Gelukkig

Foto:  P!nk spreekt de stem in van Gloria in Happy Feet 2 (2011)

Aflevering 999 van dit blog, een feestje waard. Mijn oproep resulteerde in een zestal originele gastcolumns en een eervolle vermelding. De uiteindelijke keuze heb ik door loting bepaald (de inzendingen naast elkaar gelegd, van links naar rechts van 1 t/m 6 genummerd en mijn nietsvermoedende echtgenoot in een andere kamer gevraagd een getal te kiezen uit een reeks van 1 t/m 6). Het gekozen nummer hoorde bij de column getiteld ‘’Ik ben gelukkig’’. Dat is natuurlijk zeer toepasselijk, want ook ik ben gelukkig met deze bijna 1000 schrijfsels. Nu dus de gastcolumn, geschreven door ‘’een mama van een dochter van acht maanden en een dochter van acht jaar’’. Omdat ik de jarige Job ben, heb ik het compliment er aan het eind lekker in laten staan, ik ben daar namelijk ook heel gelukkig mee.

Ik ben gelukkig!
Gelukkig dat ik van mijn kinderen mag houden zoals ik dat wil. Dat ik ze dichtbij mij mag houden. Dat mijn jongste nog geen dag, geen uur van mij vandaan hoefde te zijn. Dat ik haar in mijn bed mag laten slapen. Dat ik haar mag borstvoeden tot we er allebei geen zin meer in hebben. Dat ik ook nog helemaal geen zin hoef te hebben om te stoppen met datzelfde borstvoeden. Dat ik haar mag dragen, ook op straat, waar iedereen ons kan zien, in mooie draagdoeken of handige draagzakken. Dat ik met mijn oudste mag praten alsof het een goede vriendin is. Dat ik mijn kinderen niet hoef op te voeden, maar groot mag brengen. Omdat ze geboren zijn met een gezonde sociale instelling.

Ik ben opgelucht.
Omdat mijn kleinste meisje heerlijk naast mij mag slapen, en ik daarmee helemaal geen vuile kindermoordenaar ben. Omdat we allemaal, de meeste ochtenden, uitgeslapen zijn. En als we dat niet zijn, dan later op de dag gewoon nog even mogen gaan slapen, ook na acht maanden en zelfs ook nog langer. Opgelucht omdat ik niet elke ‘witte jas’/huisarts/consultatiebureau-arts/kinderarts zonder meer hoef te volgen in zijn of haar advies, omdat ik weet dat zij ook niet alles weten, en vaak zeker niet over borstvoeding of bijvoeding of samen slapen. Dat ik zelf mag zoeken naar antwoorden op mijn vragen en helemaal zelf de verantwoordelijkheid voor mijn keuzes daarin mag nemen. Ik ben opgelucht omdat ik mijn kinderen niet hoef/heb hoeven te voeren met drab en smurrie. Omdat als we aan tafel zijn, samen, we dat zijn om het samenzijn. En dat niemand hoeft te eten als die daar geen zin in heeft. En dat we mogen eten als we daar wel zin in hebben. Opgelucht omdat ik mag vertrouwen op mijn kinderen, die heel goed zelf kunnen voelen wanneer ze genoeg hebben. Dat ik ze niet hoef te verkopen dat ze van korstjes borstjes krijgen, of stickers, of een extra plakje worst.

Ik ben dankbaar.

Dankbaar dat ik mijn kinderen niet hoef te prijzen om normaal sociaal gedrag. Dat ik er van uit mag gaan dat ze zich sociaal gedragen, dat ze willen delen en lief willen zijn voor elkaar en voor ‘hun’ volwassenen.  Dat mijn kinderen goed zijn, precies zoals ze zijn. Dat ze mogen uitblinken in hun eigen zijn, en gelukkig niet in een vaardigheid. Dat ik geen (‘natuurlijke’) consequenties hoef te verbinden aan ‘ongewenst gedrag’. Of, beter gezegd, dat een ‘gang’ of een ‘trap’ of een ‘slaapkamer’ geen opvolgingen zijn op boosheid, angst of verdriet, maar ruimtes in een huis. Óns huis, waar we samen in leven en waar we er samen voor moeten zorgen dat we het er goed hebben. Dat ik mijn oudste alleen maar extra hoef te laten weten dat ik van haar houd, als ze eens boos of verdrietig is. Dat ik niet boos hoef te worden als zij daardoor iets doet wat (sociaal, motorisch of cognitief) onhandig is. Dat ik haar gevoelens en nukken mag accepteren, respecteren zelfs, en daaróver mag praten met haar. Dankbaar dat ik fouten mag maken in de omgang met mijn kinderen. En dat ik ze die fouten mag toegeven. En dat ik daarvoor mijn excuses mag maken.

En van wie mag dat allemaal? Van mezelf. En hoe trots ik daar ook op ben, ik moet wel iets toegeven: zonder lui als jij, Gonneke, met blogs en boeken en informatie en websites en zelfs een online magazine over borstvoeding, babybijvoeding en opvoeding of verbondenheid, had ik mezelf dit allemaal niet gegund. Zat ik opgesloten in de rigiditeit van het westerse beeld van omgang met baby’s en kinderen.

Dus ik wil je bedanken voor, en feliciteren met, je 1000ste blog! Op naar de tweeduizend.

Aftellen

Foto: Tijdens een storm komt een vliegdekschip uit 1980 terecht  bij Pearl Harbor net voor de Japanse aanval in 1941 in The Final Countdown (1980) en dan is het aftellen naar de aanval en besluiten om in te grijpen of niet.

Vandaag nummer 994, de jubileum editie nadert met rasse schreden, het aftellen is begonnen. Tot nu is er één gastcolumn ingeleverd voor aflevering 999 en één idee voor een jubileum column voor nummer 1000. Als er niet snel een paar extra inzendingen komen, wordt het kiezen makkelijk. Niet dat ze het niet waard zijn gekozen te worden, het zijn pareltjes, allebei. Maar ik had liever wat meer om uit te kiezen. Ik houd ervan iets te kiezen te hebben. Aan de andere kant is het, wanneer het aftellen is begonnen, ook wel prettig te weten dat alles is geregeld en de keuze gemaakt.

Tegen dat de zesendertigste week van de zwangerschap is gepasseerd begint ook voor aanstaande moeders het grote aftellen en het zeker stellen van de keuzes. Welke luiers ga je gebruiken, stof of wegwerp; voorgevormde stoffen of ouderwetse hydrofiele luiers? Waar gaat je kindje slapen, in zijn eigen kamer of bij jou; in zijn eigen bedje, een co-sleeper of bij jou in bed? Wat voor kleertjes gaat jouw kindje dragen, ouderwetse glansgaren luiertruitjes of hippe jumpsuits; gender-specifiek of gender neutraal? Hoe ga je je kindje verzorgen en voeden?

Maakt het wat uit wat je kiest of is het allemaal een persoonlijke keuze?  Dat ligt een beetje aan je optiek. Kies je met alleen jezelf en je eigen voorkeuren als uitgangspunt, kies je met voornamelijk of als eerste de voorkeuren of het belang van je kind, vind je het misschien ook belangrijk om ons leefmilieu in je keuze te betrekken? Aftellen wordt dan ook afstrepen. Soms is kiezen makkelijker als je eerst wegstreept wat je niet wilt. Of als je juist bovenaan zet wat je perse wel wilt.

Ik denk dat je bij de keuzes die je maakt zou moeten uitgaan van wat het beste is voor je kind. Per slot van rekening heb jij ervoor gekozen een kind op de wereld te zetten waarvoor je volledig verantwoordelijk bent. In die optiek is de enige keuze die je zelf maakt die of je wel of geen moeder wilt worden. Met de keuze voor moederschap komt de verantwoordelijkheid om dat kind alle kansen te geven op een gezond en gelukkig bestaan. Je zou eens te rade kunnen gaan bij het Verdrag inzake de rechten van het kind. Daarin staat precies beschreven wat de minimale rechten zijn voor elk kind. Dat gaat over leven, bescherming en veiligheid, de hoogst mogelijke graad van gezondheidszorg, streven naar geluk en educatie. Wie bij het maken van keuzes voor de zorg en  voeding van kinderen uit wil gaan van de rechten van het kind, kan al direct een aantal opties wegstrepen.

Borstvoeding en een veilige hechting bevorderende ouderschapsstijl zijn vrijwel onontbeerlijke keuzes voor het garanderen van een aantal van de rechten van het kind. Dat zijn niet altijd de eenvoudigste manieren van zorgen en voeden en ze kunnen van de ouders zekere opofferingen of minstens grote aanpassingen verlangen. Ouders worden is eigenlijk het ultieme volwassen worden, want het verlangt altruïsme en het (tijdelijk) opzij zetten van de eigen verlangens en behoeften ten gunste van de zwakkere medemens die onder je verantwoordelijkheid valt. Voor sommige mensen is het aftellen aan het einde van de zwangerschap wellicht ook een aftellen naar het volwassen worden en het volledig aanvaarden van volwassen verantwoordelijkheden. Noblesse oblige: met de hogere status komen niet alleen persoonlijke voordelen, maar ook verantwoordelijkheden. Welkom in de grote mensenwereld.

PS: Je kunt nog steeds je gastcolumn of column-thema-idee insturen. Voor instructies zie Zondag.

Zondag

Foto: Samen met oma een boekje lezen, spannend over Kikker die het zo koud heeft dat hij bijna dood gaat, maar gelukkig net op tijd hulp krijgt van zijn vrienden, die door haren, veren en een speklaagje beter uitgerust zijn tegen de winterkou.

Zondag 24 november 2013, aflevering 986 van dit blog. Dat wil zeggen dat er over een week of twee een jubileum aan zit te komen als ik mijn 1000ste aflevering hier neerzet. Dat vraagt natuurlijk om een feestje, een speciale jubileumaflevering en cadeautjes.

Aflevering 999 wordt een gastcolumn. Van wie dat weet ik nog niet, want die moet nog ingezonden worden. Stuur dus je verhaal in. Dat mag je eigen ervaringsverhaal zijn of een opiniestuk. Als je heel goed bent mag dat zelfs een stuk zijn waar ik het helemaal niet mee eens ben, maar dan moet je wel met heel goede argumenten en een flitsend stuk komen. Een column mag tussen 500 en 1000 woorden lang zijn en moet op een of andere manier met borstvoeding of opvoeding te maken hebben. Je mag ook zelf voor een afbeelding erbij zorgen. Zorg ervoor dat dat een afbeelding is waarvan je zelf de rechten hebt of waarvoor je toestemming hebt gekregen om die te gebruiken. Ik zoek de vijf mooiste of beste uit. Alle bekroonde inzenders krjjgen een klein Eurolac cadeaupakketje thuisgestuurd, dus zorg ervoor dat je postadres er ook bij staat. De winnaar krijgt ook een boek van mijn winkel-boekenplank naar keuze. Vanaf het volgende jaar komen er vaker gastcolumns, dus van de niet bekroonde inzendingen zullen er allicht toch nog een paar verschijnen in de loop van volgend jaar. Insturen betekent dat je akkoord gaat met online publicatie van je verhaal en de afbeelding of illustratie.

Nummer 1000 wordt dan de jubileumaflevering. Waar die over gaat weet ik ook nog niet, dat ligt aan de voorstellen die ik binnen krijg. Waar zou jij graag nog eens iets over willen lezen? Moet ik nog eens ergens fel tegen van leer trekken of wil je liever een technisch onderwerp dieper uitgespit zien? Van wat in het geheel van borstvoeding heb je je nu altijd al afgevraagd hoe dat eigenlijk werkt, van welke richtlijn wil je eens beter begrijpen waarom dat altijd wordt gezegd? De inzending(en) die wordt gebruikt voor de invulling van aflevering 1000 wint/winnen de hoofdprijs: een cadeaupakketje voor je zelf en een cadeaubon om aan iemand anders te geven. De vier inzendingen die het net niet werden krijgen elk ook een cadeaupakketje.

Stuur je inzendingen naar blog@eurolac.net
Ik loop de teksten voor de gastcolumns allemaal even na op spelling en punten en komma's, maar verander niets aan de inhoud of de stijl.