Marmottendag

Foto: Bill Murray als Phil in Groundhog Day (1993) waarin hij dezelfde dag keer op keer opnieuw beleeft.

Een dagelijks stukje schrijven leek zo’n goed idee toen ik eraan begon. Als mensen horen dat een deel van mijn werk bestaat uit het geven van lezingen, workshops en cursussen over borstvoeding, dan vragen ze vaak hoe ik dat voor elkaar krijg om uren over borstvoeding te praten, dagen zelfs bij cursussen. Mijn antwoord is simpel: ik raak daarover gewoon niet uitgepraat. Daarom leek een dagelijks stukje ook geen enkel probleem. In de praktijk blijkt dat ik met dat dagenlange praten toch vaak mezelf herhaal. Op een andere manier, met andere woorden, voor een ander publiek, maar toch steeds meer van hetzelfde. Soms is de herhaling zo intens dat ik er een soort Marmottendag gevoel bij krijg (zie afbeelding), een sterk deja-vu, een dit-deed-ik-eerder-al-eens gevoel dus. Voor een deel komt dat omdat ondanks de diversiteit van moeders, kinderen en moeder-kind koppels, de basisprincipes gelijk zijn en dezelfde paar thema’s voortdurend terugkomen: Informatie versus marketing. Moeder en kind nabijheid. Responsief ouderschap versus babytrainingen.

Informatie versus marketing. Om zwangerschap, baring en borstvoeding/opvoeding tot tevredenheid van iedere direct betrokkene te doorleven is informatie van doorslaggevend belang. Weten hoe dingen werken en in elkaar zitten is belangrijk om adviezen op waarde te kunnen schatten. Marketing geeft ook een vorm van informatie, maar dat is informatie die je aanzet tot de aankoop of acceptatie van de dienst of het product waarvoor reclame gemaakt wordt. Meestal is het doel van die dienst of product niet het belang van de koper, maar van de verkoper, meer precies, de financiën of levensfilosofie van de verkoper/maker/aanbieder. Tip: onderscheid marketing van werkelijke informatie door het gebruik van romantiserende beelden en veel ‘’moeten’s’’ en veel ‘’mag niet’s’’. Werkelijke informatie geeft mogelijkheden en opties, met bij voorkeur dingen als ‘’als je zus doet kun je mogelijk dat verwachten, als je zo doet kun je mogelijk dat verwachten’’.

Moeder en kind nabijheid. Dit is een van meest basale dingen in het geheel van verzorging, voeding en opvoeding. In het meest prille begin is die nabijheid vrijwel absoluut en alleen inwisselbaar voor een enkele andere vaste hechtingsfiguur, bijvoorbeeld de vader. De noodzaak tot lijfelijke nabijheid met een ander mens is diep en onuitwisbaar gegrift in de blauwdruk van het kind, naast de behoefte aan voedsel en ademhaling. Voor het op gang komen en stabiliseren van het geheel van het proces van borstvoeding en het product moedermelk is dat in het begin voornamelijk de moeder. Tenzij de vader of de vrouwelijke tweede ouder overweegt om ook borstvoeding te geven, dan mag het gelijkelijk worden verdeeld. Het intact houden van de lijfelijke verbinding tussen moeder en kind tijdens en direct na de geboorte en na het afnavelen is de belangrijkste factor bij een goed begin van de borstvoeding en van het leggen van de fundamenten voor een gezonde emotionele ontwikkeling en de mogelijk tot het aangaan en onderhouden van bevredigende relaties van elke soort. Om in lijn te blijven met het informatie versus marketingstukje: het is niet de enige factor en zelfs zonder dat kunnen borstvoeding en emotionele ontwikkeling goed op gang komen, maar daarvoor is dan harder werk en veel meer nadenken nodig.

Responsief ouderschap versus babytrainingen. Met babytrainingen bedoel ik elke vorm van het disciplineren van kinderen zoals leren slapen, leren alleen slapen, leren doorslapen, eten wat de pot schaft en wanneer de pot schaft, zindelijkheidstraining. Responsief ouderschap houdt in dat de ouders (of degenen die als zodanig functioneren of tijdelijk die taak waarnemen) hun kind leren kennen, zijn signalen en communicatie herkennen, verstaan en begrijpen en er adequaat op reageren. Dat reageren is dan met het belang van het kind in gedachten, niet met het belang of het gemak van de volwassene. Onlangs zag ik een filmpje waarin een vader een methode liet zien om het ‘’zeuren’’ van zijn tweejarige dochter te stoppen. Hij leidde haar af op het moment dat zij aanstalten maakte om te gaan huilen, zeuren of een tantrum te krijgen. Kindje was ergens mee bezig en iets zat tegen, het lipje ging trillen, de huilgeluidjes kwamen en vader vroeg ‘’wat zegt de koe?’’. Als in een geconditioneerde reflex stopte het huilen en het kindje zei: ‘’Boehoe’’. Wat leerde het kindje: huilen mag niet, mijn gevoelens zijn irrelevant, communicatie heeft geen zin. Als vader in plaats daarvan de communicatie had opgepakt, door praten proberen erachter te komen wat het kindje bedoelde en haar te helpen daar een oplossing voor te vinden, had het kindje geleerd dat zij belangrijk is voor haar vader, dat haar gevoelens ertoe doen en dat communicatie zorgt voor hulp bij problemen of het delen van je emoties. Ze had ook geleerd dat huilen oké is, maar dat praten een effectievere methode van communicatie is.

Na een paar jaar dagelijkse blogs is dit dus eigenlijk waar ik het grotendeels over heb. In steeds andere woorden. Met telkens andere plaatjes. In altijd andere omstandigheden. Met veel andere details. Maar steeds, telkens, altijd diezelfde marmot.

Vertellen

Foto: In Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994) vertellen Brad Pitt als Louis de Pointe du Lac en Tom Cruise als Lestat de Lioncourt elk hun kant van het verhaal.

‘’Waarom kunnen we niet de waarheid vertellen over klimaatverandering?’’. Dit is de titel boven een artikel over waarom bepaalde onaangename waarheden niet of moeilijk verteld kunnen worden, niet aankomen of niet worden geloofd. De auteur (Sauven, 2013) vergelijkt in zijn artikel de machinaties van de veroorzakers van een flink deel van die opwarming van de aarde met die van de tabaksproducenten in de decennia dat roken nog niet algemeen als schadelijk werd gezien. Eén van de eerste bekende klokkenluiders, Jeffrey Wigand, was een hoge baas uit de tabaksindustrie die bekend maakte hoe die industrie er met leugens en bedrog voor zorgde dat er een rookgordijn werd opgetrokken en mensen werden verleid te denken dat roken prettig en onschadelijk is. Een van Wigands bewijsstukken was een intern memo van een fabrikant: ‘’Twijfel is ons product, want dat is de beste manier om het op te nemen tegen het ‘blok van feiten’ dat in de hersenen van het grote publiek bestaat. Het is ook een manier om een controverse te vestigen.’’ U begrijpt dat dit een instant trigger was voor mij om over verder te denken in mijn eigen vakgebied.

Want ook mijn vakgebied heeft te maken met dit soort machinaties van de Grootindustrie. Bigpharma, Bigfood en Bigbucks in het algemeen hebben er alle belang bij dat mensen twijfelen over de juistheid van keuzes die hen niet aanzetten tot het uitgeven en blijvend uitgeven van geld aan dingen die ze niet nodig hebben, die slecht voor hen zijn en die uiteindelijk slecht zijn voor iedereen en de hele wereld. Dat geldt voor tabak, dat geldt voor producten die er uiteindelijk voor zorgen dat de aarde opwarmt en dat geldt voor voeding voor zuigelingen. U vindt wellicht dat ik wat hoog grijp om babyvoeding direct naast tabak en milieuvervuiling te zetten. Toch doe ik dat en zonder enige aarzeling. Ik durf stellen dat het op grote schaal onthouden van borstvoeding aan kinderen uiteindelijk net zulke desastreuze gevolgen zal hebben als breed gebruik van tabak en dat het bijdraagt aan de opwarming van de aarde.

En de industrie die de vervangingsmiddelen voor borstvoeding maakt gebruikt exact dezelfde strategieën als de industrieën in het artikel van Sauven. Twijfel en controverse. Twijfel aan het nut van borstvoeding, aan zichzelf (kan ik wel borstvoeding geven, ben ik wel een goede moeder, is mijn melk wel goed genoeg, genoeg?). Controverse onder de professionals die ouders juist zouden moeten steunen in het maken en uitvoeren van gezonde keuzes. Twijfel en controverse die aanzetten tot het idee dat de evidentie van de biologische blauwdruk moet worden bewezen. Controverse tussen publiek, politiek en stokpaardrijders over wat nu precies goede keuzes zijn voor individuen en voor de maatschappij. De lobby van de industrie staat langs de lijn en moedigt de kemphanen aan, zoals omstanders rondom een handgemeen dat kunnen doen: ‘’véchten, véchten, véchten!’’

Zoals de tabaksindustrie decennialang de dodelijkheid van roken en van meeroken bestreed, tabaksartikelen ‘’verrijkte’’ met toevoegingen die de verslavingseffecten doen toenemen, terwijl ze luidkeels voor parlementaire onderzoekscommissies bleven volhouden dat roken niet verslavend is; zoals de vervuilende industrieën de overheden influisteren dat ze wel heel erg goed zijn in de bestrijding van de werkloosheid en het bevorderen van de economie en het keren van het cisis-tij; zo fluistert de zuigelingenvoedingindustrie overheden in dat flesvoedende moeders beter zijn voor de economie, dat het maken en verkopen van kunstvoeding het beste middel is om van de melkplassen af te komen en de economie te bevorderen en ontkennen ze dat borstvoeding werkelijk zoveel beter is dan hun uiterst wetenschappelijk bedachte en gefabriceerde product. Tegelijkertijd, net als eerder de tabaksindustrie deed, worden artsen op alle mogelijke fronten geattaqueerd om over te komen naar het kamp van de kunstvoeders, er op zijn minst niet onvriendelijk tegenover te staan en vervolgens hun patiënten gerust te stellen dat zij heus een prima moeder zijn als zij geen borstvoeding geven. De hen door de kunstvoedingsindustrie ingefluisterde theorieën over borstvoedingbeleid zorgen er ondertussen voor dat moeders het idee krijgen dat borstvoeding voor hen niet gaat werken.

Uiteindelijk hebben we met zijn allen het tij kunnen keren wat betreft roken. Er wordt nog wel gerookt, maar iedereen, inclusief de rokers, weten nu in elk geval wel, dat dat toch de minder gezonde optie is. De milieuvervuiling en opwarming van de aarde blijven vooralsnog heikele onderwerpen, maar er is een groeiende tendens naar meer nadenken mensen dan mensen die zich in slaap laten sussen door de verhaaltjes. Datzelfde zie je aarzelend gebeuren bij de voeding en verzorging van de jongste leden van onze samenleving. We zitten nu nog in dezelfde hoek als de milieubeschermers, maar dat kan veranderen als we lang genoeg doorgaan met het vertellen van ons verhaal als tegenwicht voor het industrie verhaal.

John Sauven: Why can’t we tell the truth about climate change? Index on Censorship June 2013 42: 55-58, doi:10.1177/0306422013494282

Met dank aan @IvanWolffers voor zijn Tweet en mij ermee inspireerde tot het vertellen van dit verhaal: Klimaatveranderingontkenners gebruiken de smerige truckjes die geleerd zijn gedurende de roken-longkankerontkenning. ioc.sagepub.com/content/42/2/55

Sponsor

Foto: Edie Falco als afkickende medicijnverslaafde verpleegkundige Jackie Peyton met Jake Cannavale als haar sponsor/buddy Charlie Cruz in  Nurse Jackie (2009– )

Met dank aan collega Marianne Vanderveen voor de inspiratie

De meest gebruikte betekenis van een sponsor is een financieel ondersteuner die daarvoor in ruil publiciteit krijgt. De gesponsorde kan zijn activiteit uitoefenen zonder dat het hem geld kost of te veel kost, mogelijk zelfs geld oplevert, en de sponsor streelt zijn ego en vergroot zijn naamsbekendheid en tegelijk zijn status. De sponsor helpt niet omdat hij zoveel hart heeft voor het goede doel, maar omdat het zijn eigen goede naam ondersteunt en vergroot. Sponsoring is een makkelijke en zeer effectieve vorm van reclame. Sponsoring zegt een beetje: ‘’Kijk eens waar ik achter sta’’, maar zegt vooral: ‘’Kijk eens hoe goed ik ben’’. Er zijn ook andere sponsoren die met hun steun zowel zichzelf als de ander in min of meer gelijke mate steunen. Dit zijn de sponsors die in sommige methoden voor afkicken gebruikt worden. Die sponsor is iemand die in hetzelfde proces zit, maar dan al een stukje verder dan degene die gesponsord wordt. Meer een soort ‘’buddy-systeem’’ dus. Er komt geen geld aan te pas, alleen een er voor elkaar zijn.

Baby’s kunnen uitstekend zonder de eerste soort, maar hebben de tweede soort hard nodig. Niet omdat ze afkickende junkies zijn, maar omdat ze een maatje nodig hebben in het proces wat ze doorlopen, het proces van opgroeien. Ieder mens is ooit een kind geweest en dus is ieder mens in principe geschikt voor de functie van maatje voor een beginnend mensje. Maar een moeder of een vader zijn deel van de reis van het kind en daarom bij uitstek geschikt als maatje. Wat een kind zoekt in zijn sponsor is iemand die hem onvoorwaardelijk accepteert, hem niet beoordeelt op zijn gedrag, maar hem onvoorwaardelijk liefheeft om wie hij is. Een sponsor die hem van haver tot gort en met hart en ziel kent. Een sponsor ook die zich kan inleven in zijn belevingswereld, die hem op waarde schat in baby’s eigen context. Kortom, een sponsor die niet zijn eigen belang vooraan zet, maar dat van de baby.

Die andere sponsoren leggen baby wensen en ideeën in de mond die niet vanuit de baby komen en nog minder zijn belang als uitgangspunt hebben. Die sponsoren hebben vooral hun eigen belang op het oog en zij gebruiken het door hen voorgestelde belang van de baby als instrument om er zelf beter van te worden. Ze hebben slinkse wegen en een fluwelen tong waarmee ze als een Sirene mensen om de tuin kunnen leiden en achter zich aan krijgen. Maar ik heb een fool-proof methode ontwikkeld om er zeker van te zijn of je een goede sponsor voor je hebt, een echt maatje, of iemand die vooral zichzelf wil sponsoren. De Sponsor-meter® :

Zet de paars-met-groene Sponsor-meter® als een bril op en bekijk de sponsor van alle kanten. Als er in al zijn praatjes en plaatjes iets voorkomt dat de baby verwijdert van zijn natuurlijke habitat (dat wil zeggen bij, tegen, op of aan zijn moeder of vader) dan zullen de glazen van de Sponsor-meter® signaalrood oplichten en een waarschuwingssignaal uit de ingebouwde luidsprekers laten horen. De Sponsor-meter® heeft een betrouwbaarheidsgraad van  minimaal 95% voor het identificeren van eigen-gewin-eerst sponsoren en zal echte sponsoren met een even grote zekerheid aanduiden met een zacht zoemend goudgeel aura. Twijfelgevallen krijgen een piepend modderbruin.

Eurolac Flits! met label of zoekterm fabrikanten, reclame, marketing. Deze links leiden elk naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.

Samenzweringstheorieën

Foto: Mel Gibson als Jerry Fletcher en Julia Roberts als Alice Sutton in Conspiracy Theory.
Nr. 7  in de top tien meest gelezen Eurolac Flits!: Bedrijfsspionage. 28 aug. 2012

Bedrijfsspionage was de titel van de op nummer zeven geplaatste Flits. Het handelt over de manieren waarop de kunstvoedingsindustrie bezig is om een steeds beter product te maken en een nog groter maagaandeel* van de zuigelingenpopulatie in handen te krijgen. En, net als de andere top-tien stukjes, ook dit is een onderwerp waar ik het met enige regelmaat over heb: de machinaties van de zuigelingenvoedingindustrie, reclame, marketing, volksverlakkerij. Zo vaak heb ik het er in feite over, dat er met enige regelmaat commentaar mijn kant op komt waarin ik in openlijke of bedekte formuleringen van samenzweringstheorieën wordt beschuldigd. Ik zou een vervelende oude zeurpiet zijn die alleen maar kwaadaardigheid ziet in mensen en nooit eens het goede. Maar daarin ligt nu juist het probleem: ik zie in de individuele mens wel het goede, ik ga er bij individuele mensen bij voorkeur en over het algemeen van uit dat zij het beste voor hebben met hun kinderen. Maar industriële grootmachten zijn geen mensen en de mensen die erin en ervoor werken zijn dan wel mensen, maar zij worden gedicteerd en geregeerd door de organisatie. Nog sterker gezegd: ze worden erdoor gehersenspoeld**. Zo, het sterkste argument dat ik doe aan samenzweringstheorieën is neergezet: inderdaad, ik schreef ‘’gehersenspoeld’’.
Hersenspoelen is wellicht een wat sterke term omdat men aanneemt dat daarbij geestelijke en/of lichamelijke mishandeling wordt gebruikt. Laten we het indoctrinatie*** noemen. Industriële grootmachten (inclusief de zuigelingenvoeding en de geneesmiddelen industrie) besteden een flink deel van hun financiële middelen voor het verspreiden van hun boodschap en ze doen dit vasthoudend, fanatiek en systematisch. In de indoctrinaties van met name deze industrieën is gezondheid het bindmiddel. De saus, waarmee het geheel rijkelijk wordt overgoten is wetenschap. Wie zich wel eens heeft gewaagd aan geavanceerder keukenwerk, weet dat het maken van de saus een fikse investering in tijd en aandacht vergt en een absoluut en precies gedoseerde aanvoer van warmte, roer- en klopkracht en smaakmakers. Maar heb je dan die perfecte saus gemaakt, dan is je diner al zo goed als geslaagd. De wetenschap is voor de zuigelingenvoeding- en geneesmiddelenindustrieën een zeer geslaagde saus.
Subtiel en zonder opgemerkte dwangmiddelen is de wetenschap geïndoctrineerd tot het omarmen van de industrie. Zij geven als een welwillende weldoener geld voor ongebreideld onderzoek en doen niet moeilijk over een aantal zaken die ethisch wat gevoelig kunnen liggen. Zij zorgen ervoor dat de resultaten van die onderzoeker aankomen bij de op wetenschap gebaseerde medische beroepsbeoefenaren en wel in een dusdanige opmaak dat ze met smaak en genoegen worden genoten. De wetenschappelijke saus wordt naar het grote publiek toe opgediend door acteurs in doktersjassen****, die met warme en vertrouwenwekkende stemmen als echte dokters uitleggen hoe goed die producten wel niet zijn voor ieders gezondheid. En waar we als publiek heel goed lijken te beseffen dat de dokters in film en TV serie geen echte dokters zijn, lijkt dat onderscheid in reclame veel moeilijker te maken te zijn.
En alles, mijn lieve lezer, om u ervan te overtuigen dat product x, y of z werkelijk essentieel is voor uw levensgeluk of de gezondheid van uw kinderen. Want als u daarvan bent overtuigd, gaat u product x, y en z kopen en ook aan anderen vertellen hoe veel goed dat uw kinderen doet. U koopt een duur product, dat u waarschijnlijk niet echt nodig had, wat naar alle waarschijnlijkheid geen gezondheidsvoordelen oplevert, en mogelijk zelfs gezondheidsnadeel, en u adverteert ervoor zonder daarvoor enige vergoeding te ontvangen. De fabrikanten en hun aandeelhouders ondertussen leunen achterover en contempleren de goedheid van het leven, of ze baden als Dagobert Duck in hun weelde. Of ze liggen gewoon compleet slap van het lachen onder hun tafel. Samenzweringstheorie? Dacht je? Denk je werkelijk dat die fabrikanten ook maar met een half oog kijken naar jouw gezondheid of die van je kinderen terwijl zij hun zakken vullen? Werkelijk? Dan ben ik bang dat de indoctrinatie zijn werk heeft gedaan.
Eurolac Flits! met label motieven, Voldemort, fabrikanten, marketing. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.
*) Over de term maagaandeel: Kranendonk P: Een kijkje in de keuken column op borstvoeding.com
**) hersenspoelen: (iemand) met psychologische middelen dwingen om bepaalde opvattingen te hebben (Bron: Encyclo)
***) Indoctrinatie (of: indoctrineren) is het systematisch en eenzijdig onderwijzen van aanvechtbare overtuigingen of opvattingen, met de bedoeling dat deze kritiekloos worden aanvaard. Het woord heeft een sterke negatieve connotatie. (Bron: Encyclo).
****) Dus toen ging ik naar een acteur verkleed als dokter op videovolt.net

Schermen

Schermen is een zwaar gereguleerde duellerende vechtsport met slag- en/of steekwapens. Van oorsprong waren zwaardvechten en schermen natuurlijk militaire aangelegenheden en geen sport. Zwaardvechters oefenden en trainden in meer sportieve omstandigheden om hun vaardigheden te ontwikkelen en onderhouden en hun kans om levend en zegevierend uit een veldslag te komen te vergroten. Pas in de Romeinse tijd werd schermen ook primair als sportieve activiteit ontwikkeld en werden er speciale wapens voor ontworpen en spelregels opgesteld. In de Olympische Spelen is het één van de vijf disciplines die onafgebroken vanaf de eerste editie van de moderne spelen op het programma stonden. Het draait om spelregels, tactiek en strategie. Aanval en verdediging met sterke gelijkenis met een dispuut, debat of discussie, waar de degen of floret door retoriek wordt vervangen en de bescherming door argumentatie.
Persoonlijk houd ik meer van een steekspel met woorden dan met scherpe metalen wapens. Ik houd persoonlijk zelfs erg veel van een stevige woordenschermutseling. Ik houd me bij voorkeur aan de spelregels om het beschaafd te houden, maar soms is de verleiding om de grenzen iets te verleggen moeilijk te weerstaan, als er een aanlokkelijk gat in de verdediging van de opponent valt. Ik chargeer ook graag, soms met wat al te veel aplomb, maar dat maakt het juist zo’n spektakel om te zien/horen/lezen. Mijn schrijfsels hier zijn soms een stellingname, een poging tot openen van een debat, of soms een riposte, een reactie op de stellingname van bijvoorbeeld een andere blogger of columnist. En soms voelt het als het werpen of opnemen van de handschoen als uitdaging voor een duel.
Discussies over zuigelingenvoeding worden niet alleen in blogs en columns van professionals gevoerd, maar over het hele internet. Vaak nemen deze discussies, debatten en disputen de vorm aan van minder sportieve schermutselingen en worden ze duellen of moddergevechten. Soms lijkt het op oorlog. In Engelstalige internetkringen wordt al gesproken over de ‘’mommy-wars’’ ofwel moederoorlogen. In plaats van over zuigelingenvoeding, keuzes, voorlichting en reclame, bijvoorbeeld, gaat het dan ineens over goed of slecht moederschap. En dat is, om maar in sporttermen te blijven, een regelrechte stoot onder de gordel. En stoten, slaan of steken onder de gordel is in elk vechtsport absoluut verboden.
Er zijn maar weinig onderwerpen waarbij het zo hard toegaat als in de zuigelingenvoeding-discussie, hoewel wel of geen of welke kinderopvang en wel of niet vaccineren hard hun best doen te stijgen in het klassement.  Je zou haast gaan vermoeden dat er in plaats van een scheidsrechter een opstoker bij zit, die het vuur aanwakkert. Waarom anders zouden vrouwen zo massaal het spel op de man (uh … op de vrouw) spelen en de tegenpartij niet alleen beschuldigen van een foute keuze, maar van fout moederschap en van vuil spel. Waar detectives van oudsher aanraden de vrouw te zoeken voor de oplossing van een raadsel, zie je tegenwoordig toch steeds vaker het advies om het geld te zoeken en te volgen. Het geld, de geldstroom, maar vooral het gretigste verlangen naar het vergaren van geld, veel geld, meer geld.
Bij die disputen, discussies en moddergevechten over zuigelingenvoeding is duidelijk te zien waar het geld stroomt, waarvandaan en waarnaartoe. Alle retoriek, alle argumenten over schuldgevoel, voor- en nadelen, makkelijk en moeilijk komen uiteindelijk uit dezelfde koker: die van de kunstvoedingindustrie. De ontwerpers, ontwikkelaars, makers en verkopers van vervangingsmiddelen voor borstvoeding ruiken groot geld. Kunstmatige zuigelingenvoeding is een miljardenindustrie, gelijkend op en verwant aan de farmaceutische industrie (gisteren ook op het nieuws gezien hoe een simpel pilletje 50 keer zo duur kan worden en de fabrikant daar gillend van de pret mee weg komt?*). Die industrie creëert een vraag, chargeert de status quo (die geen cent te makken, noch te verdienen heeft en dus totaal verrast wordt door deze aanval) met valse argumentatie en drogredenen en gebruikt niet of nauwelijks toegestane truckjes en uitrustingsstukken. En terwijl de scheidsrechter verblind is door de flitsende uitrusting van de aanvaller, geeft de laatste even een paar venijnige steken onder de gordel van de eveneens verdwaasde tegenstander.
Wow. Gewoon Wow! ik moet me een paar van die trucjes eigen maken, samen met de manier om er mee weg te komen. Maar ja, die geldstroom, hè. Want wie verdient er nu iets aan gezonde moeders en gezonde kinderen die gewoon borstvoeding geven en krijgen. En ik? Ik prijs mezelf uit de markt door de paar bij wie het niet lukt zo snel mogelijk te helpen het weer zonder mijn hulp te kunnen. Daar zal ik toch nooit rijk van worden. Misschien, hè, misschien, als ik nu eens met die andere luitjes ging samenwerken om het voor meer moeders moeilijker te maken om borstvoeding te geven, dan zou ik meer klanten hebben en meer verdienen. Raar idee? Er zijn volop ziekenhuizen en overheden die dat doen. Zelfs instituten die met overheidsgeld lijken op te komen voor borstvoeding. Zij hebben de truc kennelijk door, want ze krijgen er nog een nominatie voor de Borstvoedingprijs voor ook …
*) Hoe een pil 50 keer zo duur werd op nos.nl, 3 aug 2012.

Olympiade

Afbeelding: iconisch: borstvoeding als olympische prestatie
Zwanger zijn en vervolgens een kind baren wordt wel vergeleken met een Olympische duursport. Die Olympische prestatie wordt als het aan het lichaam van de moeder en aan de baby ligt afgerond met een lange en intensieve cooling down: borstvoeding. Ter ere van de Olympische Spelen en van de Olympische prestatie die elke vrouw levert als zij moeder wordt zolang de Spelen duren elke dag een stukje met een olympische sport als thema en afbeelding. Deze serie begon met een Proloog op 26 juli.