voorzieningen mensenrechten zijn. In zijn onmetelijke wijsheid en machtswellust en –waanzin heeft het de voorzitter van voedselindustriegigant Nestlé verkondigd dat water helemaal geen mensenrecht is, maar gewoon handelswaar. en dat de markt werking de enige manier is om te garanderen dat water goed en eerlijk wordt verdeeld.
Hallo! Bent u er nog? Kunt u de weg terug vinden na van uw stoel te zijn gerold? Stop met lachen en kom onder die tafel vandaan. Er werd geen grap gemaakt. De man was bloedserieus. Geld verdienen is namelijk een zeer serieuze aangelegenheid, een waar deze meneer zijn levenswerk van heeft gemaakt. Met zeer goed gevolg. van zijn standpunt bezien, uiteraard. Niet dat hij vindt dat hij er al genoeg van heeft, van dat geld, maar tot nu toe zeker zeer succesvol, dank u wel. En zijn vriendjes ook, ja zeker wel. Na de gezondheid, en in veel gevallen het leven, van miljoenen baby’s over de hele wereld grondig te hebben vernield, de gezondheid van eveneens miljoenen mensen wereldwijd te hebben beschadigd met namaaketen (vaak geholpen door mensen, organisaties en instellingen die beter zouden moeten weten), richt Nestlé nu zijn gulzige ogen dus op water. Gisteren zag ik een uitzending van Keuringsdienst van Waarde** over lianen als decoratiever ruimtevuller in het trendy huis. De leverancier van dit en andere rustieke producten gaat ervan uit dat als het op de grond ligt en niemand van de lokale bevolking het wil hebben, dat het dan koopwaar is. Hij verkoopt dus halfvergane kokosnootdoppen, lianen, tropische peulen van een meter lang, drijfhout en dergelijk tropisch onkruid en ander natuurlijk afval. Mijn zegen heeft hij, hij doet er niemand kwaad mee en als er mensen zijn die hem er geld voor willen geven, mij best. Maar meneer Nestlé vindt dat je water ook op die manier zomaar mag pakken, inpakken en verkopen aan de hoogste bieder. Dat water eigenlijk alleen op die manier verspreid zou moeten worden.
Maar water kan niet worden geprivatiseerd, kan niet worden verhandeld en aan de hoogste bieder verkocht worden. Water is van essentieel belang voor alles wat leeft. Water is een noodzaak en een recht voor ieder mens (en dier en plant). Zonder water geen leven. Zonder liaan in je vensterbank kun je prima leven. Het wordt tijd dat de rechten van mensen om zich ongelimiteerd ten koste van anderen, ten koste van het leven op de planeet aarde, te verrijken. Om te streven naar een Dagobertiaans geldpakhuis inclusief duikplanken om letterlijk te zwemmen in je geld. Regeringen alleen kunnen dat niet, dat moet op groter vlak gebeuren, liefst wereldwijd. Maar laten we beginnen met Europa. Steun het Europees Burger Initiatief ‘’Water en sanitaire voorzieningen zijn een mensenrecht’’***. Laten we samen meneer Nestlé en consorten de mond snoeren.
Nestlé is al decennialang doelwit van boycotacties vanwege de criminele praktijken van het bedrijf aangaande zuigelingenvoeding. Ik heb er zelf wat halfslachtig nu en dan aan meegedaan. Halfslachtig, want Nestlé heeft een vinger in de pap van heel veel producten die ik graag eet of snoep. Maar voor mij is de maat nu echt vol. Bij mij komt er niets meer in huis en in mij dat door Nestlé is aangeraakt. Als genoeg mensen geen Nestlé meer kopen, eten en drinken, wordt het bedrijf daar geraakt waar het gevoelig is: in de portemonnee. Boycot Nestlé: voor de baby’s, voor de moeders, voor de mensen, voor de dieren, de planten. Voor de wereld. Elk mens is een druppel. Alle mensen samen een oceaan. Dat water is niet van meneer Nestlé. Dat is van ons. Wij zíjn dat water.
P.S. Iedereen die de aanstaande koning en zijn gade wil feliciteren kan natuurlijk ook gelijk een verzoek tot hem richten om zijn waterwerk als koning voort te zetten en zijn niet geringe invloed aan te wenden om water een mensenrecht te laten blijven en niet in handen van geldwolven te laten vallen. Voor het welzijn van zijn volk en de rest van de aarde. Als hij dat doet, wordt ik royalist.
P.S.2: terwijl ik dit schrijf is mijn afspeellijst aangeland bij ''Uprising'' van Muse, hoe toepasselijk.
*) Ondanks de grote inzet van onze toekomstige koning voor water heeft Nederland zich, net als 40 andere landen, onthouden van stemming.
VN verklaart dat het recht op water een mensenrecht is, NJCM, 05-08-2010
Nestlé chairman says water is not a human right Keithpp's Blog, 15 april 2013.
**) Liaan KRO, 11 april 2013.
***) Europees Burger Initiatief: Water en sanitaire voorzieningen zijn een mensenrecht
Nestle producten

Onvergetelijk

Foto: Poppy Montgomery als Carrie Wells (midden),  Marilu Henner als Aunt Evie (rechts) en Deanna Dunagan als Alice (moeder van Carrie) in Unforgettable: S1, E9: Golden Bird (11 Mar. 2013)*
De hersenen zijn een ingewikkeld netwerk van gegevensdragers en verwerkers. Geen computer die het daarbij halen kan. Ontelbare verbindingen worden op elk moment razendsnel gelegd met een down- en upload snelheid waar de gemiddelde computer specialist jaloers op kan zijn. Al voor het kind geboren wordt, worden deze systemen aangelegd en ten dele ingevuld in de eerste levensjaren is de opbouw het snelste van het hele leven. Stilstand in de ontwikkeling betekent achteruitgang en dus gaat de ontwikkeling van de hersenen het hele leven verder. Alles wat we in ons hele leven meemaken, doen, denken en leren ligt daar ergens opgeslagen. Dingen die net gebeurden liggen vooraan, dingen van vorige week, vorige maand, vorig jaar schuiven steeds wat verder op en alles wat lang geleden is gebeurd komt in het archief. Wat lang geleden is geleerd, maar nog dagelijks wordt gebruikt blijft voor het grijpen liggen uiteraard. Dat archief is niet voor iedereen toegankelijk. Sommige mensen kunnen op elk gewenst moment elk gewenst stukje informatie uit het archief ophalen*, de meeste mensen moeten daar meer moeite voor doen en sommige dingen zijn niet meer terug te vinden.
Soms zijn ervaringen zo ingrijpend dat ze in een afgesloten doos in de achterste kast van het achterste archief worden opgeborgen, soms wordt dat archiefdeel met alles wat erin zit dichtgemetseld. De manier waarop mensen zich dingen herinneren, of herinneringen ophalen in hun archief is voor iedereen anders. Sommige mensen hebben een goed geordend systeem met een logische index; anderen gooien de hele handel gewoon in een kamer waar nog plaats is en moeten graven en zoeken tot ze terugvinden wat ze zoeken. En soms is het onvindbaar. Soms beginnen mensen met een goed systeem, maar laten ze het versloffen en verstoffen. De index vervaagt en de bewegwijzering verdwijnt uit het zicht, soms komen er zoveel stofnesten dat de herinneringen worden weggedrukt en vergaan. 
De ziekte van Alzheimer is een oorzaak voor dat laatste. Bij Alzheimer is er sprake van zenuwdood en de vorming van neurofibrillaire tangles en beta-amyloïde plaques. Dat betekent zoveel als dat de oorspronkelijke gegevens en de verbindingen ertussen worden afgebroken en vervangen door stofnesten en opgestapelde rommel. Er is iets mis met de eiwitten in de hersenen, die abnormaal worden afgebroken en het afval daarvan vormt de hierboven genoemde stofnesten en opgehoopte rommel. Er zijn ook aanwijzingen dat een diabetes-achtige stoornis een mede-oorzaak kan zijn. Insulineresistentie zou een reden zijn waarom hersencellen geen glucose meer kunnen opnemen. Glucose is de primaire brandstof voor de hersenen.
Maar waarom doen die eiwitten die rare dingen in de hersenen? Voor een deel is Alzheimer erfelijk, maar voor een deel zijn andere factoren verantwoordelijk. De incidentie van Alzheimer is de laatste 20 jaar sterk gestegen. De symptomen zijn bij lager opgeleiden ernstiger dan bij hoger opgeleiden. Dit kan beide wijzen op een toenemende invloed van externe in plaats van erfelijke factoren. Er is nog een boel werk te doen aan het onderzoeken van die factoren. Er zijn al aanwijzingen voor een mogelijk verband met metalen in de voeding, met name aluminium en kwik,  ontstekingsreacties in de hersenen, een tekort aan vitamines, oxidatieve stress en metabole verstoringen. Dit zijn allemaal factoren die wijzen naar voeding als een overkoepelende factor.
Er is vooralsnog geen echt werkend medicijn gevonden dat Alzheimer stopt en omkeert en de patiënt weer gezond maakt, wel medicijnen die de progressie iets remmen en die de symptomen verlichten. Maar daar is nu onze grote vriend en weldoener Nutricia ingesprongen. Zij hebben een yoghurtje ontwikkeld met toegevoegde stoffen die Alzheimer zouden remmen. Het is geen medicijn, maar een ‘’medische dieetvoeding’’. Dat is vooral een heel handige wettelijke zet, want daarmee omzeilen ze de strenge eisen die gelden voor het op de markt brengen van medicijnen en de eisen voor voedingsmiddelen met gezondheidsclaims. Want het is een dieetvoeding die door een arts moet worden voorgeschreven. En je mag daar wel gewoon reclame voor maken. En daar is vriend N erg goed in, daar weten wij van de afdeling zuigelingenvoeding alles van.
Onvergetelijk, die acties van Nutricia en zijn vriendjes in het creëren van een markt voor een te verzinnen product en dan de medisch-wetenschappelijke wereld achter je te krijgen om die reclame uit te voeren. In dat fantasievolle yoghurtje zitten een paar van de ook aan hun zuigelingenvoeding toegevoegde stofjes en een paar andere. In de kunstvoeding voor zuigelingen werkten ze ook al niet. Ook daar is gesjoemeld met onderzoek: alle testbaby’s die er ongewenst op reageerden werden uit het onderzoek gehaald. Het onderzoek naar dit opgepepte yoghurtje (4 euro voor een paar slokken!) werd ook rooskleuriger in de publicaties voorgesteld, omdat vooral de voor de interventie gunstige resultaten werden benadrukt en de negatieve onder geschoffeld. Overigens zijn de verschillende componenten van de nutriëntenmix die dit drankje zo geweldig heten te maken, ook gewoon los in pilvorm te koop bij elke kruidenwinkel, reformwinkel of drogist. Zoals er voor het overgrote deel van de Nutriciadrankjes normale, gezonde en goedkopere alternatieven zijn te vinden. Borstvoeding om mee te beginnen, en vervolgens gewone, gevarieerde voeding die zo dicht mogelijke bij zijn oorspronkelijke staat is. Als we een beetje graven in de achterste gewelven van ons collectieve geheugen, vinden we vast nog wel terug wat dat is.
NRC.nl: Nutricia in de fout met drankje tegen Alzheimer, 8 april 2013. Hierin leggen twee wetenschappers zonder Nutricia salarisstrook uit wat er mis is met de marketing en het onderzoek van dit product.
TROS Radar: Drankje tegen Alzheimer?
Reactie van VUmc Alzheimercentrum op kritiek dieetdrank Souvenaid (TROS Radar en NRC), 8 april 2013
*) Hyperthymesie is een conditie (slechts 20 personen bekend die het hebben) waarbij de persoon een extreem sterk autobiografisch geheugen heeft. De actrice die in bovenstaande afbeelding de tante speelt is een van die 20; de hoofdpersoon in die serie is een fictief karakter met die aandoening. De moeder van de hoofdpersoon heeft Alzheimer.

Honing

Foto: Maggie Smith als Sarah Watkins  in  The Honey Pot (1967)
Tijdens de serie die werd geïllustreerd door Bill Nighy (de afgelopen dagen) kwam ik ook enkele keren Dame Maggie Smith tegen. Een formidabele actrice, net als Nighy van Britse bodem en makelij. Veelzijdig, breed inzetbaar, met een sterk eigen uitstraling en toch zeer overtuigend in vrijwel elke soort rol. De Britse stal brengt fijne raspaardjes voort, die  degelijk worden getraind en hard moeten werken en niet kieskeurig kunnen zijn in het werk dat ze aannemen. Dame Maggie dus in de komende week, in al haar facetten, met haar volle inzet. We beginnen met een jonge Maggie, als inhalige ex-minnares van een excentrieke miljonair met valse trekjes. Een verhaal over grappen met een venijnig staartje, inhaligheid en hoge inzetten. De miljonair voert een levend experiment uit met menselijk gedrag door te doen alsof hij in het laatste stadium van een fatale ziekte is en laat dat aan zijn ex-minnaressen weten om vervolgens hun gedrag te bestuderen.
Met honing vang je meer vliegen dan met azijn en dus wordt de dames een pot met honing voorgehouden in de vorm van toespelingen op de erfenis. Menselijk gedrag is redelijk voorspelbaar wanneer de grote groep als studieobject wordt genomen. Individueel willen mensen nog wel eens onverwacht reageren en daardoor werken de plannetjes van de miljonair niet helemaal zoals hij verwachtte. Een adviseur met een sociaal-psychologisch gebaseerde marketingsopleiding, in plaats van een werkloze acteur c.q. gigolo, had hem dat kunnen vertellen. De studie van het gedrag en de beïnvloeding daarvan van groepen mensen is een belangrijk onderdeel van de opleiding van reclamespecialisten.  Die reclamespecialisten weten dat honing inderdaad klanten lokt, maar dat het effect beter wordt wanneer er azijn bij de concurrent wordt neergezet.
De reclamemakers voor kunstmatige voeding voor zuigelingen hebben dat goed in hun oren geknoopt en in de praktijk gebracht. Heel geraffineerd doen ze eerst of ze de honingpot naast de concurrent hebben gezet. Dat lokt de potentiële klant naar die concurrent en de boodschap die de reclamemaker wil overbrengen. Maar het geeft ook een heel positief, feel-good imago aan de fabrikant. Zegt die fabrikant immers niet zelf dat de concurrent ook heel goed is,  misschien zelfs beter? Die fabrikant is een wonder van altruïsme en heeft alleen het allerbeste voor met baby’s. Maar als de potentiële klant naar de ogenschijnlijke honingpot van de concurrent is gelokt staat daar plotseling een vat met azijn. de concurrent mag dan wel goed zijn, waarschijnlijk, misschien, maar hij is ook moeilijk, lastig, vervelend en het is haast niet op te brengen er langer dan eventjes mee om te gaan, als dat al lukt.
En dan komt de echte honingpot op de proppen. Een prachtige, stralende, schitterende honingpot, gevuld met krachtige, prachtig goudglanzende honing. Overstromend van weldadige zoetheid en beloften van eindeloos genieten. Bij de fabrikant van de borstvoedingsubstituten, van de moedersubstituten, en hun aandeelhouders en hun reclamemakers. En de mens, als groep, tuint daar in, staart verlekkerd naar die honingpot en sluit de neus en de oren voor de azijnzure stank en klank van de verleiders. Op individueel niveau laat niet iedereen zich zo makkelijk foppen. Losse mensen kunnen individueel en zelfstandig denken en door voorgehouden ideaalbeelden heen kijken. Als zij dit doen, en hun bevindingen luidop kenbaar maken, is dat voor de grote groep niet altijd plezierig. Individuen in de groep kunnen zich er ongemakkelijk bij voelen wanneer ze zich realiseren dat ze te grazen zijn genomen, dat zij het slachtoffer waren van een practical joke.
Je realiseren dat je beetgenomen bent, dat je erin getrapt bent, is ongemakkelijk, daar wordt je boos van. Boos op jezelf vooral, omdat je dat hebt laten gebeuren. En boos op degene die jouw flater openbaar maakte. Vreemd genoeg worden maar weinig mensen boos op de oorspronkelijke veroorzaker van het pijnlijke feit van de schande: de fabrikant en de reclamemaker in dit geval. En in plaats van samen de boosdoener aan te pakken en die zelf aan de schandpaal te nagelen, richt het venijn zich op de boodschapper en worden de liegende en bedriegende fabrikant en zijn maatjes verdedigd. De honingpot heeft zijn werk zo goed gedaan dat het slachtoffer eigenhandig de azijnfles over de boodschapper leeggiet.

Eurolac Flits! met label reclame, fabrikanten, kunstvoeding, risico van geen borstvoeding. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.

Bijbedoelingen

Foto: Bill Nighy als Alan Blunt  in Stormbreaker
Een van de meest curieuze opmerkingen in de never ending story van het zuigelingenvoeding debat is ‘’Als het echt zo ongezond was, werd het niet verkocht.’’ Ik ben daarvan altijd even stil. De enormiteit van zo’n vooronderstelling. Ik ben er nog niet over uit of mijn grootste verwondering uitgaat naar het monstrueuze vertrouwen van de consument in de goedertierenheid van de aanbieders van voedselproducten of  naar het blinde geloof in de science fiction van een te vertrouwen en haar burgers beschermende overheid. ‘’Als het verkocht mag worden kan het nooit echt gevaarlijk zijn.’’ Nadat ik mijn onderkaak dan weer opgehesen heb tot zijn rechtmatige positie en mijn stoel overeind heb gezet en er weer op ben gaan zitten, beginnen de voorbeelden van uitermate ongezonde en potentieel gevaarlijke producten in de schappen van de supermarkten langs mijn virtuele netvlies te paraderen. Ladingen suiker en suikervervangers, transvet en vetvervangers, zout, smaakversterkers, kleur-, geur- en smaakstoffen, conserveringsmiddelen, restanten van kunstmest, verdelgingsmiddelen en antibiotica, genetisch gemanipuleerde grondstoffen. Dat mag allemaal gewoon verkocht worden, mag zelfs aangeprezen worden, maar is beslist niet allemaal veilig en gezond*. Het is triest dat hele generaties mensen stiekem zijn opgeleid tot willoze, of wellicht nog erger: gewillige, werktuigen voor het behalen van de verborgen doelen van machtige en invloedrijke partijen. In een film is dat leuk en boeiend en spannend, van die stiekeme plannetjes en bijbedoelingen op meerdere niveaus. In het werkelijke leven zet het leven en welzijn van kwetsbare mensen, de kwetsbaarste als eerste, op het spel. En dat is onaanvaardbaar.
Stiekem, achterbaks en met succesvol verborgen agenda’s werken de voedselfabrikanten aan hun doelen. Hun werkwijze vertoont zelfs verdacht veel overeenkomsten met die van drugsdealers die hun waren eerst gratis verspreiden, om ze vervolgens, als de dankbare ontvangers verslaafd zijn, hun geld op te strijken. Het uitdelen van gratis kunstmatige zuigelingenvoeding werkt op exact dezelfde manier. In een aantal landen is deze praktijk inmiddels wettelijk verboden, in veel landen nog niet. Door de verspreiding te laten gaan via de kanalen van de gezondheidszorg (of door mensen die acteren dat ze zorgverlener zijn) krijgt het product een wetenschappelijk, gezond en door dokters aanbevolen aura. De zorgverleners (de echte, niet de acteurs) worden gepaaid met cadeautjes, gratis bijscholing inclusief luxe lunch en een borreltje na, kortingen en met indrukwekkend uitziende rapporten voor het wetenschappelijke sausje. wie de dokter in zijn zak heeft, heeft de patiënten van de dokter erbij**. Ook de dokter die in een land woont waar gratis kunstvoeding verboden is, verspreid de boodschap van de fabrikant.
Een ander belangrijk middel om tot het doel te raken (het doel van de fabrikanten van moedermelk substituten is uiteindelijk niet de gezondheid en het welzijn van de klant en al helemaal niet van de consument van het product, maar het welvaren van zijn eigen portemonnee en die van zijn aandeelhouders) is het werven van klantenwervers onder de klanten, zonder dat die klantenwervers dat zelf in de gaten hebben. Vanuit handelsoogpunt is dit een geniale strategie: je laat de consument zelf voor de reclame betalen, door het verhogen van de prijs van het product, en je laat ze een flink deel van de reclame ook nog zelf maken. Alles wat je daarvoor hoeft te doen is op allerlei subtiele en minder subtiele manieren de concurrent moeilijk maken. Eerst verhef je de concurrent tot het hoogst bereikbare ideaal: supervoedsel door supermoeders aan superbaby’s gegeven. Aan dat mengsel voeg je het element schuld toe, voor wanneer dat ideale ideaal niet wordt bereikt. Het bereiken van het ideaal wordt wat moeilijker om te bereiken voorgesteld, zodat er een beetje meer van het component schuld bij kan. Heel precies gedoseerd komt er het element van niet helemaal juiste informatie over wat normaal babygedrag is bij. Dat is een sterke smaakmaker, maar eentje die past bij ideeën die daarover toch al ingeburgerd waren. Dat biedt ook weer ruimte voor nog een vleugje schuld.
Dan komt de oplossing: je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen als je geen supermoeder bent die supervoeding aan een superbaby geeft. Je bent maar een mens en geen supervrouw. Gelukkig hebben de zeer geleerde heren, van het zeer gerenommeerde bedrijf dat zich specialiseert in gezond voedsel, een bijna supervoedsel  gemaakt voor jouw superbaby waar hij ook best wel gezond groot kan worden, zodat jij ook toch wel een soort van supermoeder bent. Het lijkt zelfs een beetje op de technieken waarmee mensen in sommige cults worden geïnitieerd: eerst afbreken tot het gevoel van eigenwaarde min 10 is en dan als verlosser met de oplossing komen en het gevoel van eigenwaarde herstellen. De devotie aan de redder is oneindig en vergeten is hoe die redder eerst de veroorzaker van de ellende was. Een apostel is geboren en klaar om langs de deuren te gaan en nieuwe bekeerlingen te werven.
En dan dat idee van ‘’als het verkocht mag worden kan het nooit zo slecht zijn’’. De overheid, die uiteindelijk bepaalt wat wel en niet mag worden verkocht, wordt beïnvloed door belanghebbenden.  De eerste belanghebbenden (klanten en consumenten) hebben geen geld en dus geen stem. De medisch adviseurs hebben vaak banden met de industrie of zijn op de hierboven beschreven manier door die industrie beïnvloed. De eigen lobbyisten van de fabrikanten hebben zeer gespecialiseerde vaaardigheden in communicatie en beïnvloeding en een zak geld achter de hand. Niet eens zozeer fysiek geld (hoewel ook dat niet altijd uit te sluiten is) als wel het virtuele geld van economische belangen. De economie is, naar hun zeggen, gediend bij een florerende voedingsmiddelen industrie. Denk toch eens, mijn beste politicus en wetgever, aan al die mensen die hun baan gaan verliezen als plotseling geen enkel kind meer kunstvoeding krijgt! En bedenk eens hoeveel belasting de schatkist misloopt als alle moeders maar zelfgemaakte moedermelk gaan geven. De financiële consequenties van ziekte en sterfte door geen-borstvoeding en de financiële en andere consequenties van de schade aan het milieu door de productie (en verpakking, vervoer en afval) van de kunstmatige moedermelkvervangers worden wijselijk onder het kleed geveegd. Nee, mijn conclusie blijft hetzelfde: in een film is dat leuk en boeiend en spannend, van die stiekeme plannetjes en bijbedoelingen op meerdere niveaus. In het werkelijke leven zet het leven en welzijn van kwetsbare mensen, de kwetsbaarste als eerste, op het spel. En dat is onaanvaardbaar.
*) Foodwatch rapport: Kindermarketing: Onverantwoord en ongereguleerd
**) Kranendonk P: Een kijkje in de keuken, op borstvoeding.com

Samenzweringstheorieën

Foto: Mel Gibson als Jerry Fletcher en Julia Roberts als Alice Sutton in Conspiracy Theory.
Nr. 7  in de top tien meest gelezen Eurolac Flits!: Bedrijfsspionage. 28 aug. 2012

Bedrijfsspionage was de titel van de op nummer zeven geplaatste Flits. Het handelt over de manieren waarop de kunstvoedingsindustrie bezig is om een steeds beter product te maken en een nog groter maagaandeel* van de zuigelingenpopulatie in handen te krijgen. En, net als de andere top-tien stukjes, ook dit is een onderwerp waar ik het met enige regelmaat over heb: de machinaties van de zuigelingenvoedingindustrie, reclame, marketing, volksverlakkerij. Zo vaak heb ik het er in feite over, dat er met enige regelmaat commentaar mijn kant op komt waarin ik in openlijke of bedekte formuleringen van samenzweringstheorieën wordt beschuldigd. Ik zou een vervelende oude zeurpiet zijn die alleen maar kwaadaardigheid ziet in mensen en nooit eens het goede. Maar daarin ligt nu juist het probleem: ik zie in de individuele mens wel het goede, ik ga er bij individuele mensen bij voorkeur en over het algemeen van uit dat zij het beste voor hebben met hun kinderen. Maar industriële grootmachten zijn geen mensen en de mensen die erin en ervoor werken zijn dan wel mensen, maar zij worden gedicteerd en geregeerd door de organisatie. Nog sterker gezegd: ze worden erdoor gehersenspoeld**. Zo, het sterkste argument dat ik doe aan samenzweringstheorieën is neergezet: inderdaad, ik schreef ‘’gehersenspoeld’’.
Hersenspoelen is wellicht een wat sterke term omdat men aanneemt dat daarbij geestelijke en/of lichamelijke mishandeling wordt gebruikt. Laten we het indoctrinatie*** noemen. Industriële grootmachten (inclusief de zuigelingenvoeding en de geneesmiddelen industrie) besteden een flink deel van hun financiële middelen voor het verspreiden van hun boodschap en ze doen dit vasthoudend, fanatiek en systematisch. In de indoctrinaties van met name deze industrieën is gezondheid het bindmiddel. De saus, waarmee het geheel rijkelijk wordt overgoten is wetenschap. Wie zich wel eens heeft gewaagd aan geavanceerder keukenwerk, weet dat het maken van de saus een fikse investering in tijd en aandacht vergt en een absoluut en precies gedoseerde aanvoer van warmte, roer- en klopkracht en smaakmakers. Maar heb je dan die perfecte saus gemaakt, dan is je diner al zo goed als geslaagd. De wetenschap is voor de zuigelingenvoeding- en geneesmiddelenindustrieën een zeer geslaagde saus.
Subtiel en zonder opgemerkte dwangmiddelen is de wetenschap geïndoctrineerd tot het omarmen van de industrie. Zij geven als een welwillende weldoener geld voor ongebreideld onderzoek en doen niet moeilijk over een aantal zaken die ethisch wat gevoelig kunnen liggen. Zij zorgen ervoor dat de resultaten van die onderzoeker aankomen bij de op wetenschap gebaseerde medische beroepsbeoefenaren en wel in een dusdanige opmaak dat ze met smaak en genoegen worden genoten. De wetenschappelijke saus wordt naar het grote publiek toe opgediend door acteurs in doktersjassen****, die met warme en vertrouwenwekkende stemmen als echte dokters uitleggen hoe goed die producten wel niet zijn voor ieders gezondheid. En waar we als publiek heel goed lijken te beseffen dat de dokters in film en TV serie geen echte dokters zijn, lijkt dat onderscheid in reclame veel moeilijker te maken te zijn.
En alles, mijn lieve lezer, om u ervan te overtuigen dat product x, y of z werkelijk essentieel is voor uw levensgeluk of de gezondheid van uw kinderen. Want als u daarvan bent overtuigd, gaat u product x, y en z kopen en ook aan anderen vertellen hoe veel goed dat uw kinderen doet. U koopt een duur product, dat u waarschijnlijk niet echt nodig had, wat naar alle waarschijnlijkheid geen gezondheidsvoordelen oplevert, en mogelijk zelfs gezondheidsnadeel, en u adverteert ervoor zonder daarvoor enige vergoeding te ontvangen. De fabrikanten en hun aandeelhouders ondertussen leunen achterover en contempleren de goedheid van het leven, of ze baden als Dagobert Duck in hun weelde. Of ze liggen gewoon compleet slap van het lachen onder hun tafel. Samenzweringstheorie? Dacht je? Denk je werkelijk dat die fabrikanten ook maar met een half oog kijken naar jouw gezondheid of die van je kinderen terwijl zij hun zakken vullen? Werkelijk? Dan ben ik bang dat de indoctrinatie zijn werk heeft gedaan.
Eurolac Flits! met label motieven, Voldemort, fabrikanten, marketing. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.
*) Over de term maagaandeel: Kranendonk P: Een kijkje in de keuken column op borstvoeding.com
**) hersenspoelen: (iemand) met psychologische middelen dwingen om bepaalde opvattingen te hebben (Bron: Encyclo)
***) Indoctrinatie (of: indoctrineren) is het systematisch en eenzijdig onderwijzen van aanvechtbare overtuigingen of opvattingen, met de bedoeling dat deze kritiekloos worden aanvaard. Het woord heeft een sterke negatieve connotatie. (Bron: Encyclo).
****) Dus toen ging ik naar een acteur verkleed als dokter op videovolt.net

Vreugdedans

Foto: De auteur in een TV-nieuwsitem over dit onderwerp
Sinds enkele dagen zit er een beeld in de fantasie afdeling van mijn brein dat naar buiten probeert te komen. Het duwt eens tegen de deur, het kijkt eens tussen de lamellen door, begint aan andere irritante aandacht trekkende escapades en uiteindelijk laat ik het er maar uit. Het zou zomaar een slotscène van een actiefilm kunnen zijn. Enkele welgedane heren zitten met dikke sigaren en een stevige borrel met de voeten op de salontafel en vertellen elkaar steeds opnieuw hoe het avontuur is opgezet, uitgevoerd en afgelopen. Bulderend van het lachen, dijen kletsend, elkaar tegen de schouder stompend en nog net niet de Horlepiep op tafel dansend herbeleven ze hun victorie. Ze hebben het hem maar weer eens geflikt. Ze zijn weer eens de onbetwiste winnaars. Nu kan dat ook niet anders wanneer je niet alleen het spel bent begonnen, maar ook de scheidsrechter en zijn regels hebt gekocht. De heren Nest, Num, Dan en Yak vegen de tranen van het lachen uit hun ogen en schotelen elkaar nog eens het prachtige beeld voor: ‘’Zag je hoe ze er ook deze keer weer met open ogen intuinden? De losers.’’
Mijn fantasie neemt een loopje met de werkelijkheid, natuurlijk, maar ik vrees dat er toch wel een grond van waarheid in zit. De grote voedingsmiddelen concerns en dan met name die die zich met de voeding voor de jongste kinderen bezighouden hebben een fikse overwinning behaald. Hoeveel waarde heeft een promotieonderzoek dat voor een belangrijk deel werd gefinancierd door partijen met grote financiële belangen bij een bepaalde uitkomst? En hoe moeten de verschillen worden geïnterpreteerd tussen de conclusies zoals die op papier staan, door de promovenda op papier zijn gezet, en zoals die naar buiten worden gebracht, ook door de promovenda zelf? Ik was niet bij de verdediging van het proefschrift, maar ik ben eigenlijk benieuwd welke versie ze daar heeft verdedigd. De grote verliezers in dit spel zijn, zoals gewoonlijk de kinderen, als subject van het onderzoek en doelgroep van de financiers. Want naar het lijkt zijn degenen die voor een flink deel de advisering over zuigelingenvoeding naar ouders in de hand hebben massaal klaar om op basis van dit onderzoek een goed en breed wetenschappelijk ondersteund advies te gaan omgooien naar een op mager bewijs stoelend alternatief.
Er is volop goed wetenschappelijk bewijs dat naarmate minder kinderen korter exclusief borstvoeding krijgen de kosten voor de volksgezondheid stijgen. Een landelijke omslag naar advisering om al met vier in plaats van zes maanden te starten met de introductie van vaste voeding zal dus onomstotelijk leiden tot een verzwaring van de financiële lasten voor zorg. Wie er financieel wel op vooruit zullen gaan zijn de leveranciers van kindervoeding in potjes. Want een kind dat op de leeftijd van vier maanden iets anders gaat eten dan melk krijgt geen vaste voeding, maar semi-vloeibare voeding. Hij is absoluut nog niet in staat om vaste voeding met zijn mond te verwerken. Voor veel ouders zal dat betekenen dat er potjes gegeven gaan worden. Dat is immers veel makkelijker dan zelf koken en pureren, maar ook op de dagen dat het kind op de opvang verblijft zullen er potjes op het menu staan.
Niet alleen is een kind van vier maanden motorisch nog onvoldoende ontwikkeld om te kauwen, zijn darmen zijn nog niet goed in staat om iets anders dan melk te verteren. Daarnaast is de opbouw van zijn afweer nog onvoldoende rijp om het kind met minder hulp van moedermelk te beschermen tegen infecties. Er is in de loop van decennia een groeiende stapel onderzoeken gepubliceerd, en van een flink deel daarvan grote meta-analyses gedaan, waaruit onomstotelijk wordt bewezen dat vroegtijdig starten met andere voeding dan (humane) melk de gezondheidsuitkomsten van kinderen op de korte, middellange en lange termijn negatief beïnvloedt. Daaraan verandert één cohort onderzoek, waaruit blijkt dat voor enkele aspecten er niet veel verschil is tussen de timing van de introductie van ander voedsel of dat langer wachten negatief uitwerkt, niets. Geen reden voor een vreugdedans door moeders, kinderen en degenen die de kosten voor gezondheidszorg moeten opbrengen. Wel voor degenen die die voeding vanaf vier maanden leveren.
Kiefte-de Jong: JC: Early Life Nutrition and Gastrointestinal and Allergic Outcomes: The Generation R Study. [Voeding in het vroege leven en gastrointestinale en allergische uitkomsten: Het Generation R Onderzoek]. Proefschrift ter verkrijging van de graad van doctor aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Openbare verdediging 12 september 2012. ISBN: 978-94-6169-244-3. ''Financial support for this dissertation was kindly provided by: Erasmus University Rotterdam, Nederlandse Coeliakie Vereniging, J.E. Jurriaanse Stichting, Rotterdam, Astmafonds, Danone Research – Center for Specialised Nutrition, Yakult Nederland B.V., Nutricia Nederland B.V., Nestlé Nutrition, GE Healthcare Nutri-akt B.V., Stichting Astmabestrijding.''
Eurolac Flits! over de introductie van vast voedsel: Vroeger, later - precies op tijd?, Introductie van vast voedsel
Eurolac Flits! met label vaste voeding, exclusief, Generation R, fabrikanten, onderzoek
Keuringsdienst van Waarde (TV, KRO) over babyvoeding
Kleintjes S: Introductie van vast voedsel na zes maanden. Kenniscentrum Borstvoeding, borstvoeding.com

Willen wat een ander heeft

Foto: Michael Sheen als Aro in Breaking Dawn, part 1, after credits scene ‘’They have something I want’’.
Toen mijn kinderen klein waren, waren die van mijn zus dat ook. Als wij bij elkaar op bezoek waren manageden we samen 9 kinderen waarvan de oudste en de jongste een jaar of 15 scheelden. Wanneer er iets te eten of te drinken werd uitgedeeld vroegen wij al snel niet meer wat ieder wilde: ieder wilde namelijk precies wat een ander ook had, maar dan meer. Consequentie van het leven in een soort van roedel, kennelijk. Bij veel mensen zit het ingebakken: dat willen hebben wat jij niet hebt en een ander wel. Voor sommigen wordt het zelfs een levensvervulling. Zij willen meer hebben van iets dan een ander heeft. Met name geld is daarvoor een gewild onderwerp, hoewel aandacht ook hoog scoort. De drang om iets te willen hebben wat een ander heeft kan leiden tot gedrag dat voor anderen criminele associaties heeft. Fabrikanten hebben veel en ze willen graag dat anderen dat krijgen. Nu, ja, niet krijgen, maar kopen. Want wat zij zelf willen hebben is wat die anderen hebben: geld. Veel fabrikanten hebben al geld. Veel geld zelfs. Maar zolang anderen ook nog geld hebben, hebben ze zelf nog niet genoeg. Dat is ook wel begrijpelijk, want zodra zij het zelf hebben moeten ze het delen met anderen, hun aandeelhouders. Aandeelhouders zijn eigenlijk mensen die ook het geld willen hebben wat anderen hebben, maar er zelf niets voor willen doen. Daarom vormen ze een team met een fabrikant (sommige aandeelhouders vormen teams met meerdere fabrikanten). Ze doen dat heel slim, want eerst geven ze de fabrikant geld. In ruil daarvoor worden ze voor een stukje eigenaar van de fabriek van de fabrikant. Van de fabrikant zelf als het ware. En vervolgens willen ze hun geld weer terug, aangevuld met zoveel geld als de fabrikant maar bij elkaar kan schrapen. Die fabrikant zal zich dus in allerlei bochten gaan wringen om de aandeelhouders en zichzelf tevreden te houden en het geld, dat hij en zijn aandeelhouders willen hebben, weg te halen bij wie het heeft. Een van de bochten waarmee die de fabrikant flink heeft geoefend (want jezelf in bochten wringen vergt veel oefening, het is hogere acrobatiek) is het verzinnen van een product dat vrijwel niemand echt nodig heeft en ervoor zorgen dat veel mensen denken dat ze het nodig hebben. Het verzinnen en vervolgens maken van een product is niet het moeilijke deel, het verkocht krijgen vervolgens wel. Je moet mensen er namelijk van overtuigen dat jij iets hebt dat zij vreselijk graag willen hebben (terwijl ze het in werkelijkheid waarschijnlijk niet nodig hebben of mogelijk zelf al een betere variant van hebben, helemaal voor niks). Zo graag, dat zij er veel geld voor over hebben om het te krijgen. Aro heeft al duizenden jaren geoefend en moet nog steeds heel veel moeite doen om te krijgen wat een ander heeft en hij wil hebben. Hij heeft zich ook van een team van leden met met bovennatuurlijke krachten voorzien, die elk ook veel investeren, maar het blijft moeizaam werk met maar sporadisch succes. Moderne fabrikanten hebben ontdekt dat je met bovennatuurlijke krachten niet ver komt. Zij ontdekten marketing, gebaseerd op psychologie, en dat werkt als magie. En dus krijgen fabrikanten nu volop wat anderen hebben en zij willen hebben. En zelfs krijgen ze hulp van mensen die er zelf niet aan winnen, maar toch meewerken aan de marketing alsof ze een team hebben gevormd met de fabrikanten en hun aandeelhouders. Zonder in de gaten te hebben dat zij de fabrikanten iets nog veel waardevollers geven: hun eigen geloofwaardigheid en professionele integriteit in ruil voor wat bureau gadgets en een bijscholing met borrel en buffet.

Aasgieren

Foto: Volturi, wachtend op een kans op prooi. (Volturi is de naam voor de regerende vampieren in The Twilight Saga, een naam die sterke overeenkomst vertoont met volture, de familienaam van gieren, aasetende vogels met een slechte naam.
Zowel Creationisten als Evolutionisten erkennen dat elk organisme een doel en betekenis heeft, ook als wij dat doel of die betekenis (nog) niet kennen of zien of zelfs als wij van dat organisme een afkeer hebben. Bacteriën, virussen en schimmels worden meestal met grote argwaan bekeken, maar we kunnen niet anders dan erkennen dat zonder deze organismen onze darmen niet goed konden functioneren. We zijn ook selectief in onze waardering van overlevingstactieken van planten: de zoete geur en wervende kleur van bloemen die insecten trekken om voor hun voortplanting te zorgen, worden bejubeld in woord en beeld; planten die hetzelfde doen om aan voedsel te komen worden minder welwillend bekeken. Nog vreemder wordt het wanneer we de voedselvoorzieningstechnieken van dieren met elkaar vergelijken. Planteneters vinden we mooi, maar lichtelijk saai. Vleeseters trekken volle bewondering voor hun kracht, uithoudingsvermogen, zintuigscherpte en precisie wanneer ze roofdier zijn. De leeuw en de adelaar worden bewonderd op een manier die soms op aanbidding lijkt, die zo ver gaat, dat zij het schild en wapen van naties sieren (denk aan de Nederlandse en Vlaamse leeuwen en de adelaars van Duitsland en de VS). Schril steekt hierbij af de negatieve waardering voor vleeseters die hun prooi niet zelf doden, maar leven van de overgebleven prooi van anderen en van dieren die een natuurlijke dood stierven. Hyena’s en aasgieren worden met afschuw bekeken en het belangrijke werk dat zij doen om de verspreiding van ziekte te voorkomen wordt maar met moeite erkend. Aasgieren zijn in taal en beleving de personificatie van graaizucht en zelfverrijking. Opvallend is dat gieren zeer nauw verwant zijn aan de adelaar, die juist zeer positief wordt gewaardeerd.
In de beeldvorming die leidt tot het gebruik van het woord aasgier als niet erg complimenteuze benaming voor een soort mensen speelt waarschijnlijk de manier van voedselvoorziening van gieren mee: ze speuren, achtervolgen en besluipen niet, ze zitten, met een onschuldig en wellicht eerbiedwaardig uiterlijk, op een hoge uitkijkplaats of cirkelen luie rondjes in de lucht tot ze een interessant maal zien opdoemen. Ze laten anderen het werk voor ze doen: ouderdom of ziekte die prooien zwak en kwetsbaar maken of andere roofdieren die het voorwerk doen door de prooi te vangen, doden en aansnijden. Grote producenten van overwegend nodeloze producten hebben die kunst goed afgekeken. Zij meten zich een onschuldig (‘’ik ben immers ook maar een koopman die het brood moet verdienen voor vrouw en kind’’) en respectabel (‘’ik heb erg veel geïnvesteerd in onderzoek en veiligheid en heb het welzijn van mijn potentiele klanten als hoogste prioriteit op mijn agenda staan’’) uiterlijk aan. Ze laten het aan anderen over de prooi te vangen en voorbewerken (bijvoorbeeld zorgverleners die verblind zijn door de sprankelende verkoopverhalen van de producenten) en grijpen toe op het moment dat de rooi op zijn zwakst is. En in tegenstelling tot echte aasgieren die een waarschuwing zijn voor mogelijke prooien dat er gevaar in de omgeving is, kunnen deze menselijke aasgieren ervoor zorgen dat zij worden gezien als de majestueuze en alom bewonderde adelaar met beschermer allures. En hoe hard de volture je ook probeert ervan te overtuigen dat je hem volledig kunt vertrouwen en dat hij eigenlijk een beschermende en nobele adelaar is, vertrouw hem toch maar niet.