Hype

Foto:  Woody Harrelson (met diastema door een tanden uitelkaar duwend lipbandje)  speelt onder andere Merritt McKinney in Now You See Me (2013)  iets zien of niet zien het doorslag gevende thema is.

Of we ook niet vonden dat dat hele tongriempjes en lipbandjes gedoe een hype aan het worden was. Links, rechts, boven of onder, je kan geen kant opkijken in borstvoedingland of je ziet wel frenula langs vliegen, lijkt het wel. In die zin zou je het een hausse kunnen noemen: een plotselinge opleving. In de wereld van de borstvoeding begeleiding zien we dergelijke oplevingen wel over meer onderwerpen langskomen. Sinds ik die wereld een jaar of dertig geleden binnenstapte hebben we er meerdere meegemaakt. En allemaal hebben ze meegewerkt aan een beter begrip van hoe borstvoeding werkt en wat nodig is om moeders en baby’s zo goed mogelijk te begeleiden. Wat ik langs zag komen was aanleghouding (drie keer zelfs), allergie, spruw en verborgen spruw, KISS, reflux en verborgen reflux en de frenula aan tong en bovenlip. In het begin dacht men dat die overdreven aandacht voor positie ook zo'n modeverschijnsel was en dat is ook een beetje doorgeschoten. Spruw idem dito: als je ernaar gaat kijken zie je het overal en zie je het wellicht te vaak. Allergie en KISS, zelfde verhaal. Maar dat wil niet zeggen dat het allemaal niet heel erg valide problemen zijn, die nog steeds door veel beroepsgroepen ondergediagnosticeerd worden of een verkeerde diagnose of behandeling krijgen.

De eerste die wees op het belang van een goede aanleghouding en een wijde hap was Kittie Frantz. Zij observeerde dat de moeders die kapotte tepels hadden hun kind over het algemeen anders vasthielden dan moeders die geen last hadden. Zij ontwikkelde en beschreef een methode om kinderen beter aan te leggen om zodoende kapotte tepels te vermijden. En dat werkt, in het overgrote deel van de gevallen. Maar het schoot ook een beetje door, want men begon te denken dat alle vormen van kapotte tepels te wijten waren aan verkeerd aanleggen en dat er dus iets is was aan de vaardigheden of het doorzettingsvermogen van moeders die toch pijn hadden. De tweede golf van aanleg verbetering begon met de asymmetrische hap. Men had geobserveerd dat met de Kitty Frantz techniek wel veel problemen werden opgelost, maar dat veel kindjes zo toch niet een echt grote volle hap konden krijgen. Door de tepel richting neus aan te bieden kunnen kindjes de borst veel dieper in de mond krijgen, waardoor de tong effectiever inwerkt op de borst en de tepel minder kwetsbaar is. Maar nog steeds waren er moeders die dachten het niet goed te doen, want pijn bleef. Ondertussen werd goed aanleggen een bijna religieuze queeste. De terugslag van die slinger werd door Susan Colsson gebracht. Al dat gepruts aan moeders en kinderen maakt het vaak moeilijker dan nodig en kan soms meer problemen maken dat voorkomen. Terug naar de fysiologie en het kind en zijn instincten aan het werk zetten in de Biological Nurturing houding (instinctief voeden). Veel verbetering, maar nog steeds moeders met pijn, en niet erg happy kindjes.

De golven allergie en reflux wisselen elkaar zo’n beetje af of bestaan in kampen naast elkaar. Een aantal van de borstvoeding gerelateerde symptomen en symptomen bij de baby lijken op elkaar, dus de verwarring is begrijpelijk. Van beide wordt geclaimd dat er een zichtbare en een verborgen variant is. Van beide kunnen moeders pijnlijke tepels krijgen, de baby’s buikpijn en vieze poep en beide kunnen tot ontroostbaar huilen leiden. Een aantal van de symptomen past ook bij andere syndromen zoals overproductie (ook een kleine hype). Voor alle drie geldt dat er een heel goede anamnese moet worden opgenomen om tot de juiste diagnose te komen. Daarbij moet niet te snel tot een symptoombehandeling worden over gegaan, maar eerst naar oorzaken en bijkomende factoren worden gekeken. Specialistenwerk, dus.

KISS (Kiefer Induziert Symmetrie Syndrom) is een syndroom waarbij als gevolg van een bepaalde ligging tijdens de zwangerschap of door frictie of tractie tijdens de baring verschuivingen of kneuzingen zijn ontstaan in de kaak-hals-schoudergordel. Plagiocefalie en torticollis horen ook bij dit thema. Sommige zorgverleners zien dit soort dingen ‘’nooit’’ (of ze weten er niet van en kijken er niet naar) en sommigen zien het bij vrijwel elk kind dat ze zien. Ook dat laatste is tunnelvisie. Wat wel zeker is, is dat het als mogelijkheid voor drinkproblemen, huilen en onvoldoende groei zeker als mogelijkheid in de differentiaal diagnose moet worden opgenomen.

Dan terug naar de tongriemen en lipbanden. Retrospectief kan ik zeker zeggen dat ik ze vroeger heb laten liggen, met name de lipbandjes. Al die moeder-kind koppels waar ik aan het aanleggen sleutelde tot we samen groen zagen, maar geen oplossing van het pijn probleem. Al die kindjes die gedragen werden, bij elk piep gevoed, perfect borstvoedingsbeleid, maar die toch bleven huilen van de buikpijn. Van een flink deel daarvan denk ik nu: had ik toen maar meer geweten over frenula en niet alleen de klassieke overduidelijke tongriempjes gespot. Dan had ik meer moeders en kinderen beter kunnen helpen. In mijn kennis is nu inderdaad een hausse merkbaar in de zin dat ik het vaker zie, nu ik weet waarnaar ik kijk. Nu ik weet wat de gevolgen kunnen zijn, niet alleen voor de borstvoeding en het welbevinden van moeder en kind nu, maar ook voor de gezondheid en ontwikkeling van het kind. Dus, inderdaad, ik moet het toegeven: dat hele tongriempjes en lipbandjes gedoe is een hausse. En ik ben daar blij mee. Ik ben niet bang dat door dat verhoogde bewustzijn ervoor nu plotseling te veel riempjes zullen worden gekliefd of onnodig of te ver. Daarvoor is het vooralsnog veel te ingewikkeld om iemand met snijbevoegdheden te vinden die het bestaan van frenulum problemen wil overwegen, om nog maar te zwijgen over behandelen.

Overigens kijk ik bij elke moeder-en-kind naar functionaliteit: werkt het, zijn moeder en kind comfortabel, krijgt de baby voldoende eten zonder overdreven moeite. Als daar iets mist moet dat gericht worden aangepakt met de beste techniek beschikbaar, die het snelste, meeste en blijvendste resultaat geeft door het aanpakken van de oorzaak, met behoud van borstvoeding.

Menselijk

Foto: Kristen Stewart als Bella Cullen-Swan, leert menselijk gedrag [''Don't sit so straight; humans don't do that.'' (Rosalie Hale in TS BW-2)] als gloednieuwe vampier in The Twilight Saga: Breaking Dawn - Part 2, naast de foto waar het allemaal mee begon.
In de afgelopen dagen had ik regelmatig een –associatiemomentje’’. Elke keer zag of hoorde ik iets wat me deed denken aan een scène uit een boek of een film en waarbij dan als tweede associatie een idee voor een verhaaltje kwam. De meeste van dei momentjes gebeuren als ik eigenlijk ergens anders mee bezig ben en als ik er niet direct een aantekening van maak, zakken zulke momentjes weer weg, onder de groeiende stapel indrukken, ideeën en to-do-lijst items. Maar eentje maakte zoveel indruk op me, dat hij zelfs door een breed vertakte discussie heen stand hield en dat momentje duikt dus nu op als verhaaltje voor dit blog*.
Het gaat om een foto die op Facebook langs kwam. Een moeder zit in een bushokje een baby te voeden en erboven staat geschreven ‘’Future rugby legend in the making’’ en onderin een logo van een borstvoeding organisatie. Een mooi, krachtig beeld. Geen zoetige, weeïge heilige-madonna-moeder, maar een gewone vrouw die duidelijk communiceert met de niet meer piepjonge baby aan haar borst. Maar wat zie ik als eerste? De houding van de moeder: stijf rechtop, met de ene elleboog naar buiten gebogen, het gewicht van de baby bijna alleen op haar armen dragend en haar hoofd ietwat schuin voorover gebogen. Terwijl mijn eigen spieren al protesteren bij het aanschouwen van een dergelijke voorstelling (want mijn spieren stellen zichzelf direct voor hoe zoiets zou aanvoelen) slaat mijn associërende brein weer eens op hol. Ik zie direct een scene uit ene film voor me, met de bijbehorende quote: ‘’Zit niet zo stijf rechtop. Mensen doen dat niet’’**.
En direct vliegen die associërende hersenen naar het boek van Suzanne Colson (2011) waarin zij haarfijn uitlegt dat deze typistenhouding ongeveer de minst ergonomische is die er bestaat. En dat borstvoeding in tegenstelling daarmee juist helemaal over comfort gaat. Moeder en kind moeten een comfortabele houding hebben, die met gemak enige tijd is vol te houden en waarbij ze allebei zo min mogelijk actief spiergebruik nodig hebben om die houding vol te houden. In de houding op dit plaatje moet de baby zich stevig tegen de moeder aandrukken om niet door de zwaartekracht naar de grond getrokken te worden, daarbij de tepel verliezend en daardoor gedwongen wordend die tepel stevig tussen zijn kaken te klemmen.  De moeder heeft allerlei spieren nodig om haar rug recht te houden, die arm naar buiten te houden, haar kind te dragen, haar benen gekruist te houden zonder de bloedsomloop te belemmeren en haar hoofd in die half gebogen houding te fixeren om naar haar kind te kunnen blijven kijken.
Voor een vampier uit het Twilght universum is dat allemaal geen probleem: die zijn van soepel beweeglijke steen gemaakt en worden nooit moe. Een simpele mensenmoeder daarentegen houdt dat maar moeilijk vol. Zij wordt moe, haar spieren gaan protesteren, haar houding zakt in, het been gaat slapen, die armen geven beetje bij beetje de strijd tussen het gewicht van haar kind en de zwaartekracht op en haar nek wordt stijf. Borstvoeding wordt makkelijk moeilijk gemaakt door allerlei regeltjes die eigenlijk nergens voor nodig zijn. Vooral regels over houding en tijd. Daarom zijn er minder regels nodig en meer comfort.
Soms worden mensenmoeders voor gorilla- of chimpanseeverblijven gezet om daar hun kinderen te voeden, zodat de apenmoeders het kunnen leren. Misschien zou het een idee zijn om aanstaande moeders eens naar gorilla-en chimpanseemoeders te laten kijken. Mensenmoeders zouden van apenmoeders nog een en ander over menselijk gedrag kunnen leren. Ze heten niet voor niets mensapen en het DNA is niet het enige dat grote overeenkomsten vertoont. Mensaapmoeders zitten nooit stijf rechtop, maar zitten comfortabel ergens tegenaan geleund of liggen half op hun rug en zorgen er door de bank genomen voor dat hun baby’s zonder al te veel moeite zichzelf aan de borst op hun plaats kunnen houden. Ondertussen onderhouden ze zich met collega moeders of andere leden van de leefgemeenschap of ze gaan door met hun dagelijkse bezigheden. Eigenlijk heel menselijk gedrag. Zeker menselijker dan de stijve typistenhouding.
Ik pleit daarom voor maar één voorschrift voor het voeden van baby’s wat betreft de houding: moeder en kind hebben een zodanige houding ten opzichte van zichzelf, hun omgeving en elkaar, dat zij met zo min mogelijk gebruik van spieren in alle comfort kunnen genieten van het voeden. Om dit te bereiken moeten moeders en hun zorgverleners eerst de strijd aangaan tussen twee zeer menselijke neigingen: de zucht naar gemak en de zucht naar het moeilijk maken van makkelijke dingen. Ik wed op het gemak.
*) Terwijl ik dit schrijf over al die momentjes met de titel ‘’menselijk’’ erboven, heb ik weer andere associaties over menselijke momentjes of ‘human moments’, maar die zal ik u besparen.
**) ''Don't sit so straight; humans don't do that.'' (Rosalie Hale in TS BW-2)
Colson S: Inleiding Tot Biological Nurturing: Een Nieuwe Kijk Op Borstvoeding. Hale Publishing, 2011
ISBN 0983307512, 9780983307518

De Meisjes

Foto: The Golden Girls met Beatrice Arthur als Dorothy Zbornak, Betty White als Rose Nylund, Rue McClanahan als Blanche Devereaux en Estelle Getty als Sophia Petrillo
Een bij mannen aan de borreltafel geliefd onderwerp van gesprek zijn borsten. Vrouwenborsten dus. Menboobs vinden ze over het algemeen minder interessant. De meisjes van de hen bekende dames ondergaan complete vergelijkende warenonderzoeken, waarbij kleur, maat, vorm en structuur breeduit worden besproken en geanalyseerd. Dat zijn waarlijk belangrijke zaken die daar diepgaand worden besproken tussen de heren. De heren over de dames. Over de meisjes van de dames, wel te verstaan. Nu is daar natuurlijk ook een boel zinnigs over te zeggen. Ik zal mij nu dus ook eens in die discussie mengen. Wat is nu werkelijk belangrijk bij het beoordelen van De Meisjes van de dames?
Borsten zijn de bij lichamelijk volwassen vrouwelijke mensen altijd aanwezige uitwendige lichaamsdelen die de melkklieren bevatten. Bij de meeste andere zoogdieren zijn de melkklieren buiten de dracht en lactatieperiode niet of nauwelijks zichtbaar aanwezig. Er zijn allerlei theorieën waarom dat bij mensen wel zo is. Eén theorie gaat ervan uit dat de borsten de billen-vervangende blikvangers voor de mannelijke leden van de soort zijn, nodig om de verminderde zichtbaarheid van de echte billen door rechtop lopen te compenseren. Een andere theorie gaat ervan uit dat door de afwijkende anatomie van de mensenbaby een meer geprononceerde borst nodig is, maar dat verklaart niet waarom die borst ook buiten de zoogtijd vooruitstekend zou moeten zijn. er is ook een theorie die ervan uitgaat dat de mens ook een poosje een semi-waterzoogdier is geweest en dat de bolle borsten bij het drijvend op de rug voeden goed bleven drijven. Maar ook dat verklaard niet waarom die drijvers ook buiten de lactatieperiode beschikbaar zouden moeten zijn. Toch de substituutbillen theorie dan maar? Maar waarom dan de zo enorme verschillen in vorm, structuur en formaat van borsten?
Voor de functionaliteit inzake borstvoeding maakt vorm, structuur of maat niet echt veel uit, hoewel de ene borst makkelijker geeft dan de andere. Vrijwel elke borst is in staat melk te maken en te geven, de een wat meer, de ander wat minder, maar vrijwel altijd voldoende voor de vraag. Wanneer te veel moeders namelijk niet in staat zouden zijn geweest melk te maken voor hun baby’s, waren we als soort al uitgestorven voor we hadden uitgevogeld hoe we moedermelk- of borstsubstituten konden maken. Voor makkelijk voeden moet ten eerste de baby bij de borst en het tepelgebied kunnen komen zonder zich in bochten te wringen en een flinke mondvol kunnen aanhappen. Voor de moeder is het handig wanneer ze een houding kan vinden waarin ze dat aanhappen voor de baby mogelijk maakt terwijl ze zelf ook nog enigszins ziet wat er gaande is. Dit soort overwegingen maakt niet de vraag ‘’of er wel wat in zit’’ belangrijk, maar meer de vraag ‘’of je het er uit kan krijgen’’.
Kleine Meisjes zijn niet zo’n groot probleem. Baby moet wat dichterbij komen, maar als de tepels een beetje in proportie zijn, is er geen aanhap probleem en moeder kan redelijk zien wat er gebeurt. Meisjes van formaat zijn niet alleen forser, ook de mogelijke aanlegproblemen zijn dat. Grotere borsten in hun natuurlijke staat zijn, buiten de stuwingdagen, meestal wat losser van structuur. Ook de structuur van de tepel kan losser zijn, minder uitgesproken en daarmee minder handig als richting gever. Verder maakt het voor de baby niet zo veel uit, zolang hij er maar bij kan. De problemen zitten duidelijk aan de kant van de moeder: de comfortabele houding en het zicht. In vrijwel alle klassieke aanleginstructies wordt gesproken over het ondersteunen van de borst en de buik-aan-buik liggende baby naar de borst brengen. Geen enkel probleem met een min of meer stevige borst die op één hand past. Zodra een borst niet op één hand past, los van structuur is en zwaarder, wordt het een probleem. Soms wordt dan gewerkt met kussentjes of mitella’s onder de borst om het gewicht te dragen en de tepel naar voren te laten wijzen. Dan kan soms werken, maar het kan er ook voor zorgen dat de baby heel ver van de moeder vandaan moet komen te liggen om bij die tepel in de frontlinie te komen. Dat kan dan ook problemen geven bij het vinden van een comfortabele houding voor de baby.
Een andere benadering kan zijn om de borst daar te laten waar hij van nature terecht komt zonder steun en te zien of er een comfortabele houding voor de baby bij gevonden kan worden. We richten ons daarbij liefst op een positie van moeder en kind waarbij de baby zelf zich kan aanleggen. Dat voorkomt dat moeder vreemde houdingen moet gaan aannemen om te zien wat baby doet en om te sturen. We komen dan uit bij alle houdingen en posities waarbij de baby voorover ligt. Niet helemaal plat op zijn buik, maar met zijn hoofd hoger dan zijn billetjes. Baby is over zijn hele lichaam, inclusief de uitstekende delen, ondersteund door zijn moeder of door bed, bank of kussens. Moeder ligt half overeind of zit half achterover geleund, met ook haar lichaam volledig ondersteund, inclusief de uitstekende delen, mogelijk met behulp van kussens, een voetenbankje of de salontafel. Moeders armen kunnen ondersteuning van kussens nodig hebben, zodat zij op hun beurt de Meisjes binnenboord kunnen houden. Baby wordt nu zo neergelegd dat de borst en vooral het tepelgebied zonder wurmen of draaien bereikbaar zijn en baby zelf kan pakken. Baby legt zichzelf aan en als moeder niet precies kan zien wat er gebeurt, kan zij wel voelen of het goed gaat. Pijn betekent dat de baby er naast zit of niet diep genoeg heeft gehapt. Afkoppelen en nieuwe ronde - nieuwe kansen.
Naarmate baby groter en meer geoefend wordt, kunnen ook ander houdingen worden uitgeprobeerd. Maar probeer liever niet om de borst op te tillen. Dat is zwaar en moeilijk vol te houden, of het knelt de boel af. ‘’Breng de baby naar de borst’’ moet bij grote borsten eigenlijk heel erg letterlijk worden genomen. De baby moet zijn waar de borst is. De borst moet niet zijn waar ‘’men’’ vindt dat de baby hoort te zijn. Het hele plaatje kan overigens veranderen wanneer moeder een goed steunende voedingsbeha draagt. Wanneer de voedingsopening net ruim genoeg is om de tepel en een drie centimeter eromheen vrij te houden, terwijl de rest van de borst gesteund blijft, kan waarschijnlijk met een meer conventionele methode worden gevoed. Dat kan erg handig zijn voor voeden buiten de beslotenheid van het eigen huis. Pas er bij grote borsten wel altijd voor op dat bij het voeden de borsten niet opgevouwen zitten in de cups. Dat kan voor afknelling van melkkanalen en mogelijk borstontstekingen zorgen. Dit wil vooral nog wel eens gebeuren bij grote borsten met een heel losse structuur.
Dames van formaat: golden girls met girlpower inclusief gebruiksaanwijzing. 

Recht

Foto: James Spader als Alan Shore en William Shatner als Denny Crane in Boston Legal, waar zij als dure advocaten meesters zijn in rechtpraten wat krom is en via kromme weggetjes tot overwinning komen
Kaarsrecht, loodrecht, rechtop, rechts, aanrecht, gerecht, rechtspraak, gerechtigheid, recht toe recht aan, regelrecht, rechtstreeks. Recht en de meeste ervan afgeleide woorden duiden iets positiefs aan. Zo sterk positief dat de diverse tegenstellingen vaak een negatieve lading hebben: krom, links, averechts. Een op een wapenschild naar links kijkende leeuw duidt op een bastaard; mensen met een politieke opvatting die afweek van het zittende, meest conservatieve politieke establishment werden links genoemd en links in de kamer gezet. Zoals we gisteren zagen is een kromme redenering een nergens toe leidende activiteit. De averechtse steken vormen meestal de achterkant van het breiwerk en plannen die averechts uitwerken bereiken het tegengestelde van het doel. Recht en rechts is dus alom het streven.
Natuurlijk is dit allemaal net zo betrekkelijk en vooringenomen als wit of blank met goed en zwart met slecht associëren. Politiek links trekt mij heel wat meer aan dan rechts en mijn lieve echtgenoot kijkt liever naar vrouwen met hier en daar wat krommingen en welvingen dan de rechte en hoekige planken op de catwalk. Waar ik wel heel erg voor recht, rechtstreeks en recht door zee ben is bij het informeren en onderwijzen. Geen tierelantijntjes en verzachtingen, geen omweggetjes, maar Hoppa! de waarheid, de volle waarheid en niets dan de waarheid. Duidelijk onderscheid makend tussen opvattingen, theorieën, hypotheses en bewezen feiten. Bij gebrek aan feiten hypothesen en theorieën naast elkaar zetten en toetsen aan wat al wel bekend is. Weten is kennis is goed, weten wat je weet en niet weet is wijsheid. Niets doen omdat je iets niet weet is angst. Op basis van wat je weet onbekende grootheden exploreren is het begin van vooruitgang en meer kennis en wijsheid.
Soms is recht ronduit fout. Vooral bij borstvoeding. Er zijn in het menselijk lichaam, en in de hele natuur, maar erg weinig zuiver rechte vormen. Bij borstvoeding komt maar erg weinig kijken wat recht is: de ronde borsten, de gewelfde babymondjes, de bolronde wangetjes, het beweeglijke, golvende tongetje. Alles heeft ronding, welving en beweging. Alles wat recht en strak is of wordt gemaakt werkt borstvoeding tegen. Een kindje moet in natuurlijke buigingen kunnen liggen; een moeder moet niet kost wat kost haar rug recht houden. Om een rechte houding vast te houden zijn er allerlei spieren nodig die in die stand moeten worden gefixeerd. Spieren werken het beste als zij kunnen bewegen: aanspannen en ontspannen en elkaar aflossen. Een comfortabele houding van de moeder is de redding van borstvoeding en een comfortabele houding wordt het best gereikt door het lichaam ontspannen te houden.
Ook baby vaart wel bij een ontspannen houding. Baby is ontspannen als hij volledig ondersteund is, zonder vrij fladderende uiteindjes, en als hij geen spieren hoeft te gebruiken om zijn plaats en evenwicht te houden. Bij voorkeur zijn de heupen gebogen, net als de knieën en enkels. Ook de armpjes zijn in alle gewrichten gebogen en worden liefst bij of kruislings over de middenlijn gehouden. Min of meer de foetushouding dus. Pas na verloop van tijd zal de baby zich comfortabel voelen in meer gestrekte houding.
De combinatie van deze houdingen leidt tot de Biological Nurturing houding, ook instinctief voeden genoemd: moeder zit achterover geleund, goed gesteund in de hele rug, nek, hoofd en armen. Min of meer de houding van ene bankhanger, maar dan beter gesteund. De baby komt bovenop, op zijn buik, met zijn gezicht ergens in de buurt van de borst. Heus, hij mag op zijn buik liggen. Buik op buik bij mama is de allerveiligste houding voor voeden of slapen die baby heeft. Mits moeder goed gesteund is en er geen alcohol, nicotine of bewustzijn veranderende middelen in het spel zijn.

Eurolac Flits! met label Biological Nurturing, instinctief voeden, houding

NB: bij klikken op de label-links opent een pagina met een blog en links in de marge een lijst met ander entry's met hetzelfde label

Houding geven

Noomi Rapace als Lisbeth Salander, die zich een houding geeft om om te gaan met haar jeugd vol misbruik in The Girl with the Dragon Tattoo, verfilming van deel 1 van de Millennium trilogie.
Na alle getuigenissen over goede, slechte en gemiste informatie zal ik dan maar het voortouw nemen en proberen goede informatie te geven. Over realistische verwachtingen heb ik het al vaak gehad. Ik ben een groot voorstander van het mensen op tijd laten weten wat ze kunnen gaan verwachten. Ik zorg er graag voor dat vrouwen weten dat moeder zijn niet iets is dat je er even naast doet, maar dat het gewoon hard werken is. Moeder worden is vrij eenvoudig: je baart een kind. Maar moeder zijn is een ander verhaal. Een kind vraagt tijd, energie en aandacht. Veel tijd, veel energie en veel aandacht. Op tijden die jou misschien niet goed uitkomen, energie die je na al je andere taken misschien niet meer over hebt, aandacht die je al over zoveel andere zaken moest verdelen. Als je een partner hebt, kun je veel dingen verdelen, samen doen. Dat is goed voor jou, want het spaart je tijd, energie en aandacht. Goed voor je kind, want die komt niets te kort. goed voor je partner want die moet zijn of haar eigen band aangaan met jullie kind. Een band aangaan, je hechten doe je door veel samen te zijn en samen dingen te doen: knuffelen, badderen, verzorgen, meer knuffelen, verschonen, slapen, spelen, en nog eens knuffelen. De houding, je attitude, die je daarin als ouders samen aanneemt is vormend voor de manier waarop jullie in de rest van je carrière als ouders met elkaar en je kind(eren) zult omgaan en voor de manier waarop je kind nu en alter relaties zal aangaan en onderhouden. Da’s hard werken, maar het is een investering die zich dubbel en dwars terugbetaald. en dan hebben we het nog niet eens over voeden gehad. Want wat en hoe je voedt, is hierbij eigenlijk niet eens zo belangrijk. Het is het ouders zijn en het nemen en dragen van je verantwoordelijkheid daarin, dat hard werken is, de voeding komt erbij.
Borstvoeding geven is een vak apart. Natuurlijk, het is natuurlijk, maar niet alles wat natuurlijk en aangeboren is, komt vanzelf. Het één makkelijker dan het ander, en de één moet meer oefenen dan de ander, net als met praten, lopen en met mensen omgaan. Goede voorbereiding helpt. Een deel van die voorbereiding bestaat uit kennis opdoen. Kennis over houding bijvoorbeeld. In welke houding kun je het beste voeden? Vroeger zou ik daar een heel verhaal over gehouden hebben, maar tegenwoordig zeg ik: elke houding waarin moeder en kind comfortabel zijn, de baby melk krijgt en moeder geen pijn heeft. Als aan die voorwaarden wordt voldaan mag het verder op-zijn-kop en achterstevoren zijn. Vooral als een kind ouder wordt gaat hij letterlijk experimenteren met houdingen en wordt het inderdaad soms op-zijn-kop en achterstevoren en ook nog met losse handen. Bij een beginnende baby is wat meer houvast toch wel handig. Onderzoek en praktijk wijzen uit dat houdingen en posities, waarbij de baby en moeder zoveel mogelijk tegen elkaar aanliggen, het beste werken. Dicht tegen elkaar aan, niet alleen buik tegen buik, maar verder ook zo dicht tegen elkaar dat er tussen het lichaam van de moeder aan de ene kant en de buik, de borst, de hals en de kin van de baby aan de andere kant geen papiertje te wringen is. Het is ook handig (voor het bereiken van het gewenste comfort niveau van moeder en kind) als er zo min mogelijk spieren moeten worden gebruikt voor het handhaven van de houding. Het weerstaan van de zwaartekracht vergt ook redelijk wat spierkracht en coördinatie, dus vermijden we liever ook. Dat alles optellend is voor waarschijnlijk de meeste moeder-kindparen een houding waarbij de moeder achterover leunt (goed gesteund in de rug, de nek en de armen) en de baby op zijn buik bovenop haar ligt de meest comfortabel voor allebei, met een goede en goed verwerkbare melkstroom voor de baby en zonder pijn voor de moeder. Zo meten moeder en kind zich samen een houding aan.
www.biologicalnurturing.com
www.biologicalnurturing.nl