Foto: Poster ‘’What’s on a man’s mind’’, waarbij het gezicht van de grondlegger van de psycho-analyse Sigmund Freud is weergegeven als een naakte vrouw. Freud is ook de bedenker van de theorie van het Oedipuscomplex.
Op Facebook postte iemand twee foto’s van pagina’s uit een magazine uit de wachtkamer van de kinderafdeling in een ziekenhuis. Ik werd er onpasselijk van. Nee, het is geen antiek boekwerkje, het is de uitgave ‘’Zomer 2013’’. In het eerste stukje* staat welgeteld één zin die waar is, de laatste: ‘’Het gaat namelijk om een cruciaal element voor hun latere emotionele ontwikkeling.‘' En de hele tekst van het artikel is een opsomming van dingen die je niet moet doen, die heel erg slecht zijn voor die emotionele ontwikkeling. Het volkomen uit de lucht gegrepen idee dat kinderen zouden moeten leren om alleen te gaan slapen omdat ze dat anders nooit zullen leren. Iemand schreef in een commentaar: ‘’Als ik zoiets lees zie ik gelijk mijn zoon over 20 jaar, die ik dan natuurlijk nog dagelijks in slaap moet borsten.’’ Slapen is iets dat volkomen vanzelf gaat, tenzij je het tegenwerkt. Wie moe is, gaat slapen. Bij kinderen is dat gewoon nog zo simpel. Tenzij ze er bang voor worden of worden gemaakt, niet alleen door het eigen kamertje en het eigen bed als strafplaats voor stoute kindertjes in te zetten. Ook door perse alleen te moeten slapen en de donkere onbekendheid van de nacht verplicht alleen te moeten doorstaan. En als papa en mama nu nog eens het goede voorbeeld zouden even, maar neen, die slapen gezellig dicht tegen elkaar aan.
In het volgende stukje** komt de zieke geest van de schrijver van dit gedrocht pas werkelijk naar voren. Het heeft namelijk, volgens deze perverse geest, allemaal met seks en macht te maken. ‘’Een regelrechte incestueuze vorm van intimiteit’’ wordt het delen van het bed met ouders en kinderen genoemd. Wie bij de combinatie vader, moeder, kind, bed direct aan incest denkt heeft een waarlijk verdraaide en zieke geest. Een onverwerkt oedipuscomplex wellicht, de aandoening waarvan de schrijver vreest dat het met het jongetje of het meisje in kwestie aan de haal zal gaan. Ik vermoed bij de schrijver van dit als informatief bedoelde artikeltje heeft getracht zijn eigen kinderlijke frustraties en neuroses van zich af te schrijven.
Het is jammer en sneu voor deze schrijver dat hij moet leven met onverwerkte en neurotiserende jeugdervaringen. Dat hij er niet in is geslaagd om tijdens zijn opleiding tot kinderarts deze achterhaalde theorieën te ontkrachten (wat leren ze eigenlijk aan kinderartsen in opleiding over de psychologie van het kind?) en zichzelf te helen. Maar het is schandalig dat deze zieke geest in staat is gesteld zijn absurde en gevaarlijke ideeën als waarheid rond te strooien voor een kwetsbaar publiek. Ouders van jonge kinderen zijn kwetsbaar als het om hun kinderen gaat. Woorden die van een dokter komen worden voor eeuwige en onaantastbare waarheid aangenomen. De man heeft er immers over geleerd? Hij is immer de expert als het om kinderen gaat? Ergens ‘’voor’’ geleerd hebben is geen garantie op deskundigheid. Dat iemand is geslaagd voor zijn examens vertelt voornamelijk dat hij goed kan leren, memoriseren, het gaat vaak niet over deskundigheid. Daarbij komt dat kinderartsen voornamelijk leren over de lichamelijke kanten van het kind, niet over zijn psychologie, zijn emotionele ontwikkeling en zijn opvoeding.
Maar wat mij pas werkelijk tegen de haren instreek was de zeer prominente sponsoring in het magazientje en op de site. Reclame voor allerlei soorten zuigelingen- en kindervoeding en verzorgingsproducten, zelfs medicijnen. Geredeneerd vanuit de reclamemakers een sublieme zet, uiteraard. Want hier hebben ze hun hele doelgroep bij elkaar en dan ook nog eens op een plaats die door autoriteitsfiguren wordt goedgekeurd en gepromoot. Marketing luilekkerland. Een zeer substantieel deel van de lezers blijkt geen onderscheid te kunnen maken tussen informatieverstrekking en reclame. Als de boodschap van de fabrikanten daar zwart op wit staat, te midden van informatieve artikelen van artsen ook nog eens, dan moet die tekst wel betrouwbare informatie bevatten. De ouders die deze blaadjes lezen worden bedonderd waar ze bij staan en nemen het vriendelijk en dankbaar aan. De goede dokter zal het wel weten toch?
Arme kindjes van goedgelovige ouders: een l neurotische generatie in de maak.
*)
‘’… een nachtzoen geven, er goed op letten dat knuffels en fopspeen binnen handbereik liggen en eventueel en nachtlampje laten branden. Al die kleine dingen maken dat de kleintjes zich wat veiliger voelen en dat ze voorbereid zijn op het slapengaan. Als je kinderen niet leert om alleen in hun kamer te blijven zullen ze nooit naar dromenland vertrekken zonder iemand in de buurt,. Het is heel belangrijk dat je de kleintjes helpt de stap op weg naar onafhankelijkheid te zetten. Het gaat namelijk om een cruciaal element voor hun latere emotionele ontwikkeling.’’
**)
‘’… bang om de liefde en aandacht van hun mama en papa te verliezen. Ze kruipen in het ouderlijk bed met de bedoeling hun plek op te eisen en macht uit te oefenen, controle te hebben over hun ouders, de aard van hun relatie in de gaten te houden. Kleine jongetjes zullen zelfs proberen om de plek van hun vader in te nemen, kleine meisjes die van hun moeder. , die hun latere emotionele ontwikkeling in de weg kan staan, want op die kan niet wordt de illusie in stand gehouden dat de kleintjes lijfelijk bij hun ouders kunnen blijven en zich zo aan het scheidingsproces kunnen onttrekken., Het verbod moet heel duidelijk zijn, het bed van de ouders is een grens die ze niet mogen overschrijden. Impliciet maakt het verbod duidelijk dat hun vader en moeder niet van hen zijn.’’
Uit: Babyssimo, zomer 2013. Een magazine voor ouders van kinderen 0-6 jaar, ondersteund door de Belgische Vereniging voor Kindergeneeskunde, uitgegeven door New Way NV, Leuven, volledig betaald door kindervoeding en –verzorgingindustrie. Wordt verspreid via wachtkamers van afdelingen pediatrie in Vlaamse ziekenhuizen en via internet.
