Toveren

Foto: Tovenaar-broers:  Ralph Fiennes als Lord Voldemort in enkele Harry Potter films, eindigend in de grande finale Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (&2) (2010; 2011) en broer Joseph Fiennes als Merlin in  Camelot (2011)

Moeders zijn, zoals elk kind van zekere leeftijd kan beamen, tovenaars. Ze hebben echt waar ogen in hun achterhoofd, weten het precies als je een leugentje vertelt en kunnen alle verloren zaken terugvinden. Moeder doet aan genezing door handoplegging, nou ja ze doet het met kusjes, maar dat werkt net zo goed, en ze kan de toekomst voorspellen, want ze weet het altijd precies als een spelletje dreigt fout te gaan en eindigen in huilen en ruzie. De grootste toverkracht zit hem natuurlijk, maar dat weten die kinderen dan weer niet, in het feit dat ze om te beginnen moeder zijn, negen maanden lang een ander mens in hun lichaam hebben kunnen laten groeien en het geboren laten worden. Om het af te ronden het dan ook nog jarenlang voeden en beschermen met de melk uit hun borsten. Dat is het betere tovenaarswerk.

Als een meisje geboren wordt, heeft ze al zo’n beetje alle eitjes klaarliggen die ze ooit nodig zal hebben, en nog een paar voor reserve. Eerlijk gezegd zou ze met die voorraad eitjes een flinke stad kunnen vullen als ze allemaal zouden worden bevrucht. Maar Moedertje Natuur is niet gierig en zorgt graag voor een goed gevulde voorraadkast. Je weet nooit waar het fout gaat. Wonderen zijn geweldig natuurlijk, maar je kan dat niet al te erg aan het toeval overlaten. Toveren is voor een flink deel ook gewoon goed voorbereid zijn. Ook de melkvoorziening is een kwestie van voorbereiding. Bij de geboorte ligt de hele melkfabriek al klaar om opgestart te worden. En om ook hier nog een plan B klaar, in de vorm van dezelfde potentiële melkfabriekjes bi alle jongetjes die worden geboren. Waarschijnlijk nooit nodig, maar beter mee verlegen dan om verlegen.

Dat hele spul ligt gewoon klaar om aan de gang te gaan. In de puberteit gaat fase twee in en wordt de melkfabriek operabel gemaakt. Alles is klaar voor gebruik, wordt goed in het vet gezet, zodat alles soepel kan draaien en de toverstok ligt klaar. Elke maand draait de toverstok even proef, en worden de machines even opgestart. Tot het een keer geen proefdraaien is en de hele fabriek in het echt aan de gang gaat. Op laag vermogen eerst, maar na de geboorte van het kind op vol vermogen en met volcontinu diensten. Moeder-tovenaar stuurt het geheel feilloos aan, na de volcontinu diensten overgaand op drieploegendiensten en via twee ploegen naar alleen dag- of alleen nachtploegen tot uiteindelijk alleen de onderhoudsdienst nog nu en dan eens langskomt.

Het is zo jammer dat volwassenen niet meer in tovenarij geloven. Ze denken dat dat allemaal niet zomaar kan en dat je je er mee moet bemoeien, plannen moet maken en strategieën ontwerpen. Dus komen er rondom borstvoeding allerlei regels en voorschriften, allemaal dit-moet’s en dat-mag-niet’s, soms zijn dat geleiders voor de toverkracht, maar even vaak zijn het juist schilden ertegen. Maar iedere moeder (vrijwel iedere moeder) kan zelf dat toverstafje gebruiken en zelf die magie laten gebeuren. 

Begin met een gezonde zwangerschap (gebruik daarvoor gewoon je eigen gezonde verstand: die gewoon, neem geen risico’s en probeer niet de held uit te hangen). Zorg voor een gezonde baring: op eigen kracht, luister meer naar je eigen lichaam dan naar allerlei roependen om je heen. Vermijd medicatie en ingrepen zo maar enigszins mogelijk. Laat dan de magie van jou en je kind toe en laat het gewoon gebeuren. Moeder en kind bij elkaar, zoveel mogelijk huidcontact en zo veel mogelijk comfort voor beide. Laat je partner het schild zijn en zijn eigen magie bij die van jou en je kind voegen.

Geloof

Foto: Embeth Davidtz als Miss Honey en  Mara Wilson als Matilda  in Matilda (1996) gebaseerd op het gelijknamige boek van Roald Dahl
In mijn sociale media omgeving komt geloof nog al eens ter sprake de laatste tijd. Gelovigen in mijn vriendenlijst met religieus of spiritueel getinte teksten en plaatjes. Gelovigen van de ene richting die gelovigen van de andere richting virtueel afmaken. Atheïsten met teksten en plaatjes die geloof afdoen als nonsens (letterlijk on-zin). De nieuwe paus natuurlijk, en zijn lijfarts, een cardioloog die in wonderen gelooft. Geloven in wetenschap of juist niet. Geloven in ziektebeelden of juist niet. En geloof in magie. Een mooie illustratie van een mini-draakje op een hand, met een quote: “Those who don't believe in magic will never find it.” van Roald Dahl. Op zich al een sterke, maar nog mooier in zijn context: “And above all, watch with glittering eyes the whole world around you because the greatest secrets are always hidden in the most unlikely places. Those who don't believe in magic will never find it.” Kinderen worden geboren met die glinstering in hun ogen en hun vermogen magie te zien op onverwachte plaatsen.
Succesvolle kinderboekenschrijvers weten die glinstering te wekken, weten die verborgen plaatsen vol magie te openen. Magisch goede kinderboekenschrijvers kunnen daarmee ook volwassen lezers boeien en hun kinderlijke ogenglinstering naar boven halen. Gebrek aan voldoende goede kinderboekenschrijvers (en leraren en andere opvoeders met die eigenschappen) laat vroeger of later bij de meeste kinderen die bron van magie opdrogen. Geloof in magie wordt kinderachtig (tenzij het wordt ondergebracht in een religie). Sommige kinderen houden die bron, weten blijvend die vonk in hun glinsterde blik te vangen. Zij worden kunstenaars. Of kinderboekenschrijvers. Of fantasy schrijvers. Of ontdekkingsreizigers of uitvinders. Of wetenschappers. Of van alles een beetje. Want binnen de magie kan dat. Dan kan je worden wat je zijn wilt. Het enige dat je nodig hebt is die glinstering in je blik en de bereidheid te geloven dat daar, net om de hoek de magie zal zijn.
Een baby wordt geboren, niet met het geloof, maar met de wetenschap dat aan de andere kant de magie zal zijn. De magie van de hereniging met zijn moeder, niet meer in elkaar, maar aan elkaar, met elkaar. De eerste blik die tussen moeder en kind wordt gewisseld glinstert aan alle kanten en ook moeder weet weer even dat magie bestaat. Soms wordt die glinstering bij de moeder gedoofd door haar geloof in de wetenschap of de pseudowetenschap die haar vertelt dat het niet goed is om altijd maar met haar kind bezig te zijn en hem in haar armen en aan haar borst te houden. Dat bijgelovige vertrouwen in veronderstelde wetenschap, die haar vertelt dat kindjes alleen hun verdriet moeten verwerken en alleen in slaap moeten vallen; dat kindjes het beste gedijen als zij geen eten krijgen als ze honger hebben, dat zij troost krijgen als ze bang zijn, maar pas als het tijd is.
Maar moeders die geloven in die magie, die glinstering van verwondering die heen en weer schittert tussen henzelf en hun kind, die zullen hem behouden. De magie van de moeder-kind-dans laat ze weten zonder leren, laat ze doorgaan bij struikelen, laat ze triomferen na mislukte pogingen. En als je bij de magie de goede petemoei met het toverstokje nodig hebt wil ik die rol wel op me nemen. Het enige wat jijzelf hoeft te doen is geloven. Geloven in jezelf, in je kind en in de magie. Noem die magie hoe je wilt – geloof, wetenschap, evolutie, biologie. Ik weet dat het magie is. Ik geloof. En daarom vind ik de wonderen van de moeder-en-kind-magie telkens als ik een moeder en kind mag bijstaan.

Zilver

Foto: Zilvergrijze wolf huilend naar de volle zilverwitte maan.
Zilver spreekt tot de verbeelding. Goud is rijkdom, overdaad en macht, maar zilver is verfijnder, subtielere en wordt in verband gebracht met magie, nachtelijke krachten en heling. Waar goud in al zijn glorieuze schittering wordt verbonden aan de even overdadig stralende en overweldigende zon, ziet men in zilver de zachtglanzende, strelende ietwat geheimzinnige krachten van de maan. De aantrekkingskracht van de maan werd lang wel waargenomen, maar niet begrepen en wat de antieke mens niet begreep, werd verklaard met magie. De wolven die met hun gehuil naar de maan leken te communiceren met magische krachten, de maan zelf met haar voelbare, maar onverklaarbare aantrekkingskracht, de kleur en het metaal zilver die alleen al door de glans en de kleur iets van de magie van de maan leek te hebben en de onbegrijpelijke, maanstand gerelateerde vrouwendingen: magie van het zuiverste water. Stof voor ontelbare verhalen in lange koude nachten bij het vuur.
En waar wolven en vrouwen geheimzinnig en meer of minder eng werden, werden de maan en zilver even geheimzinnig, maar  dan positief.  Zolang vrouwen en wolven zich er maar niet mee bemoeiden. Zilver kreeg allerlei helende aspecten toegeschreven. Allerlei ziekten zouden ermee genezen en zelfs was het het enige middel om ‘’de kinderen van de maan’’, weerwolven, met hun sterke band met de volle maan, te vernietigen. Inmiddels zijn de raadselen van de bewegingen van de maan en haar aantrekkingskracht ontrafeld, weerwolven verhuisd naar sprookjesland, de enige plaats waar ze kunnen leven, met of zonder zilver, gewone wolven zijn een bedreigde, maar zich herstellende diersoort met een sociale structuur die nu en dan op die van mensen lijkt en zilver blijkt gewoon een metaal te zijn.
Maar metalen, en dus ook zilver, kunnen wel degelijk invloed op hun omgeving hebben. Van zilver is nu aangetoond dat het inderdaad antiseptische eigenschappen heeft. Het wordt in de geneeskunde gebruikt als een breedspectrum antibioticum en het doodt daarnaast schimmels en virussen. Daarmee is het een waardevol middel in de strijd tegen besmetting van bijvoorbeeld chirurgische materialen. Sondes en andere kunstmatige aan- en afvoer slangen in het menselijk lichaam, die worden gecoat met een zilveroplossing, weren het ontstaan van een slijmerige laag vieze  en ziekmakende prut.
Dat wil natuurlijk niet zeggen dat zilver op elke manier bij elke infectie kan worden ingezet. Bepaalde pathogenen ontwikkelen een resistentie tegen zilver, waardoor het gebruik van zilver hen een voorsprong kan geven op andere ziekteverwekkers. En hoewel zilver in bepaalde bereidingen een bepaalde werking heeft, wil natuurlijk niet zeggen dat je fijngemalen zilver kunt eten om er gezond van te worden of dat een plak zilver tegen een lichaamsdeel gedrukt dat lichaamsdeel zomaar gezond zal houden. Mensen die veel zilver binnen krijgen kunnen een opstapeling krijgen van miniscule, onverteerbare, niet door het lichaam afbreekbare zilverdeeltjes. In extreme vormen kan dit leiden tot een grijze of blauwe huidverkleuring (argyria). Medisch gezien is deze conditie niet ernstig, maar esthetisch is het geen succes.
Een ander onjuist gebruik van zilver is het gebruik als preventie van borstvoeding problemen. Zilveren tepelbeschermers of –schelpen, worden van oudsher in sommige gebieden aanbevolen voor het voorkomen van alle borstvoeding problemen, van pijnlijke en kapotte tepels, tot kloven, spruw en borstontsteking. Tja, als je weet hoe dit soort problemen ontstaan, dan weet je ook dat een zilveren schild daartegen niet zal beschermen. Kapotte tepels en borstontstekingen worden in het overgrote deel van alle gevallen veroorzaakt door niet goed werkende technieken en routines. Daar is niks geheimzinnigs aan en er hoeft dus ook geen antiek, magisch instrument te worden ingezet om het te voorkomen. En als er al ellende is, kan wellicht een antibiotisch werkend middel de genezing ondersteunen als er een infectie bij is gekomen, maar de eerste lijn van behandeling is gewoon die technieken en protocollen verbeteren. Ik ben er ook nog niet van overtuigd dat preventief gebruik een kwestie is van 'baat het niet, dan schaadt het niet'. Ik heb het niet onderzocht, maar op basis van mijn kennis en begrip van hoe borstvoeding werkt (en die kennis is, al zeg ik het zelf, niet gering en gebaseerd op wetenschappelijke feiten), denk ik dat het in theorie mogelijk, en mogelijk waarschijnlijk, is dat het voortdurend dragen van harde, niet luchtdoorlatende schelpen op de voedende borst juist problemen veroorzaakt. De totale afsluiting van lucht kan het weefsel van de tepel en tepelhof verweken en vatbaarder maken voor kloofjes en andere kwetsuren. De druk van een niet-meegevend stuk metaal in de borst, die door de dag heen steeds van volume verandert als gevolg van toename en afname van de hoeveelheid melk erin, kan makkelijk leiden tot druk op de melkkanalen, waardoor verstoppingen kunnen ontstaan door verminderde doorstroming. Vooral als de druk en de wrijving van datzelfde stuk metaal de zenuwuiteinden stimuleert en de aanmaak en afgifte van melk stimuleert.
Ik zie wel een mogelijkheid voor zilvercoating op het textiel waarvan zoogkompressen worden gemaakt. Dat blijven dan zachte, meegevende en luchtdoorlatende dingen die geen ongewenste druk uitoefenen. Het zilver kan de vorming van bacteriën en schimmels in de vochtig-warme, eiwit- en suikerrijke voedingsbodem verhinderen of verminderen. Dat zou nou best een een onderzoek met een zilveren randje kunnen opleveren.
Reaves  R: Silver and Myth. Ezine Articles,  opgehaald 26-12-2012 16:27. Article Source
Silver S: Bacterial silver resistance: molecular biology and uses and misuses of silver compounds. FEMS Microbiology Reviews. 2003,  2(2-3):341 -353
Lansdown AB: A pharmacological and toxicological profile of silver as an antimicrobial agent in medical devices. Adv Pharmacol Sci. 2010;2010:910686. doi: 10.1155/2010/910686. Epub 2010 Aug 24.

Poeder of moeder?

In meerdere eerdere blogs had ik het al over de normaalheid van borstvoeding. Borstvoeding is niet het beste, heeft geen voordelen, is niet bijzonder of magisch. Borstvoeding is gewoon, is de norm. De substituten, die zwaar gepromoot worden door de fabrikanten die hun beurzen en die van hun aandelenhouders gezond moeten houden, worden beter en beter, maar halen de norm nog niet eens een beetje. Geen borstvoeding geven stelt baby’s bloot aan een diversiteit aan risico’s. Die risico’s kunnen worden ingedeeld in een aantal categorieën. Deze categorieën zijn bacteriële vervuiling van het poeder als gevolg van het productieproces, door onhygiënisch klaarmaken of niet goed reinigen van de flessen en spenen en door het bewaren van het geopende pak en van vooraf klaargemaakte melk; lekkende chemicaliën van de verpakking van het poeder en van de flessen of spenen; mechanische complicaties zoals verslikken door te snel stromende melk, onvoldoende huidcontact, overeten door te snelle stroom; immunologische risico’s zoals het beschadigen van de darmwand en onvoldoende beschermende stoffen in de melk; nutritieve tekortkomingen doordat er stoffen niet inzitten (de vele nog niet geïdentificeerde componenten of componenten die te duur of te moeilijk zijn om toe te voegen), onevenwichtigheid in nutriënten door het gebruik van lichaamsvreemde suikers, vetzuren en dergelijke en onvoldoende opname van nutriënten waardoor het nodig is die in overdadige hoeveelheden toe te voeden, zoals ijzer en vitamine D.

Magische melk

Toveren met melk is een leuk scheikunde practicum: schenk een bodempje melk in een diep bord, laat hier en daar een druppel kleurstof vallen en in het midden een druppel afwasmiddel. Het afwasmiddel verandert de oppervlaktespanning van de melk en de kleurstof en verandert wat aan de structuur van sommige eiwit en vet moleculen en de wordt zichtbaar als wervelende kleuren in de melk. Moeders toveren dagelijks met melk, zonder enig extra hulpmiddel en zonder de melk ondrinkbaar te maken. Moeders die borstvoeding geven toveren melk en zorgen daarmee voor magische effecten in hun kind. Moedermelk is vaccinatie, bescherming tegen infecties, maag- en darmprimer, zenuwbaanbouwer en voedsel. Het is dus niet verwonderlijk dat moedermelk wordt gezien als iets dat met veel egards moet worden behandeld om het niet stuk te maken. Maar het meest magische van moedermelk is dat het ook nog eens een heel robuuste substantie is, die maar moeilijk stuk te krijgen is. Voor veel van die rigide richtlijnen voor het bewaren, ontdooien en verwarmen van moedermelk blijkt helemaal geen grond te zijn. Niet in de deur van de koelkast? Achterin de vriezer? Geen flardje bewijs dat die deur gevaarlijk is! Gedeeltelijk ontdooide melk? Geen bewijs dat dat moedermelk direct laat bederven. Weggooien wat niet wordt opgedronken? Klopt alleen voor dode kunstvoeding, niet voor levende moedermelk. Nooit schudden om afgescheiden vet weer te mengen? Zo snel gaan die eiwitten echt niet stuk. Magische moedermelk: het meest wonderbaarlijk direct van de tap, maar ook onoverwinnelijk wanneer gekolfd, bewaard, ontdooid en nog eens ingevroren, geroerd, geschud en geflest.