Robot

Foto: Robin Williams als huishoudrobot-die-later-mens-wordt Andrew Martin  in Bicentennial Man (1999)
Buikpijn heb ik. Niet dat u dat weten wil, maar ik meld het maar even. Want ik baal er een beetje van, 45 jaar na de eerste keer dat ik deze buikpijn had. Wat ik al niet allemaal geprobeerd heb: pijnstillers (werkt meestal goed, maar ik wil niet altijd die zooi in me), negeren (werkt soms goed, als de afleiding goed genoeg is), bewegen (nooit meer, echt nooit meer, wie dat bedacht heeft mogen ze van mij opknopen), in bed of juist niet, opgekruld of juist gestrekt (werkt allemaal soms wel en soms niet, chocolade (werkt vooral goed tegen de begeleidende chagrijnigheden), warme kruik (werkt vooral goed op het doorléven van de algehele zieligheid en een beetje krampverlichtend), een keer vaker naar de wc (werkt soms prima, soms alleen averechts, zeer averechts). Nu kwam ik al surfend het idee warme kruik op een geheel onverwachte manier tegen. Als afleiding was het zelfs even goed genoeg om de buikpijn naar de achtergrond te schuiven. Een soort van virtueel placebo effect, zeg maar. Visualiseert u het even: een, in allerlei girly en funky kleuren verkrijgbaar, kunststoffen ding in fallusvorm, naar voren toe iets breder wordend, met een soort appelsteeltje bij wijze van handvat. Ja, om in te brengen. Nee, het vibreert niet. Nee, dit 10cm lange en 10cm in omtrek metende ding is een kruikje. Er zit een warmte element in, op te warmen in kokend water (is het gelijk gedesinfecteerd) om vaginaal ingebracht de maandelijkse smarten te verlichten*.
…
Ik denk dat ik nu toch maar even een pijnstiller ga zoeken, met een kop goede espresso erbij.
…
Daar ben ik weer. Ik vond dit fraaie ding, althans een bespreking ervan, op een site waar ik eerst naar een andere verbijsterende, nu elektronische, gadget** had zitten kijken. Een wonder van moderne technologie, inclusief app voor de slimme telefoon en het tablet, volledig gepersonaliseerd en volkomen ontdaan van elk menselijk element. Een manier om een barende vrouw het gevoel te geven dat zij persoonlijke aandacht krijgt, want, aldus de geïnterviewde verloskundige: ‘’het is bekend dat barende vrouwen niet graag alleen gelaten worden en aandacht nodig hebben.’’ Net zo iets als een robot-huishoudhulp voor vereenzamende bejaarden, voor als Connie te duur wordt***. Bijkomend voordeel voor de zorgverleners: je hoeft niet om de haverklap aan de barende vrouw te vertellen waar ze is in het proces en je hebt geen last van de kraamheer, want die heeft het druk met het synchroniseren van zijn vrouw met de app en de muur. Die is dus eigenlijk min of meer zo’n beetje achter het behang geplakt.
Moet ik me er eigenlijk wel zorgen over maken over zo’n ding? Nou zeker wel in die zin dat het er vast en zeker zal komen. De fabrikant die het wil gaan maken heeft er al veel geld ingestoken om het te ontwikkelen en onderzoeken. Het ziekenhuis waar het moet komen en waar het nu wordt getest, wil graag op de technologische patiëntenzorg voorgrond staan. Je moet je immers tegenwoordig als zorginstelling profileren om met de marktwerking mee te kunnen komen, de marktwerking die de zorg effectiever en vooral goedkoper moet maken. Goedkoper? Dat zal wel lukken, want barenden en hun echtgenoten zijn tevreden zolang het apparaat ze bezig houdt en er zijn dus minder menselijke zorgverleners nodig om de boel in de gaten te houden en te begeleiden. Waarbij we natuurlijk even uit het oog verliezen dat bevallen in een ziekenhuis voor een normale, gezonde vrouw met een ongecompliceerde baring sowieso al de duurdere optie is. En ook een minder veilige en minder effectieve.
Men zegt te hopen dat bevallen hiermee veiliger wordt, want dat vrouwen minder bang zullen zijn en minder gespannen en dus minder ingrepen en kunstverlossingen nodig zullen hebben. Maar er was al een oplossing voor dat probleem. Een heel simpele low-tech oplossing. Er is in degelijk onderzoek namelijk aangetoond dat de aanwezigheid van een niet medisch geschoolde vrouw, zonder verdere verloskundige, verpleegkundige of kraamverzorgende taken, de baring vlotter doet verlopen met een hogere tevredenheidsindex van de barende achteraf. Geen state-of-the-art apparaat met Wifi verbinding naar de telefoon app en virtuele bloesemtakken op de elektronische muur, maar een mens. Wát zeg je? ja, dat zeg ik. Een mens, weet je wel zo een met vlees, bloed en botten en een stevige voorraad empathie. Gewoon een vrouw die verder niks speciaals doet, maar er gewoon is voor de barende vrouw. Haar moeder, of haar zus, of haar vriendin, of een doula.
 

Terwijl moeder na het volbrengen van haar taak wordt toegejuicht door een bloemenregen op de muur, heeft ze geen aandacht voor haar pasgeboren kind, zoekend naar haar borst, haar aandacht en haar liefde.

*) Intiem warmhoudertje voor vrouwen, bright.nl, 9-2-13
**) Bevallen met een interactieve infographic op de muur, bright.nl, 11-4-13
***) Voor een menselijke thuiszorg>

Boodschapper

Foto: Alexander Siddig als Hermes, boodschapper der goden in Clash of the Titans. Hermes was niet alleen de boodschapper der goden, maar ook de god of patroon van de handel en de reizigers, maar eveneens van de welbespraaktheid en de dieven. Een veelzijdige figuur met een welhaast parodiërende combinatie van werkgebieden.
Slecht nieuws is moeilijk te ontvangen. Iets horen wat je niet wilt horen, wat je boos of verdrietig maakt, dat wil je eigenlijk niet horen, zelfs niet weten. Om niet over de ongemakkelijke waarheid te hoeven nadenken, wordt de boodschapper om zijn nieuws aangevallen. Dit is al een oud gegeven, Shakespeare gebruikte het, maar ook in de Griekse literatuur wordt het al genoemd*. Volgens Freud is dit een universeel optredend psychologisch verschijnsel om uiting te geven aan het gevoel van machteloosheid dat een slecht bericht kan opleveren. Mensen houden niet van verwarring en machteloosheid en zoeken altijd een uitweg om daarvan af te komen. Mensen houden vooral niet van nieuws dat hun eigen handelen als ongewenst doet overkomen. De boodschapper wordt van al die onaangenaamheid de dupe, want liever een ander besmeuren, beschimpen of afstraffen, dan zelf een eigen ongemakkelijke waarheid in de ogen te zien.
Het ging over gadgets. En of je die als borstvoeding professional moet aanprijzen. Niet eens zozeer over het nut of onzinnigheid van sommige gadgets. Ook niet over of moeders die moeten of moeten willen gebruiken. Zelfs niet eens over of een borstvoeding professional ze zou moeten verkopen, maar of ze die zou moeten aanprijzen. De ene professional had op Twitter een gadget uit haar winkel aangeprezen, anderen hadden daarop gereageerd en iemand* had er een blog aan gewijd. De kritiek op dit blog, dat opende met een wel getroffen parodie, was niet mals. In niet mis te verstane persoonlijke aanvallen werd de schrijfster verweten op de man (vrouw) te spelen door haar middels een parodie te bespotten. Men vond dat vuil spel. Vooral de stijlvorm parodie moest het ontgelden, dat vond men te smerig. Het begon erop te lijken dat men de boodschapper van het nieuws verweet de documenten die de boodschap bevatten te hebben besmeurd en verfomfaaid.
De boodschap op zich was simpel: gadgets bevorderen over het algemeen niet de borstvoeding en degraderen borstvoeding van een relatie tot een, een product opleverend, mechanisch proces (mijn persoonlijke interpretatie van het blog*). De satire werd gevormd door in de productbeschrijving van het betreffende hebbedingetje borstvoeding te vervangen door een relatie tussen volwassen gelieven en de knuffels die zij elkaar geven. Persoonlijk vond ik het mooi gevonden en zeker ook respectvol gebracht. Nu gebruik ik zelf ook graag parodie en satire in mijn blogs**, dus mijn waardering is redelijk evident. Voor anderen kan dit een minder makkelijk te interpreteren stijl zijn, naar het blijkt.
Waar het natuurlijk eigenlijk om gaat is die Freudiaanse reactie op een minder welkom bericht dat de eigen persoon en het eigen handelen aangaat. Want de critici gaven toe zelf ook wel de tijd, duur en kant van voedingen te hebben bijgehouden; het bijhouden van tijd, duur en kant van voeden was de bedoelde gebruik van het besproken gadget. En nu meenden zij in het blog en eerdere reacties, waaronder die van ondergetekende, op het promoten van bedoeld product te beluisteren dat hun gedrag werd afgekeurd. Dat was natuurlijk helemaal niet de bedoeling of de letterlijke inhoud van de boodschap. Als moeders zich beter voelen bij het gebruik van geheugensteuntjes, moeten zij die zeker gebruiken. Zal ik u eens iets verklappen? Ik heb zelf wekenlang van mijn eerste kind op vijfmillimeterruitjespapier minutieus bijgehouden wanneer ze sliep, at en huilde***). Ik deed daarmee wat ik, controlefreak die ik ook toen al was, wat ik op dat moment, in die situatie, met de mij toen ter beschikking staande kennis en ervaring, nodig had om dat hele concept moeder met kind helder te krijgen en werkbaar te maken. 

Toch vind ik nu een armband met kralen en bedeltjes om hetzelfde bij te houden volkomen overbodig en afleiden van waar het bij borstvoeding om gaat. Ik zou willen dat iemand mij dat, voor ik aan het moederavontuur begon, had uitgelegd. Dat ik níét had gedacht dat al dat gedoe van schema’s en rust en regelmaat wetenschappelijk onderbouwde wijsheid was. Dat ik niet van alles was gaan uitproberen om mij en mijn kind aan die verwachtingen en boekjes-voorschriften te laten voldoen. Dat ik meer aan de relatie had gewerkt en minder aan het mechanische proces.
Het is nu en dan best confronterend dat ik nu weet wat ik als beginnende moeder allemaal fout deed. Maar het heeft weinig zin degene die me die boodschap bracht aan te vallen. Hooguit zou ik geïrriteerd kunnen zijn dat hij niet wat meer had opgeschoten, zijn Hermes-vleugeltjes aan zijn schoenen had gebonden en mij die boodschap op tijd had gebracht.
Shooting the messenger op Wikipedia
Eurolac Flits! met label gadgets, hulpmiddelen. Deze links leiden naar een lijst met blogs met dit label, klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.
*) Vanderveen M: Armband of liefdesband?  op Panta Rhei Blog, 11 februari 2013
**) beschrijving van dit blog: ‘’Eurolac! Een blog met (bijna) dagelijkse columns over borstvoeding, hoe het gaat, hoe het ook zou kunnen. Discussie, ironie, satire en parodie worden als stijlbloemen niet verguisd, naast gewone recht-toe recht-aan informatie.’’

***)

Geboeid

Foto: Michael Welch als Billy Wharton wordt geboeid door Eddie Cahill als Don Flack  in  Late Admissions (CSI: NY: S 9, E 8)
Er lopen momenteel binnen mijn professionele kringen enkele discussies over spullen en gadgets. Die lopen er vaak, maar nu vallen ze me weer even op. Vaak boeit het me niet zo wat iedereen overal van vindt, maar soms word ik weer eens door geraakt. Mensen en spullen. Dingen. Materie. Gadgets. En hoewel ik blijf bij mijn principe dat je voor borstvoeding voldoende hebt aan tenminste één werkende borst en een willig kind, maak ik me ook schuldig aan het hebben van en aanbevelen van spullen, dingen, gereedschappen. Maar waar ik werkelijk geboeid door kan raken is de vraag waarom mensen zo hangen aan spullen. Waarom ze er zo door geboeid zijn, zeg maar, door die gadgets.
Voor een deel is het misschien wel gebrek aan zelfvertrouwen. Vandaag werd ik getroffen door een e-magazine artikel over een vrouw die volkomen gechoqueerd was door een andere vrouw die een jaar lang haar hele ‘’beauty routine’’ weggelaten had. Zij kon zich niet voorstellen hoe je zonder enige beauty ingrepen met zelfvertrouwen de deur uit kan gaan. Kennelijk is voor sommige (veel?) mensen zelfvertrouwen iets dat uit een potje of een flesje komt. Of uit een elektronische gadget. Voor moeders die borstvoeding geven zijn er ook allerlei elektronische gadgets. Toepassingen voor op een slimme telefoon of tablet die je vertellen wanneer je kind moet eten of een schone luier of slapen of wakker worden. En bij het eten vertelt het geval je ook nog welke borst aan de beurt is. Ik kan geboeid de beschrijving van zulke apparaatjes lezen. Hoe verzinnen ze het. Een kind eet als hij honger heeft, net als een echt mens. Hij krijgt een schone luier als hij gepoept of geplast heeft. Ja, écht waar, wat een boeiend idee toch, hè. En welke borst er aan de beurt is? Die het volste of het zwaarste voelt. Of die op dat moment het handigst is. Of die het soort melk geeft waar de baby op dat moment zin in heeft: veel en zoet of weinig, rijk en romig.
Een ander boeiend hebbedingetje is een teststripje waarmee je het alcohol gehalte van je melk kunt testen. Zodat je zou weten of je na het genieten van alcoholische versnaperingen je kind borstvoeding mag geven of niet. Nou, ik kan je zo al vertellen dat zolang je niet als een dronken lor door de politie geboeid wordt afgevoerd, je melk voor je kind hoogstwaarschijnlijk niet echt gevaarlijk is. Waarschijnlijk ben jij dan zelf gevaarlijker dan je melk voor je kind. De vraag na alcoholische consumpties is niet of je melk nog geschikt is voor je kind, maar of de moeder nog geschikt is als moeder op dat moment. De risico’s van geen borstvoeding zijn overigens hoger en beter gedocumenteerd dan de eenmalige consumptie van melk met een tic. En over geen borstvoeding wordt een stuk minder moeilijk gedaan dan over alcohol drinken tijdens de borstvoeding periode. Laten we het erop houden dat wie met een puntenrijbewijs nog mag autorijden ook nog haar kind borstvoeding mag geven.
Er zijn ook spullen en hulpmiddelen waarvan men algemeen vindt dat die min of meer onmisbaar zijn. Kolven staan bovenaan dat lijstje. Zelfs veel van mijn collega’s staan over het algemeen snel klaar met een kolf bij borstvoeding problemen. Naar mijn, ik geef toe niet erg bescheiden, mening is dat niet nodig, lang niet altijd in elk geval. Een kolf is zelden werkelijk en onmisbaar nodig. Vrouwen worden namelijk geboren met vrijwel alle gereedschappen en hulpmiddelen die ze nodig kan hebben. Tenzij ze geboren is zonder handen of ernstige reuma heeft, dan wordt het lastig. Moeders eigen handen zijn werkelijk een uitstekende kolf. Met een laag energieverbruik en zonder uitputting van de grondstofreserves en zonder vervuilende uitstoot of afval. Handen zijn groen, duurzaam, en doen het vrijwel altijd. Met een zeer laag blessure risico en, na enige oefening, een hoog rendement. Maar het heeft wel vertrouwen nodig. Zelfvertrouwen. Vertrouwen in het kunnen van het eigen lichaam. Vertrouwen in het weten dat je je lichaam mag aanraken en gebruiken. Vertrouwen dat je geboeid mag zijn door de onbeperkt mogelijkheden van je eigen lichaam. Zonder spullen, dingen, gadgets. Alleen jij en je kind. Heel simpel, heel boeiend.
van Veldhuizen - Staas CGA: Het afkolven van moedermelk. Gepubliceerd online
Eurolac Flits! met label afkolven, hulpmiddelen, alcohol. Deze links leiden naar lijsten met bijdragen met deze labels. Klik op de plaatjes in de linkerzijbalk voor meer verhaaltjes.